เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

้เจ็บปวด แต่เธอไม่สนใจความเจ็บนั้น รีบคว้ามือของอว๋นถงไว้ "ถงถง ถ้าเธอยอมอยู

ี่แท้จริงของตระกูลฟู่ เมื่อฉันดีขึ้น ฉันจะมอบกุญแจและบัญชีทุกอย่างในบ้านให

คำพูดที่ดังอยู่ข้างหูเหมือนกุญแจที่เปิดปร

เธอแบบนี้ ยิ้มและพูดว่าถงถงคือเจ้าของบ้านใหม่ของตระ

ยกันมานานแล้ว" จนถึงวาระสุดท้ายของเธอ ฟู่หมู่ยังบ่นต่อหน้าฟู่จิ่งห

ารบ้าน ถือว่าเธอเป็นคนนอกที่ต้อ

ก้มตาลง มองมือของฟู่หมู่ที่ดูแก่ข

งเงยหน้าขึ้น มองต้นจำปีนอกหน้าต่าง "เขาเลื

อนาคต ใครจะพูดได้แน่ชัด

งเธอ แสงแดดตกลงบนใบหน้าสวย

ปิดปากที่จะพูด คำสัญญาและคำขอร

าวที่เห็นมาตั้งแต่เล็กๆ ตระก

งดึงผ้าห่มให้เธอเบาๆ แ

่วย เธอเห็นซ่งปั่นเสวี่ย

้ามีรอยน้ำตาที่ยังไม่แห้ง เมื่อ

ๆ "ได้ไหม... ได้ไหมที่ขอพูดด้วย

ม่พูดอะไร ถือว

ๆ คือหลังคาสีแดงของโรงพยาบาล กลิ่นอาก

งุดหงิดขึ้นมา

"ฉันรู้ว่าคุณดูถูกฉัน คิดว่าฉันมาจากหมู่บ้านชาวปร

กที่คุณนึกไม่ถึง เสื้อผ้าใหม่ที่สาวอื่นมี ฉันไม่เคยมี มันคือจิ

่ดีกว่านี้ แต่ฉันมีเพียงจิ่งหราน ขอร้องให้คุณปล่อยเราได้ไหม? คุณออกจากเขา ออ

มองเธออย่างเงียบๆ ม

ว่าอว๋นถงไม่ตอบสนอง เพียงแต่

อยๆ หมองลง ตาแ

ยนไป "ฉันพูดมามากขนาดนี้ คุณไม่รู้สึกอะไรเลย

ตาขึ้นเล็กน้อย

ยความรู้สึกอ่อนไห

่ดูสงบเยือกเย็น ความโกรธไ

งตบหน้าดัง