คุณนายฟู่ กรุณาเซ็นต์หย่า

อจวิ้นและซูชิงเฉินกลับไปที่บ้

กเบาๆ ลดเสียงลง ฟังดูอ่อนแอและน่าสงสาร

ปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มนวล แต่ท่าทีไม่ยอมให้ปฏิเสธ ซูเหรินเหรินรู้

ายโดยไม่เผยคว

างผอมบางที่ดูอ่อนแอของเธอ

ใบหน้า สีหน้าหมองหม่นก

เธอเจอดีแน่! อย่าคิดว่าแค่มีคนหนุนหลังจะ

ยกคางขึ้นบอกคนขับรถว่า “กลั

าเรื่องมาเจ

ไม่มา ก็

ทำขนมไทยในครัว “เหรินเหรินกลับมาแล้วเหร

ก็สว่างขึ้นทันที นี่เป็นสิ่งที่เธอต้องก

มใบหน้า ในตาเต็ม

นนั้น ฟางหย่

อน ฟางหย่าฉินนำเค้กที่หอมกรุ่นออกมา ตัดให้ซูเหรินเหรินชิ้นหนึ

้าไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “อุ๊ย!” เธอปิดปาก วิ

บตามไปช่วย “เหริน

กพัก ซูเหรินเหร

้าซีดเซียว ดวงตาแดงกร่ำ มีน้ำต

สงบ “ไม่เป็นไรค่ะ

ากระเพาะมีปัญหา? เดี๋ยวแม่เรียกหมอที่คุ้นเคยมาดู!” ฟางหย่าฉิน

มแอบซ่อนมุมปากลง เธอก้มหน้า กัดริมฝีปาก เสียงเบาเ

ความกังวล “แต่ร่างกายลูก

ดูแลหนูดีมาก มาหาบ่อยๆ” ความกังวลเดียวที่หา

ตั้งแต่รู้ว่าซูเหรินเหรินกับฟู่ซือจวิ้นค

เทน้ำอุ่นให้เธอ แล้วเตือนว่า “ต่อไปนี้ลูกต้องดูแลตัวเ

นเหรินกำมือแน่น น้ำในแก้ว

ด้ เขาไปบ้านคุณปู่เมื่อคื

ดวงตาชุ่มน้ำตาแสดงความอ่อนแอ “แม่ก็รู้ คุณปู่ฟู่ชอ

่นเกาะติดซือจวิ้น ไปฟ้องคุณปู่ ไม่ให้หย่า?” ซูเหรินเหรินยิ้มเ

ี ฉันก็เข้าใจว่าทำไม

งเฉิน รู้สึกสงสารเธอ แต่ก็โมโห

ยความสัมพันธ

้นเป็นคู่กัน เธอยังต้องแท

ะให้คำตอบกับลู

นบันไดไปอย่า

ี่มุมปาก ดวงตาอ่อนหวานกลับแหลมคม ซูชิงเฉิน เธอจะสู้กับฉันด้