จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง

านเดิมยิ่งแล้วใหญ่ มีครั้งหนึ่งที่ซ่งซยาอวิ๋นกับมารดาเลี้ยงของนางมาหาเพื่อเยาะเย้ยถึงที่ แต่

นขายหยกได้มาก็มอบไว้ให้สองสามีภรรยาสิบตำลึงเพื่อเป็นค่าอาหารของพวกนาง หากวันใดพวกเขาเข้าเมืองก็จะ

ไหร่จะคลอดสักที ฮือๆๆเด

้าหูกำลังมา อดท

้าเจ็บอ๊ายย โอย เจ็บ

่คุณหนูอายุห้าขวบ บัดนี้นางสิบเจ็ดแล้ว แต่กับต้องมาเจอชะตากรรมเลวร้าย ซ่งจื่อเหยียนร้องไห้ไม่หยุด นางเจ็บมากเหลือเกิน ป้าหู

ด้วยเจ้าค่ะ เสี่ยวเหยียนไม่ไห

่งอีกทีนะ เบ่งอีก

อ๊าย

กัน ร่างที่ถูกเขย่าไปมากลับลืมตาขึ้น ก่อนจะรู้สึกเจ็บที่กลางลำตัวตรงหว่างขา ให้ตายสิอะไรกันวะเนี่ย ฉันกำลังนั่งกินข้าวอยู่ดีๆแท้ๆ ใครจะรู้ว่าจะมีคนคลุ

เจ้าคะ อย่าทิ้งบ่าวสองคน

ะนี่อะไรอีกเนี่ย ทุกความทรงจำของซ่งจื่อเหยียนคนเก่าผ่านเข้ามาในหัวของหลี่จื่อเหยียนจนเธอปวดหัวจะระเบ

ซวยอย่าให้แม่เจอนะจะเตะให้คว่ำเลย อ๊ายยย

่านฟื้นแ

คนที่ชื่อป้าหูเอ่ยกับนาง เย่วเล่อตัดพ้อรำพันถ

ค่ะ ฮือๆ ที่นี่อยู่ไก

็เคยคลอดลูกแหละน่า นี่ๆ อาซ้อซ่งเจ้าเบ่งอีกห

มีผัว ไม่ทันได้รู้รสชาติการป๊าบๆ กับผู้ชา

ียมแล้ว เย่วหลีกำลังไปเอาเจ้าค่ะ

าย ข้าเจ็บๆจะตายเจ้าจะมารำพึงรำพันอะไรพ

หยียนตื่นมาอีกทีฟ้าก็มืดแล้ว เจ้าตัวน้อยดูดปากจั๊บๆๆไม่หยุด คงหิวนมแต่กลับอดทนนักไม่

แซ่ซ่ง และตอนนี้วิญญาณของนางก็ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ

ลูกแม่ หากชาติหน้ามีจริงขอให้เรา

อนจะเอาเข้าเต้าเกิดมาไม่เคยมีลูกกับเขา อยู่ๆต้องมาเป็นแม่คน แถมยังคลอดลู

รหาสมุนไพรสำหรับสตรีคลอดบุตรมาให้ ซ่งจื่อเหยียนอยู่เดือนกว่านานสองเดือน และอีกไม

ร่างเดิมคงไม่ใช่อ๋องปัญญาอ่อนนี่แน่ๆ ซ่งซยาอวิ๋นรอข้าก่อนเถอะนางตัวดี ซ๋งฮันเหลียงเจ