เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

ดูเหมือนไม่ได้สังเกตถึงความเงียบของคนข้างกาย พูดถึงเรื่

่งมาถึงหมู่บ้านนี้ ฉันเคยเป็นไข้สูงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นแพนเสวียต้องแบกฉันไปหาหมอโดยเดินทาง

ลาน้ำขึ้นมันอันตรายมาก แต่แพนเ

ดถึง ใจดีและเต็มไปด

มองลงต่

งที่ห่างไกลตอนที่ครอบครัวฟู่ใช้ทุกวิถีทางตามหาเขา และเ

รานหยุดเดินและชี้ไปที่

ายคามีปลาตากแห้งแขวนอยู

ู่จิ้งหรานเปิดประตูด้วยความยินดีที่ไม

ูด ร่างหนึ่งก็พ

งหรานที่ประตู เธอก

ธอสั่น น้ำตาไหลออกมาทันที

องไห้อย่างสุดใจ “ฉันคิดว่า ...ฉันคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ... พวกเขาบอกว่

จและความหวาดกลัว การปรากฏตัวของฟู่จิ้งห

ลังเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉัน

ประตูสวน มองดูทั้

ูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเงยขึ้น

.เธอมา

กถึงหร่วนถง หันกลับไ

ยะห่างจากพวกเขา เสียงเรียบ “ฉันพาเธ

ู

เสี่ยวหยวี เธอจะพาเขาไปหรือเปล่า? อย่าไปเลยได้ไหม...”