icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง

บทที่ 4 อะไรที่ตนเองทำไม่ได้ย่อมมีราคา

จำนวนคำ:1611    |    อัปเดตเมื่อ:16/06/2025

อปรับปรุงจวนร้างให้น่าอยู่ นางปลูกผักขาย ฝากให้สามีป้าหูซื้อไก่มาเลี้ยง ขายไข่ไก่ทุกสัปดาห์นางสามารถขาย

หลวง นางเข้าเมืองหลวงเดือนละครั้งเพราะมีเรื่องต้องไปทำ ชุมชนนอกเขตเมือง

หาซื้อพันธุ์ผักมาเพิ่ม ที่ดินยังว่างอี

จ้าคะ อย่าไปเลยท่านลุงหูจะเข้าเม

ลหรอก ไม่มีใครจับได้หรอกข้ามีวิธีหลีกเลี่

าเอาไว้ โชคดีว่าร้านที่นางต้องไปส่งห่างไกลจากเขตเมือง รถม้าเคลื่อนออ

ถม้าคุ้นเคยกับนางพอควรจึงไม่ตรวจมาก รถม้าผ่านไปด้านในกำลัง

ในเมืองหลวงนา

เอาไข่และผักมาส่งอย่างเดียว ท่าน

ของแคว้นอื่นอพยพมากนัก ข้าต้องคอยตรวจตราน่ะ

ี่เหลาอาหารขอรับ แม้ว่าอยากขายให้ท่านแต่ว่า

ุษแต่กลับบอบบางเหลือเกิน หาเงินเยอ

อกล้อหัวเราะกับนาง ซ่งจื่อ

งหลบให้เขาไปก่อน ดูท่าทางทหารเหล่านั้นเกรงใจพวกที่มาใหม่มากนัก ซ่งจื่อเหยียนนั่งก้มหน้า นางไม่อย

ไหน มาในเมืองแ

ว่ยเซียวหยางนี่นา คนที่ทำให้ร่างเดิมตั้งครรภ์และคลอดลูกจ

มาส่งและรีบซื้อยากลับไป มิทราบว่าใต้เท้าม

้าค้นจนข้าวของกระจาย แต่กลับไม่พบสิ่งผิดป

ป็นเงินที่จะไปซื้อยามาต่อลมหายใจบิดาข้าน้อย พวกท่านจะไม่ร

ักครู่ยังเอาแต่ก้มหน้าอยู่เลย มาตอนนี้กล้าเ

้ถึงสิบตำลึงเชียว

เองได้ไหมขอรับ ไข่ไก่นั่นท

พาดที่คอของเขาทันที ซ่งจื่อเหยียนยังคงไม่หลบสายตาจากเว่ย

่ข้าก็เบ่งออกมาเองไม่ได้ แล้วอย่

ข้าน้อยต้องการแค่ค่าเสียหายจากสินค้าสิบตำลึง และค่าปรับที่จะถูกทางร้านอาหา

่านผู้ตรวจการ ต้องมา

ี่ด่าร่างเดิมกับสาวใช้ของนางไว้เยอะเชียว จดเ

ผู้ตรวจการกลับเหยียบย่ำอาหารเหล่านี้ ฝ่าบาทรู้หรือไ

ับเอามาพร้อมกับหาเงินทอนแต่เขาไปไกลแล้ว นางจึงไม่สนใจ วันนี้ทำเขาสงสัยแล้ว

ราคาลงให้พวกเขาสักหน่อย แต่ให้ไปรับของเอง หากออกมาบ่อยๆจะเสี่ยงไม่น้อย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก

นนี้แล้วรูปง

ข้าต้องไปธุระฝากท่านให้ค

อนนี้การค้าของสกุลซ่งกำลังเดือดร้อน พวกเขาหาตัวคนออกแบบของานนางอยู่แทบจะพลิกแผ่นดิน ไม่รู้ว

เปิดรับโบนัส

เปิด
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
“ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้ หลี่จื่อเหยียนมาถึงทั้งทีก็สวมบทคุณแม่เลย ซ่งจื่อเหยียนเจ้าของร่างเดิมจากไปขณะคลอดลูก แล้วฉันทำไมต้องมาเบ่งแทนวะ ให้ไปแม่น้ำเหลืองเลยไม่ได้หรือไง มันเจ็บนะโว้ย ฮือๆๆๆ สาวใช้ของนางพยายามช่วย ป้าหูอายุห้าสิบแล้ว เป็นชาวบ้านครอบครัวเดียวที่อยู่แถวนั้น "คุณหนูเบ่งอีกนิดเจ้าค่ะ ฮือๆที่นี่อยู่ไกลนักไม่มีหมอตำแยสักคน" "เอาน่าแม่นางเย่วเล่อ ข้าไม่เคยทำคลอดแต่ข้าก็เคยคลอดลูกแหละน่า นี่ๆอาซ้อซ่งเจ้าเบ่งอีกหน่อย แล้วอย่าสลบไปแบบเมื่อกี้เล่า อดทนหน่อย "อ๊ายย โอ๊ยเจ็บโอ๊ยเวรกรรมฉิบหายยังไม่ทันมีผัว ไม่ทันได้รู้รสชาติการป๊าบๆกับผู้ชายเลย ก็ต้องมาเบ่งลูก อื้อเจ็บ อ๊ะ อ๊ายยย" "คุณหนู ท่านเบ่งอีกนิด น้ำร้อนเตรียมแล้ว เย่วหลีกำลังไปเอาเจ้าค่ะ เหตุใดท่านอ๋องพระทัยร้ายนักฮือๆๆ" "พอแล้ว ไอ้อ๋องสุนัขนั่นสมควรไปตายซะ อ๊าย ข้าเจ็บจะตายเจ้าจะมารำพึงรำพันอะไรเย่วเล่อ ออกแล้วข้าคลอดแล้ว อ๊ะ อ๊ายยย" หลี่จื่อเหยียนคลอดบุตรชายของร่างเดิมออกมาหนึ่งคน จากนั้นนางก็เพลียจนหลับไป”