ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

“หลังจากสิบปีในสถานสงเคราะห์ ในที่สุดครอบครัวก็ตามหาฉันจนเจอ ฉันเคยคิดว่ามันคือฝันที่เป็นจริง แต่ไม่นานฉันก็ได้เรียนรู้ว่าที่ของฉันอยู่ตรงไหน ฉันเป็นแค่ม้างานที่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าชีวิตสุขสบายของคริส น้องสาวฝาแฝดผู้สมบูรณ์แบบ ส่วนเธอก็เป็นลูกรักคนโปรดที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ สิ่งดีงามเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมีคือเจสัน แฟนของฉัน แต่แล้วในงานเลี้ยงที่ฉันไปรับจ้างจัดอาหาร ฉันบังเอิญได้ยินพ่อแม่ของฉันวางแผนกับพ่อแม่ของเขา พวกเขากำลังจะให้เจสันแต่งงานกับคริส บอกว่าฉันมีปมในอดีตเยอะเกินไป เป็นของมีตำหนิ ไม่กี่นาทีต่อมา ต่อหน้าทุกคน เจสันคุกเข่าลงและขอคริสแต่งงาน ขณะที่ฝูงชนโห่ร้องยินดี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นพร้อมกับข้อความจากเขา "ขอโทษนะ เราเลิกกันเถอะ" เมื่อฉันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาที่บ้าน พวกเขาก็ยอมรับความจริง การตามหาฉันเจอเป็นความผิดพลาด ฉันเป็นแค่ความน่าอับอายที่พวกเขาต้องจัดการ และการยกเจสันให้คริสก็ถือว่าเป็นบุญคุณแล้ว เพื่อปิดปากฉัน น้องสาวฉันทิ้งตัวลงจากบันไดแล้วกรีดร้องว่าฉันผลักเธอ พ่อทุบตีฉันแล้วโยนฉันออกมาที่ถนนเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ขณะที่ฉันนอนสะบักสะบอมอยู่บนทางเท้า พ่อแม่ก็บอกตำรวจที่มาถึงว่าฉันเป็นคนทำร้ายร่างกาย พวกเขาอยากจะลบฉันให้หายไป แต่พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าตัวเองเพิ่งก่อสงครามขึ้นมาต่างหาก”