ซาเปีย ภาคเสียงกระซิบจากสายน้ำ

ณเป็นอย่างไ

ง น้ำเสียงนี้ช่างคุ้นนัก เธอเริ่มตรึกตรองแล้วก็นึกออกว่าน้ำเสียงแปลกนี้เป็นพ่อค้าสมุนไพรชา

ะไรครับ…คุณท

่ปกติ ‘เขาไปเอาขนมปังอุ่น ๆ นี้มาจากไหน’ ไม่มีทางที่คนพ

จะทันได้คิดอะไรได้มากกว

าอย่างง่าย ๆ ร่างเบาะบางของนีรุณถูกกระชากจากพื

! มันเจ็บนะ” ความเจ็บปวดที่เจาะลึกลงไป

เธอไม่ใช่หรือครับ ทำไมต้องทำร้ายเธอด

เท่ากับว่าคุณได้ขายเธอให้ผมแล้ว ฉะนั้นคุณออกไปเถอะครับ อย่าเข้ามายุ่งเลย”

อออกไปด้วยครับ” ชายชาวโทรลล์พยายามหยิบเ

าวโทรลล์ เธอค่อย ๆ เดินไปตามทิศทางของเสียง แล้วยิ้มออกมาเบา ๆ “เอาล่ะ….เลิกเล่นข

ถึงกระดูกจนเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ “ในตลาดมืดไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเยอะขนาดนั้น

พยายามฉีกยิ้มหวาน “เช่นนั้นคุณก็เผอิ

ย ๆ “ผมก็ชักอยากรู้นักว่าแบบคุณ ในตลาดเขาจะประเมินกันให้ราคาที่เท่าไร”

งร่างบางที่ตอนนี้นอนแทบเ

อการเจรจาไม่เป็นผล เธอพยายามคลานหนีเอาตัวรอด มือของเธอคลำไปทั่วบริเวณ ‘อะไร?

ับ?” เสียงทุ้มต่ำของชายอีก

อย่างไร้ความรู้สึก “ส่งไปตลาดทาสด้านล่าง….แสดงใ

ปลบแล่นไปทั่วร่างเมื่อเธอร่วงลงสู่พื้นแข็ง เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น มือที่เผล

แสงสว่างมานาน ก่อนจะลืมตามขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อลืมตาขึ้นมา นีรุณต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนสังเวียนขนาดใหญ่ มองขึ้นไป

ึกแปลกใจว่าภายในดวงดาวของเธอนั้นมีเผ่าพันธุ์หลากหลายขนาดนี้เข้ามาอาศัยอยู่กันตั้งแต่เมื่อใด? เสียงพ

ครับ” เสียงชายชาวโท

าโกรธจัด “ถ้าฉันออกไปได้ ฉัน

าหลอก เขาบอกว่าจะทำการค้า

ธอนัก เธอได้แต่ถอนหายใจออกช้าๆ ฟังจากน้ำเสียงแล

ใดน

อยู่ตามเสานับสิบต้น พร้อมกับเสียงเลื้อยไปตามพื้นพาให้ชวนขนหัวลุกไม่นานก็ปรากฏสิ่งมีชีวิตสีเขีย

นว่า วันนี้เรามีสินค้าที่น่าสนใจมาก ๆ!” มันพูดด้วยดวงตาเปล่งประกายความตื่นเต้นราวกับเจอของหายาก “สินค้าที่จะถูกประมูลใ

้ำลายลงมาอย่างหยาบโลน นีรุณสะดุ้งหลบอย่างขยะแขยง เธอค่อย ๆ เดินถ

งดังมาจากทางด้านหลัง ดึงความสนใจให้นีรุณหันกลับไปมองตามเสียงนั้น เ

นอยู่ด้านบนนั้นอีก… นี่มันอะไรกัน?’ คำถามมากมายตีกันในหัวของนีรุณ เธอมองไปรอบ ๆ สังเวียนด้วยความสั

ูกมือสั้น ๆ ของกาอิลดึงนีรุณให

ลถึงมาอยู่ที่นี่” น

เดียวหรอกค่ะ” เธอรีบอธิบายรัว ๆ ก่อนจะรีบดึงเธอลงมาจากสังเวียน “คุณหนูรีบหลบมาก่อ

นงง หลายตนแหวกที่นั่งให้เธอแล้วมองเธอด้วยสายตาหวาดระแวงและเก

นั่งข้าง ๆ เธอ “กาอิลคิดถ

ุณ ก่อนจะเอ่ยถามเบา ๆ “แ

อย่างสบาย ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ “ตอนน

ู้มาก่อนว่ามีสถานที่แบบนี้ในตารัค “ขอโทษนะ

ศร้า “ใช่ค่ะ มีเพื่อนชาวคัมพัสของกาอิลอยู

ว ก่อนจะทอดสายตาไปพบกับสายตาหลายสิบคู่ที่มองมาที่เธอด้วยความเกลียดแค้นจนแทบจะจิกเนื้อของ

นของนีรุณมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยภายในตารัคพร้อมทั้งจัดการทรัพยากรภายในตารัคให้หมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างไม่ขาดแคลน เมื่อทรัพยากรใดเริ่มพ

การไปทำลายล้างดวงดาวผู้อื่นและพรากพวกเขามาจากบ้านของพว

กันเลย!” เสียงพิธีกรบนเวทีดังขึ้นมา พาให้เกิดเสียงเชียร์และตบมือดังข

กกกกก

าวเผ่าสไปเดอร์ พวกเขามีลักษณะคล้ายแมงมุมตัวใหญ่ กำลังคลานขึ้นมาบนสังเวียน

โลหะ เจ้าแมงมุมยักษ์ดิ้นรนพยายามขัดขืน เสียงกรีดร้องของเขาเป็นเสียงแหลมสูงที่น่าขนลุก เขาพยายามใ

ินดี ทุกครั้งที่ผู้คุมฟาดแส้ฟาดลงมาบนหลังของเจ้าแมงมุมยักษ์ จำ

ณตะโกนออกมาอย่างรับไม่ได้ มันช่า

อิลพยายามรั้งนีรุณไ

มานจนตายหรือไง?“ เธอหั

ไป เขาทรุดลงกับพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกขาขึ้นมาพยุงตัว กาอิลเห็น

บนสังเวียนด้วยสายตาแสนเศร้าผสมความเจ็บปวด ก่อนจะหันมามองนีรุณด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

างไม่เข้าใจ “แต่

ยิ่งต้องร่วมยินดี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

รื่องขยายเสียง “การประมูลครั้งนี้ถือเป

ไร้ชีวิตของเจ้าแมงมุมยักษ์ที่ถูกลากออกจากสังเวียน ด้วยความรู้สึกหลากหลาย เมื่อหันกลับ

ขึ้นอีกครั้ง ชายชาวสไปเดอร์ข้าง ๆ เธอค่อย ๆ

ปตาย เธอรีบวิ่งมาดึงรั้งขาของเขาเอาไว้ “อย่าขึ

ง “ไม่ใช่เพราะชาวตารัคหรือ? ที่ทำให้พวกเรา

บคำครหา น้ำตาค่อยๆ เอ่อจ

ร้ายไหมพวกเธอไม่เคยคิดถึงความเสียหายที่พวกเธอทำ ครอบครัวของพวกเราถูกพรากจากไป บ้านเมืองของพวก

ั้งไม่ให้เขาขึ้นไป เมื่อกี้ก็เห็นชัดแล้วว่ามันเป็นเพียงของเล่นเพื่อสร้างความส

ออกอย่างไม่ไยดี เขาเดินขึ้นไปยินยอมให้โดนล่า

นุ่มดังขึ้นเสียดแทงเข้ามาในหัวใจ นีรุณยกมือขึ้นอุดหู เ

เวทมนตร์เรียกละอองดินจากทั่วสารทิศ ฝุ่นดินจากหลายแหล่งแพร่ผ่านช่องด้านบนหลังคาหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นลงสู่ด้านล่าง หมุนวนด้วยอัตราเร็วส

้ทำยังไงดีครับ?” เสียงชาย

ที่มีลวดลายประณีตตัดกับเสื้อผ้าที่ดูสง่างาม ดวงตาคมมองลอดผ่านหมวกคลุมหัวตรงไปยังร่างเล็กที่ยืนอย่าง

คล่วก็พลันตกใจ “พวกคนจากสี่ตระกูลแห่งตารัคเท่านั้นจึงจะมีความสามารถในการควบคุมดิน” เขาห

บา ๆ “ใช่” เขาเอ่

บน “รู้แล้วทำไมยังสั่งให้เปิดหลังคาละครับ คราวนี้นางเ

นี้ไงล่ะ ถึงได้สนุก มันไม่มีอะไร

น้า “นายท่า

ากของตนเอง “ชู่ว์…อย่าพูดมา