เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

阮桐และฟู่จิ้งหรานรักกันตลอดชีวิต

จนกระทั่งเธอใกล้จะจากไป ฟู่จิ้งหรานจับมือเธอไว้ น้ำตาหลั่งไม่หยุด

เธอคิดว่านั่นจะเป็นคำสารภาพรักครั้งสุดท้าย

แต่ใครจะรู้ ฟู่จิ้งหรานถอนหายใจ “หยวนถง การเป็นสามีของเธอในชีวิตนี้มันเหนื่อยล้าเหลือเกิน

ฉันแค่อยากอยู่กับพันเสวี่ยในหมู่บ้านชาวประมงเป็นฟู่เสี่ยวหยู่ที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายและไม่เป็นที่รู้จัก” ในขณะนั้น หยวนถงลืมวิธีการหายใจ ซ่งพันเสวี่ยที่เขาพูดถึง เป็นหญิงสาวในหมู่บ้านชาวประมงที่เก็บเขาได้เมื่อหลายปีก่อน

เธอโกหกว่าเป็นภรรยาของเขาและซ่อนเขาไว้ ทำตัวเป็นสามีภรรยากัน

เมื่อหยวนถงตามหาเขาพบ หลังจากที่เขายากจนมานาน เขาจำทุกอย่างได้ ไม่มองซ่งพันเสวี่ยเลยสักนิด

แล้วกลับไปยังตระกูลฟู่กับเธอ จัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษให้เธอ สัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันจนแก่เฒ่า

แต่ตอนนี้เธอกำลังจะตาย สามีของเธอกลับบอกว่าเขาเสียใจ

1.

สิ่งแรกที่ทำหลังจากกลับมาเกิดใหม่ หยวนถงไปที่สำนักงานทะเบียนประชาชน

“สวัสดีค่ะ ฉันอยากสอบถามว่า ถ้าสูญเสียใบทะเบียนสมรสไป สามารถขอใหม่ได้ไหมคะ?”

หยวนถงมองพนักงานด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

การรอคอยในแต่ละวินาทีเหมือนถูกทรมานด้วยความกังวล

คำพูดของฟู่จิ้งหรานก่อนตายยังคงดังก้องอยู่ในหู เธออยากรู้เหลือเกิน

ว่านั่นเป็นเพียงภาพหลอนก่อนตายหรือเป็นจริง

“ขอโทษค่ะ คุณผู้หญิง” พนักงานเงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ในระบบไม่มีบันทึกการจดทะเบียนสมรสของคุณ คุณไม่ได้จดทะเบียนสมรสค่ะ” “ไม่ได้

...จดทะเบียนสมรส?” หยวนถงพึมพำซ้ำคำนี้ น้ำตาเริ่มร้อนขึ้นในตา

หยวนถงก้มหน้าหัวเราะ

เป็นเช่นนี้เอง

ที่แท้ตระกูลฟู่หลอกลวงเธอเหมือนคนโง่ตั้งแต่แรก ให้ใบทะเบียนสมรสปลอมแก่เธอ ทำให้เธอพร้อมนำตระกูลหยวนไปสู้เพื่อพวกเขา

ชีวิตแต่งงานที่ยาวนานนั้น ฟู่จิ้งหรานดูเหมือนยังรักเธออย่างลึกซึ้ง แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม

เธอเคยสงสัย แต่ฟู่จิ้งหรานมักบอกว่าตัวเองเคยมีความจำเสื่อม คนเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องปกติ

จนกระทั่งเธอนอนบนเตียงผู้ป่วย ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยสายท่อ ชีวิตเหลือเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง คำพูดของฟู่จิ้งหรานจึงเป็นความจริง

เขาพูดว่า “หยวนถง บางครั้งฉันก็หวังว่าฉันจะไม่ถูกพวกเธอพบเจอ จะได้ไม่ต้องเป็นประธานบริษัทฟู่ แต่เป็นฟู่เสี่ยวหยู่ที่มีความสุขในหมู่บ้านชาวประมง”

“ชีวิตนี้การเป็นสามีของเธอมันเหนื่อยล้าเหลือเกิน การเป็นทายาทตระกูลฟู่ก็เหนื่อยล้าเหลือเกิน”

เขาหยุดชั่วครู่ สายตาลอยออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาอ่อนโยน “ชีวิตหน้า ฉันอยากอยู่กับพันเสวี่ยในหมู่บ้านชาวประมงโดยไร้ความกังวล”

เมื่อคิดย้อนไปแล้วมันช่างน่าขันเสียจริง

ที่น่าขันยิ่งกว่านั้น

ตระกูลหยวนใช้ทุกความสัมพันธ์และทรัพยากรช่วยเหลือตระกูลฟู่ในยามวิกฤติที่สุด

แต่หลังจากเธอตายไม่ถึงปี ฟู่จิ้งหรานก็ใช้วิธีการที่รุนแรงเข้ายึดครองบริษัทหยวน กลุ่มผู้ใหญ่ที่เคยช่วยเหลือตระกูลฟู่ถูกกำจัดออกไปทั้งหมด

ชีวิตแต่งงานที่เธอรักษาด้วยชีวิตสุดท้ายกลายเป็นภาระให้แก่ตระกูล

“ที่แท้ ...เป็นเช่นนี้จริงๆ” หยวนถงหัวเราะออกมา แล้วน้ำตาก็ไหลลงในที่สุด

เมื่อออกจากสำนักงานทะเบียนประชาชน ฝนได้หยุดตกแล้ว

หยวนถงยืนอยู่ริมถนน ฉีกใบทะเบียนสมรสปลอมในมือเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยไม่ลังเล

มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้น หน้าจอแสดงข้อความจากสถาบันการแพทย์นิวยอร์ก

เป็นจดหมายเชิญจากอาจารย์ที่ต่างประเทศเมื่อหลายเดือนก่อน หวังว่าเธอจะไปศึกษาแพทย์ต่อ

ในชีวิตก่อน เธอปฏิเสธคำเชิญนี้เพราะฟู่จิ้งหราน เก็บมีดผ่าตัดไว้ในลิ้นชักอย่างถาวร

และล็อกตัวเองด้วย

หยวนถงมองหน้าจอ สูดลมหายใจลึก แล้วกดรับสาย

“หยวน ไม่คิดจะพิจารณาอีกครั้งหรือ?” เสียงอาจารย์ผู้ใจดีดังมาจากอีกฝั่งของสาย

“อาจารย์”

“ฉันสัญญาว่าจะจัดการเรื่องเอกสารให้เร็วที่สุด แล้วอีกหนึ่งเดือน ฉันจะไปยืนต่อหน้าอาจารย์ค่ะ”