คุณนายฟู่ กรุณาเซ็นต์หย่า

ะตัวเหมือนน้ำค้างยามเช้าจากต

ับสายตาล้อเลียนของฟู่ซือจวิ้น

อหลุดจากการกอดรัดของเขา แ

ือปิดหน้าพยายามกลั้นเสียง

ซูชิงเฉินเห็นตัวเองในกระจก ผ

ิดอยู่ ริมฝีปากแดงเหมือนเ

ะเป็นแบบน

อายและร้อนใจ ไม

สร็จ เธอค่อยสงบสติอารมณ์ได้ แต่กลั

นั้น จะออกไปยังไง? ไม่มีทางเลือก ซูช

หมือนกำลังทำงานอย่างจริงจัง ใบหน้าเคร่งข

ล็กน้อย ร้องขอเบาๆ "ซือจวิ้น ช่

ไป เขามองตามเสียงไปและเห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอที่โผล่ออ

ว หยิบเสื้อผ้าจาก

แต่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเสื้อผ้าพื้นฐานขอ

ีบกลับเข้าไปในห้องน้ำ ยื่นมือ

บเสื้อผ้าก

แล้ว เธอแทบอยากจะร้

นเสื้อเชิ้

อยู่บนร่างกายที่ผอมบางของเธอ หลวมจนแม

ชายเสื้อก็เลื่อน

้อให้ลงต่ำ เดินออกจากห้อ

ยง จึงเงยหน้าขึ้นมอง

ึงดูด ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากชมพูอวบอิ่ม ทำให้คนอยา

ใจเต้นแรง ชายหนุ่มแสดงควา

ะญาติผู้ใหญ่คนอื่นๆ ก็อยู่

้อผ้าที่เขาเปลี่ยนให้เขา "รีบไปอาบ

รู่หนึ่ง หัวเราะเบาๆ

ัวเราะนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของซูชิ

ข้างเตียง รอเขาออ

แต่เมื่อคิดว่านี่คือห้องที่ฟู่ซือจวิ้นเติบโตมา

ี่วางอยู่บนโต๊ะของฟ

องน้ำดังฟู่ซื

องเขา แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา

ลัวว่าอาจจะมีเรื่องสำคัญจึงลังเลแ

ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

เหริน

ุดชะงัก มือ

ออก ฟู่ซือจวิ้นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมา ตัวเปียกชื้น

อผู้โทร เขาด

าเหมือนน้ำแข็งที่แทงเข้าหัวใ

เฉินอีก เดินไปที่หน้

ะ เดี๋ยวฉันจะใ

ผิดปกติ แตกต่างจากตอน

ที่มุมห้องซ่อนในเงามืด สีหน้าเธอหม่นหมอง เต็มไป

ระหว่างพวกเขาจะมากแค่ไหนก็ตาม เพียงแค่ซูหย