icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เรือนนี้ผีไม่หลอก

บทที่ 9 ตอนที่ 9 ยอมรับชะตา

จำนวนคำ:1470    |    อัปเดตเมื่อ:11/09/2025

ามคนปีนขึ้นต้นไม้ใกล้ทางเดิน พวกเขากำลังพยายามค้นหารัง

ผ่และไม้เนื้อแข็งไปทำรั้ว เพื่อขยาย

ชินกับภาพความวุ่นวายปนเอาชีวิตรอดแบบนี้ นางไม่ใช่แขกแปลกหน้าอี

มหลังคา ตั้งอยู่รอบนอกหมู่บ้านค่อนไปทางท้าย ส่วนกลางหมู่บ้านเป็นบ้านเรือนของช

มล้อม มองจากสายตาของนางแล้ว คาดว่าทหารที่ประจำอยู่คงไม่ถึงสองร้อยคน

ำและเป็นจุดรวมพลที่ไว้ใช้แจ้งเหตุ

งครัวซึ่งดัดแปลงมาจากยุ้งฉางของชาวบ้าน ก

ดุดันของคนที่แข็งแรงข่มขู่ให้ไปต่อท้าย ซึ่งนาง ท่านยายหุยและสตร

ห็นทหารนายหนึ่งกำลังยื่นห่อใบไม้เล็

ยู่เลย” เขากล่าวพลา

ดาของพวกเขา ซึ่งก็มิใช่ใครอื่นเป็นซุนเหยาที่อู่หลิง

้าให้ซุนเหยาสั้นๆ แล้ว

งเขา ก่อนจะหันไปกระซิบกับไป๋เยี่ย

นัก เมื่อได้ยินคำพูดของอู่หลิงเยว่จ

มีข้าน่ะ..สมัยที่

ดรู้เรื่องของผู้อื่นจนเขาจับได้ “พี

หญิงที่ซุกอยู่ข้างกาย “ไม่เป็นไร ข้าไม่ใช่

่ยถามอย่างนุ่มนวล “พี่สาวซุน

้าเล็กน้อย “ข้าเป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่เดินทางมาพร้อมกับแม

เจ้าคะ? เหตุใดจึงระหกระเหินมาถึงที่

ที่มิใช่หรือ แล้วเหตุใดแม่ทัพเซี่ยจึงมาปรากฏต

าส่ายห

พเซี่ยจึงได้รับพระบัญชาให้นำกองกำลังส่วนหนึ่งจากเมืองหลวงมาประจำการยังค่ายสนับสนุน

้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ไป๋เยี่

อยเลย แล้วเหตุใดแม่ทัพเซี่ยจึงมาห

ดแล้ว ค่ายตะวันตกถูกทำลายก่อนแม่ทัพเซี่ยจะไปถึง ฝั่งเมืองหลวงก็ส่งข่าวมาว่า ว

ย ท่านแม่ทัพเลยพาทหารที่เหลืออยู่ทั้งหมดเดินทางมาที่นี่ ระหว่างทางพวกเราก็สูญเสียคนไปไม่น

ียบเฉย ไม่มีทีท่าจะซักถามต่อ คล้ายกับว่าเรื่องที่ได้ยินมาเท

้ซุนเหยาต้องโศกเศร้ายามที่

ือนเด็กวัยเดียวกันคนอื่นๆ ดูจากสีหน้าซีดเซียวของซุนเหยาแล้วก็พอจะเดาได้

่อแถวของผู้คนที่ต่อยาวเพื่อรับเสบียงประจำว

ดูไม่ออกว่าทำจากสิ่งใด สีตุ่นหม่น คล้ายต้มวัชพืชรวมกับเศษแป้งเหนี

เปิดรับโบนัส

เปิด
เรือนนี้ผีไม่หลอก
เรือนนี้ผีไม่หลอก
“เรือนนี้ผีไม่หลอก : นามปากกา บ.บี อู่หลิงเยว่หญิงสาววัย 17 ปี ตายเพราะแผ่นดินไหวในศตวรรษที่ 21 แต่ยังไม่ทันได้ผุดได้เกิด กลับตื่นขึ้นในร่างหญิงโบราณที่ชื่อแซ่เดียวกันท่ามกลางภาวะสงคราม โลกใหม่ที่นางมาเยือนคือแคว้นเหยียน ดินแดนที่เพิ่งถูกตีแตกและกำลังจะล่มสลาย นางไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน ไม่มีครอบครัวหลงเหลือ มีเพียง "ห้างสรรพสินค้าส่วนตัว" พร้อมระบบแลกแต้มที่ยังไม่เสถียร และกฎเหล็กข้อเดียว: จะใช้ของในห้างสรรพสินค้าได้ ต้องทำความดีเพื่อสะสมแต้ม! แต่ในยุคที่ผู้คนกำลังอดอยากและถูกไล่ล่าจากศัตรู หากนางเผลอหยิบเอาอาหารออกมาจากอากาศแล้วมีคนพบเห็นเข้า นางคงถูกตีตราว่าเป็นแม่มดนอกรีตเป็นแน่ เพื่อเอาตัวรอด อู่หลิงเยว่หนีเข้าเรือนร้างเก่าแก่ของตระกูลเกา เรือนที่คนทั้งหมู่บ้านร่ำลือว่ามีผีเฮี้ยน เพราะเจ้าของเรือนกับบ่าวไพร่สิบสองชีวิต เคยถูกฆ่าตายยกหลังในคืนเดียว นางจึง "แกล้งเป็นผี" แจกจ่ายข้าวของกลับไปเป็นข้าว ยา และของใช้ ชาวบ้านได้ของกินนางได้แต้ม ระบบได้ทำงาน วิน วิน!!! แต่เรื่องกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด... แม่ทัพเซี่ยโม่เหวิน นำทหารสามร้อยนายเข้ามาตั้งค่ายในหมู่บ้านหานเฉิง เพื่อดูแลชาวบ้านและทหารหนีตายจากทั่วสารทิศ เมื่อเขาค้นพบว่าองค์ชายแห่งแคว้นยังมีชีวิตอยู่พร้อมกองกำลังขนาดใหญ่ที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการกอบกู้บ้านเมือง เขาจึงวางแผนพาชาวบ้านและทหารที่เหลือทั้งหมดไปรวมกำลังกับองค์ชาย ทว่า..ชาวบ้านกลับปฏิเสธ พวกเขาไม่เชื่อในกองทัพ แต่กลับเชื่อมั่นใน "ผีเรือนร้าง" ผีที่ไม่เคยหลอกใคร แต่แจกข้าว แจกยา และความหวัง เมื่อทางเลือกหมดลง..เซี่ยโม่เหวินจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีแม่ทัพคนใดเคยคิดจะทำมาก่อน เขาจะไปเชิญ "ผี" ร่วมเดินทางไปด้วย และสิ่งที่เขาได้พบในเรือนร้าง จะเปลี่ยนทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อไปตลอดกาล”