ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา และหัวใจของฉันก็ว่างเปล่า

ธอซีดเซียว มองดูคนสองคนที่กำลังพ

่น ฟื้นสติแล้วผลักซย

กผลักจนตกลงไปที่ขอบเตียง เล

่อย่าง

! พวกเธอเป็นครอบ

อกมา “เจียงอวี้ไป่ เธอเป็นหลานสาวข

เงยหน้าขึ้

เย็นชาเหลือบมองลินยิน “ฉันกับเ

ยินโกรธจนสุดขีด

ด้วยความอึดอัดและโกรธ “เจียงอวี้ไป่ คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยั

เพิ่งถูกพามา คุณบอกว่าจะดูแลเธอเหมือนลุงแท้ๆ หรือเปล่า? คุณทำแบบนี้ได้ยังไง

วี้ไป่ไม่ใช่เพียงแค่ความรู้สึกชั่ววูบ แต่เธอก็อยากรู้ว่าเจีย

รูป “ดี ถ้าพวกเธอไม่อาย ฉันจะโพสต์สิ่งนี้ลงอินเทอร์เน็ตให้ทุก

ลี่ยนสี รีบวิ่งไปกดมือเธอไว้ “ย

ณจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง ? ดูสิว่าพวกคุณเป็นยังไงตอนนี้! ถ

่ในมือ สายตาเย็นชา “ฉันจะไม่โพสต

์ในมือเธอ แล้วมองซยาหยู่ถางที่ใ

จอกันอีกต่อไป! ไม่ว่าเธอจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่

ป่วยเงี

ที่ซยาหยู่ถาง เธอกำลังจ้อง

ธอหลบอยู่หลังเขาอย่างหวาดกลัว จ้องม

นไวโอลินให้เขาฟัง มือขอ

อ ตอนที่เธอได้รับไวโอลินที่เข

ข้ามาในความคิดของ

ยู่ถาง หาย

ั้นก็ยกโทรศัพท์ขึ้นทำท่าจ

นยอ

สั่น มองเขาด้

ธอ แล้วพูดกับลินยิน “ฉัน

ัพท์ไว้ เดินไปข้างเจียงอวี้ไป่ คล้องแขนเขาด้วย

่ไม่พูดอะไร

ก็รู้สึกว่าหัวใจเธอเหมือนถูกฉีกออกเป็นช่องใหญ่