ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

พี่สะใภ้ของแฟนเก่าผู้แสนอาภัพ

วันที่ตรวจพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้สองเดือน ซูหยางก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย ขณะนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ คำพูดของหมอก็ยังคงดังก้องอยู่ในหูเธอ “คุณซูครับ ร่างกายของคุณอ่อนแอกว่าคนทั่วไป หากทำแท้งจะเป็นการเร่งให้มะเร็งลุกลาม ตอนนี้คุณเหลือเวลาเพียงสามเดือนแล้ว ลองกลับไปปรึกษาคนในครอบครัวเกี่ยวกับการรักษาด้วยเคมีบำบัดเถอะครับ คุณอายุยังน้อย…….” ซูหยางเก็บผลตรวจไว้อย่างมิดชิด พร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น สองปีก่อนเธอถูกพ่อบังคับให้เลิกกับแฟนหนุ่มที่ชื่อฉินเซิน แล้วให้ไปแต่งงานกับพี่ชายที่ป่วยหนักของแฟนเก่า ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ตัดขาดจากคนในครอบครัวอย่างสิ้นเชิง สามีของเธอได้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนฉินเซินก็เกลียดเธอเข้าไส้ เพื่อเป็นการแก้แค้นเธอ เขาถึงกับประกาศจะแต่งงานกับน้องสาวต่างมารดาของเธอ เขาเฝ้าคอยที่จะได้เห็นเธอทนทุกข์ทรมาน และรอคำว่าเสียใจจากเธอ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ในวันแต่งงานของพวกเขา ซูหยางได้นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในสภาพอ่อนแรงซูบผอมเหมือนเหลือแต่โครงกระดูก เธอหลับตาลงอย่างสงบบนเตียงผู้ป่วย ฉินเซิน ในที่สุดเราสองคนก็ปล่อยวางกันได้เสียที ……

เขาคิดว่า ฉันจะยอมทนเงียบๆ

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ฉันเจอแฟลชไดรฟ์ลับของสามี รหัสผ่านไม่ใช่วันแต่งงานของเรา ไม่ใช่วันเกิดฉัน แต่เป็นวันเกิดของรักแรกของเขา ข้างในนั้นคือแท่นบูชาดิจิทัลที่สร้างขึ้นเพื่อผู้หญิงอีกคน เป็นคลังข้อมูลชีวิตที่เขามีมาก่อนฉันอย่างละเอียดลออ ฉันลองค้นหาชื่อตัวเอง...ไม่พบอะไรเลย ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ฉันเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน แล้วเขาก็พาเธอกลับมา เขาจ้างเธอมาทำงานที่บริษัทของเรา มอบโปรเจกต์ที่ฉันรักสุดหัวใจ ที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้มาตลอดสองปีให้เธอไป ในงานเลี้ยงของบริษัท เขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเธอคือหัวหน้าคนใหม่ของโปรเจกต์นั้น และเมื่อเธอแกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุ เขาก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที พร้อมกับหันมาตวาดใส่ฉัน ในที่สุดฉันก็ได้เห็นความจริง เขาไม่ใช่แค่ละเลยฉัน แต่เขาคาดหวังให้ฉันยอมทนกับการที่เขาแสดงความรักต่อผู้หญิงคนอื่นอย่างเปิดเผยเงียบๆ เขาคิดว่าฉันจะแตกสลาย...เขาคิดผิด ฉันหยิบแก้วแชมเปญที่ยังไม่ได้แตะ เดินตรงเข้าไปหาเขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทุกคน แล้วเทมันรดหัวเขาจนหมดแก้ว

ค่าของเจ้าแม่มาเฟีย

การแต่งงานของฉันกับมาคิน ภัทรธำรง คือสัญญาที่ลงนามด้วยเลือด คือคำมั่นที่จะหลอมรวมสองตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในกรุงเทพฯ เข้าไว้ด้วยกัน เขาคืออนาคตของฉัน คือราชันย์ที่ถูกเลือกมาให้ปกครองเคียงข้างฉัน ทุกคนต่างพูดว่าการรวมกันของเราคือพรหมลิขิต แต่เขากลับบ้านมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาถูกและคำโกหกของผู้หญิงอีกคน มันคือกลิ่นของอัญญาริน เด็กกำพร้าผู้อ่อนแอที่ครอบครัวของเขารับมาเลี้ยงดู เด็กผู้หญิงที่เขาสาบานว่าจะปกป้องเหมือนน้องสาวแท้ๆ ฉันตามเขาไปที่ไพรเวทคลับแห่งหนึ่ง จากในเงามืด ฉันเฝ้ามองเขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและมอบจูบที่หิวกระหายและสิ้นหวังให้เธอ...จูบที่เขาไม่เคยให้ฉันเลย ในวินาทีนั้น อนาคตทั้งชีวิตของฉันแหลกสลายลง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเสียงกระซิบจากลูกน้องของเขาว่าฉันเป็นเพียงรางวัลทางการเมือง ในขณะที่อัญญารินคือราชินีตัวจริงของพวกเขา เขาต้องการอาณาจักรของฉัน แต่หัวใจของเขาเป็นของเธอ ฉันจะไม่เป็นของรางวัลปลอบใจ ฉันจะไม่เป็นรองใคร ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ เสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "หนูจะยกเลิกงานแต่งงานค่ะ" เมื่อท่านค้าน ฉันจึงปล่อยหมัดเด็ดสุดท้าย "หนูจะรักษาความต้องการของตระกูลเราในเรื่องพันธมิตรไว้ค่ะ หนูจะแต่งงานกับเจ้าพ่อธาวิน วรไพศาล" แก้ววิสกี้ในมือพ่อร่วงแตกกระจายบนพื้น ธาวิน วรไพศาล คือคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา

เจ็ดปีแห่งการหลอกลวง การกลับมาล้างแค้น

เจ็ดปีเต็มที่ฉันทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่เกิดเหตุอาชญากรรม ขัดถูคราบความตายเพื่อรักษาชีวิตลูกชายของฉัน ในที่สุดฉันก็หาเงินเก้าล้านบาทมาได้สำเร็จ สำหรับการรักษาด้วยวิธีทดลองที่จะช่วยรักษาโรคทางพันธุกรรมที่หายากของเขา แต่เมื่อฉันไปถึงโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินภัทร แฟนของฉันกำลังคุยโทรศัพท์ มันไม่ใช่เรื่องการรักษา แต่มันคือ “การทดลองทางสังคม” การทดสอบเจ็ดปีเต็มเพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จ้องจะจับคนรวย และลูกชายของฉัน…ไม่เคยป่วยเลย เพื่อนสนิทของฉันก็ร่วมมือกับเขาด้วย เธอกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน แล้วฉันก็ได้ยินเสียงลูกชายของฉัน “ผมไม่อยากให้แม่เหม็นๆ กลับมา ผมอยากได้น้าเจน น้าเจนตัวหอมเหมือนขนม” พวกเขาทำให้ฉันอับอายขายหน้าที่โรงเรียนของเขา เรียกฉันว่าเป็นแค่คนทำความสะอาดสติไม่ดี ลูกชายของฉันชี้หน้าฉันแล้วบอกทุกคนว่าเขาไม่รู้จักฉัน ในขณะที่ผู้ชายที่ฉันรักลากฉันออกไป กล่าวหาว่าฉันเป็นตัวน่าอัปยศ ความรักของฉันไม่ใช่ความรัก มันเป็นแค่ข้อมูล การเสียสละของฉันไม่ใช่การเสียสละ มันเป็นแค่การแสดง พวกเขาหันลูกของฉันเองมาเป็นศัตรูกับฉัน เพียงเพื่อเกมวิปริตของพวกเขา พวกเขาคิดว่ากำลังทดสอบคนทำความสะอาดจนๆ โง่ๆ คนหนึ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าเขาคือ ภากร ยอดมณเฑียร ทายาทของตระกูลมหาเศรษฐีหมื่นล้าน และพวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันคือ อลิน แห่งตระกูลเดชดำรง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาพี่ชาย “ฉันจะกลับบ้าน”

ละทิ้งทรยศมรณะ โอบรับชีวิตใหม่

ฉันกับภพ คู่หมั้นของฉัน เราคบกันมาสิบปีเต็ม ฉันกำลังยืนอยู่บนแท่นพิธีในโบสถ์ของโรงแรมหรูที่ฉันออกแบบเอง รอที่จะแต่งงานกับผู้ชายที่เป็นโลกทั้งใบของฉันมาตั้งแต่สมัยมัธยม แต่เมื่อเพียงขวัญ เว็ดดิ้งแพลนเนอร์ของเราซึ่งทำหน้าที่เป็นนายพิธีในงาน หันไปมองเขาแล้วถามว่า "คุณภากร ไพศาล คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" เขากลับไม่หัวเราะ เขามองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรักที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี แล้วตอบว่า "ครับ ผมจะแต่งงาน" เขาทิ้งให้ฉันยืนอยู่บนแท่นพิธีเพียงลำพัง ข้ออ้างของเขาน่ะเหรอ? เพียงขวัญ ผู้หญิงคนนั้น กำลังจะตายด้วยเนื้องอกในสมอง จากนั้นเขาก็บังคับให้ฉันบริจาคเลือดกรุ๊ปหายากของฉันเพื่อช่วยชีวิตเธอ สั่งฆ่าแมวสุดที่รักของฉันเพื่อสนองความต้องการอันโหดร้ายของเธอ และแม้กระทั่งปล่อยให้ฉันจมน้ำ โดยว่ายน้ำผ่านฉันไปเพื่อดึงเธอขึ้นจากน้ำก่อน ครั้งสุดท้ายที่เขาทิ้งให้ฉันตาย คือตอนที่ฉันกำลังหายใจไม่ออกอยู่บนพื้นห้องครัว เกิดอาการแพ้ถั่วลิสงอย่างรุนแรงเพราะถั่วที่เพียงขวัญจงใจใส่ไว้ในอาหารของฉัน เขาเลือกที่จะรีบพาเธอไปโรงพยาบาลเพราะอาการชักกำมะลอ แทนที่จะช่วยชีวิตฉัน ในที่สุดฉันก็เข้าใจ เขาไม่ใช่แค่ทรยศฉัน แต่เขายอมฆ่าฉันเพื่อผู้หญิงคนนั้น ขณะที่ฉันนอนพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลเพียงลำพัง พ่อของฉันก็โทรมาพร้อมกับข้อเสนอสุดบ้าคลั่ง นั่นคือการแต่งงานในนามกับอคิน หิรัญวัฒน์ CEO บริษัทเทคโนโลยีผู้ทรงอิทธิพลและเก็บตัว หัวใจของฉันมันตายด้านและว่างเปล่าไปแล้ว ความรักคือเรื่องโกหก ดังนั้นเมื่อพ่อถามว่า จะเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวเลยดีไหม ฉันก็ได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไปว่า "ค่ะ หนูจะแต่งงานกับเขา"

รักต้องห้ามของราชาอัลฟ่า แค้นเงียบของฉัน

สามปีเต็มที่ฉันเป็นลูน่าของอัลฟ่าคีเลนผู้ทรงอำนาจ เขาทุ่มเทของขวัญให้ฉันมากมาย แต่ไม่เคยให้ความรักเลย ทุกครั้งที่เขาสัมผัสฉัน สายตาของเขามองทะลุผ่านตัวฉัน ราวกับกำลังมองหาใครอีกคน...ใครสักคนที่ฉันมองไม่เห็น ตอนที่พ่อผู้เป็นมนุษย์ของฉันกำลังจะสิ้นใจ ฉันพยายามติดต่อเขาผ่านกระแสจิตศักดิ์สิทธิ์ของเรา ฉันร้องขอความอบอุ่นจากคู่แท้ของฉัน แต่เขากลับตัดขาดฉัน ฉันเรียกหาเขาเก้าสิบเก้าครั้งขณะที่พ่อของฉันสิ้นใจอย่างเดียวดาย สองวันต่อมา เบต้าของเราส่งภาพนิมิตมาให้ฉัน เป็นภาพคีเลนอยู่ที่ปารีส เขากำลังกอดไลรา ป้าของฉัน ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อเขากลับมา เขาโกหกได้อย่างเลือดเย็น โทษว่าระยะทางทำให้กระแสจิตของเราขาดหายไป ฉันค้นพบความจริงในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ของเขา มันคือแท่นบูชาที่สร้างขึ้นเพื่อป้าของฉัน ไดอารี่ของเขาเปิดโปงทุกสิ่ง การพบกันครั้งแรกของเรา การโจมตีของหมาป่าเร่ร่อนที่เขาช่วยฉันไว้...ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกที่จัดฉากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้มีตัวแทนของผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง ฉันเป็นเพียงภาชนะสำหรับสายเลือดของเธอ และลูกหมาป่าที่ฉันอุ้มท้องอยู่ก็ถือกำเนิดขึ้นจากคำโกหกนั้น ฉันจึงหลอกให้เขาเซ็นชื่อบนม้วนคัมภีร์สองฉบับ ฉบับแรกคือพิธีกรรมที่จะซ่อนการตั้งครรภ์ของฉันด้วยเวทมนตร์ ส่วนฉบับที่สองคือแบบฟอร์มการปฏิเสธคู่ที่ว่างเปล่า ซึ่งฉันได้เซ็นชื่อและยื่นต่อสภาผู้อาวุโส ก่อนจะก้าวขึ้นเรือที่มุ่งหน้าสู่ทวีปใหม่ ลบตัวเองออกจากโลกของเขาไปตลอดกาล

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่าง ของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย +++ 1 : มารดาโง่ จนถูกไล่ออกจากตระกูล จวนตระกูลหลี่เจ้าเมืองถัง สตรีสองนางถูกสาวใช้จับคุกเข่าลง ตรงหน้าของหลี่หงซวนเจ้าเมืองถัง ทั้งยังเป็นพ่อสามีของทั้งคู่อีกด้วย ท่านกำลังสอบสวนเรื่องของสะใภ้ใหญ่ของบ้านสาม ถูกฮูหยินรองกับอนุรวมหัวกันลอบทำร้าย ด้วยการวางยาขับเลือดในถ้วยน้ำแกงบำรุงครรภ์ ทำให้นางต้องสูญเสียทารกในครรภ์ไป “ท่านพ่อข้าไม่รู้จริง ๆ ว่านั่นเป็นยาขับเลือด ฮูหยินรองบอกว่าเป็นน้ำแกงบำรุงครรภ์ ให้ข้าเป็นคนนำไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ เป็นนางนั่นเอง นางหลอกข้า !” เฉาซูหลิ่งชี้นิ้วไปทางสตรีด้านข้าง ร้อนรนเอ่ยออกมาเหมือนคนไม่ได้รับความเป็นธรรม “อนุเฉาเจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ เจ้าทำคนเดียวทั้งนั้นไม่เกี่ยวกับข้าเลย” ฮูหยินรอง ถูซวงอี้ ชี้นิ้วใส่หน้าเฉาซูหลิ่งกลับคืน ต่างคนต่างโยนความผิดให้กัน ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเยี่ยนหนานโบกมือให้คนเข้ามา “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าสองคนพูดความจริง แต่กลับไม่มีใครยอมรับความผิดแม้แต่คนเดียว มันน่าจับส่งทางการให้รู้แล้วรู้รอด” พ่อบ้านหลัวให้คนลากสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา สภาพของนางถูกทรมานจนเนื้อตัวบวมช้ำไปหมด “เรียนนายท่านข้าให้คนไปค้นห้องสาวใช้ทุกคนในจวน พบเทียบยาซ่อนไว้ใต้หมอน จากห้องของสาวใช้คนนี้ขอรับ” ถูซวงอี้ถึงกับคุกเข่าต่อไปไม่ไหว ทิ้งตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้น สาวใช้ที่ถูกทรมานจนสภาพน่าเวทนานั่น เป็นเสี่ยวอิงสาวใช้สินเดิมของนางเอง “ฮูหยินรอง ข้าขอโทษ ข้าทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ข้าขอโทษ !” เสี่ยวอิงโขกศีรษะลงตรงหน้าของถูซวงอี้แรง ๆ น้ำตาไหลนองหน้าจน แทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว พ่อบ้านหลัวเอ่ย “ข้าให้คนไปถามที่หอโอสถแล้วขอรับนายท่าน เป็นเทียบยาขับเลือดจริง ๆ” หลี่หงซวนมองไปทางบุตรชายคนที่สามของตน พบว่าเขามีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สตรีที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคือฮูหยินรอง กับอนุภรรยาที่เขารักใคร่ไม่ต่างกัน เหตุใดถึงได้คิดร้ายต่อฮูหยินใหญ่ของเขาได้ เป็นเหตุให้เขาต้องสูญเสียลูกที่อยู่ในท้องของนางไป เดิมทีฮูหยินใหญ่ของเขาก็ตั้งท้องยากอยู่แล้ว เขารอมาตั้งนานกว่าจะมีวันนี้ได้ ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องสูญเสียไปเช่นนี้ “หย่วนเจ๋อนี่เป็นเรื่องในเรือนของเจ้า เจ้าอยากตัดสินเรื่องนี้ด้วยตัวเองหรือไม่” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามบุตรชาย “ไม่ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกนางอีกต่อไป แล้วแต่ท่านพ่อเถอะขอรับ ข้าขอตัวไปดูฮูหยินใหญ่ก่อน” หลี่หย่วนเจ๋อคำนับบิดา สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปในทันที หางตายังไม่แม้แต่จะมองสตรีทั้งสองนาง เฉาซูหลิ่งลนลานตามเขาไป “ท่านพี่ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ผิดนะเจ้าคะ ท่านพี่ !” แต่ถูกบ่าวรับใช้ขวางทางเอาไว้ หลี่หงซวน “หยุดโวยวายได้แล้วอนุเฉา เจ้าเป็นคนถือถ้วยน้ำแกงใส่ยาขับเลือด ไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ด้วยตัวเอง ยังคิดจะหนีความผิดนี้ไปได้อีกรึ” “ท่านพ่อขะข้าข้า...ไม่ผิด” เฉาซูหลิ่งทิ้งตัวไปด้านหลังอย่างหมดเรี่ยวแรง เดิมทีนางก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของพ่อแม่สามีอยู่แล้ว เพราะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ครั้นได้บุตรสาวก็นิสัยขี้ขลาดขี้กลัว ไหนเลยจะเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลหลี่ได้ เฉาซูหลิ่งนั่งเหม่อลอย คล้ายคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขณะที่หลี่หงซวนกำลังประกาศโทษทัณฑ์ของพวกนาง ถูซวงอี้กับคนของนาง ถูกขายออกจากจวน ไปอยู่หอนางโลมอย่างเงียบ ๆ ชาตินี้อย่าได้ก้าวเท้า กลับมาเหยียบที่จวนตระกูลหลี่อีก ส่วนเฉาซูหลิ่งถูกขับไล่ออกจากจวน ไปพร้อมกับบุตรสาว ให้ไปอยู่เรือนร้างของตระกูลหลี่ที่เมืองฉาง ห้ามกลับมาที่ตระกูลหลี่อีกชั่วชีวิต “ท่านพ่อท่านขับไล่ข้าไป ข้ายังพอรับได้ เหตุใดต้องขับไล่เหยาเอ๋อร์ไปด้วย นางเพิ่งจะสิบสองปีเองนะเจ้าคะ” เฉาซูหลิ่งนึกถึงบุตรสาวร่างกายผ่ายผอม นอนซมเพราะพิษไข้อยู่ เกิดนึกสงสารนางขึ้นมาจับใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองสามีเล็กน้อย นางเห็นเด็กสาวคนนั้นมาตั้งแต่เกิด แม้ไม่ได้เอ็นดูแต่ก็นับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน “ฮูหยินเรื่องนี้ข้าตัดสินใจไปแล้ว ไม่อาจคืนคำได้” คำพูดของประมุขของตระกูล มีหรือใครจะกล้าขัด เฉาซูหลิ่งปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาดัง ๆ นางโง่งมจนทำให้บุตรสาว ต้องมารับเคราะห์กรรมตามไปด้วย “ลากตัวอนุเฉาออกไป หารถม้าสักคันให้คนส่งนาง ไปที่เรือนร้างเมืองฉาง” คำสั่งของหลี่หงซวนเป็นคำขาด บ่าวไพร่รีบทำตามในทันที ครั้นได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังกับฮูหยินผู้เฒ่า หลี่หงซวนถึงได้บอกเหตุผล ที่ต้องตัดสินใจทำเช่นนี้ นั่นเพราะตระกูลจี้ได้ยื่นคำขาดมา ให้ขับไล่พวกเขาออกไปให้หมด อย่าให้เหลืออยู่แม้แต่ตนเดียว ไม่ต้องการให้คนที่ทำร้ายบุตรสาวของพวกเขา อยู่ระคายสายตาของจี้ชิวหรงอีกต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นออกมาหนึ่งคำ “อ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ความจริงแล้วต้องการกำจัดอนุในเรือนบุตรสาวทิ้งให้หมด นี่กระทั่งเด็กคนหนึ่งก็ไม่เว้น แต่ก็เอาเถอะ เหยาเอ๋อร์อยู่ที่นี่ ก็ใช่จะมีประโยชน์อันใด นางไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเราด้วยซ้ำ ให้นางไปกับแม่ของนางนั่นแหละดีแล้ว” หลี่หงซวนนั้นเป็นเพียงเจ้าเมืองเล็ก ๆ มีตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นที่ห้า ฝั่งตระกูลจี้บ้านเดิมของจี้ชิวหรงนั้น อยู่ในเมืองหลวงมีตำแหน่งใหญ่โตกว่าหนึ่งขั้น เรื่องนี้เขาจึงต้องขบคิด ถึงผลได้ผลเสียในอนาคตอีกด้วย การเสียสละอนุกับหลานสาวคนหนึ่ง เพื่อชดเชยให้แก่คนตระกูลจี้ นับว่าเป็นเรื่องสมควรทำแล้ว “ข้าก็คิดเช่นฮูหยินนั่นแหละ เพียงแต่สะใภ้สามแท้งคราวนี้ ไม่รู้จะยังสามารถตั้งท้องได้อีกหรือไม่ พวกเรารอดูไปก่อนดีกว่า หากนางไม่สามารถตั้งท้องได้จริง ๆ เราค่อยหาอนุมาให้หย่วนเจ๋อภายหลังก็ยังได้ ยามนั้นคนตระกูลจี้จะเอาอะไรมาง้างกับเราได้อีก” “จริงดังท่านว่าเจ้าค่ะ” ฝ่ายเฉาซูหลิ่งที่ถูกคนใช้ ลากตัวออกมาให้เก็บของในเรือน นางส่งเสียงเอะอะโวยวายตลอดทาง พร่ำบอกต้องการพบหลี่หย่วนเจ๋อให้ได้ แต่ถูกสาวใช้ขวางไว้ไม่ให้ไป นางจำใจกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง รีบเก็บของสำคัญใส่ห่อผ้าเพื่อออกเดินทาง

เข้าผิดห้อง รักถูกคน

ลู่หมิงเยว่ถูกแฟนนอกใจ และยังโดนดูถูกว่าเธอแค่ดีแต่หน้าตา ด้วยความโกรธ ลู่หมิงเยว่ใช้เสน่ห์ของเธอไปมีความสัมพันธ์กับเยี่ยนเฉิงจือประธานบริษัท แต่เธอกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ หลังจากเสร็จธุระนั้นเธอก็หนีไปเงียบๆ และยังเข้าใจผิดว่าคนในคืนนั้นคือเพลย์บอย เสิ่นเว่ยตง ทำให้เยี่ยนเฉิงจือเข้าใจผิดว่าเธอชอบคนอื่น เขาเลยแอบอิจฉาและหึงหวงอยู่เงียบๆ มานาน

ทิ้งหมั้นเพื่อรักเก่า งั้นฉันแต่งงานใหม่

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

ขอเลิกกับสามีงี่เง่า

กลางวันอ่อนหวาน กลางคืนร้อนแรง นี่คือคำที่ลู่เยียนจือใช้เพื่อบรรยายถึงเธอ แต่หานเวยบอกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ไม่ถึงครึ่งปี ลู่เยียนจือกลับไม่ลังเลที่จะขอหย่ากับสือเนี่ยน “แค่ปลอบใจเธอไปก่อน ครึ่งปีข้างหน้าเราค่อยแต่งงานใหม่” เขาคิดว่าสือเนี่ยนจะรออยู่ที่เดิมตลอด แต่เธอได้ตาสว่างแล้ว น้ำตาแห้งสนิท หัวใจสือเนี่ยนก็แตกสลายไปแล้วด้วย การหย่าปลอมๆ สุดท้ายกลายเป็นจริง ทำแท้งลูก เริ่มต้นชีวิตใหม่ สือเนี่ยนจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก แต่ลู่เยียนจือกลับเสียสติ ต่อมา ได้ยินว่าคุณชายลู่ผู้มีอิทธิพลนั้นก็อยู่นิ่งๆ ต่อไปไม่ได้ ขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ไล่ตามเธออย่างบ้าคลั่ง เพียงเพื่อขอให้เธอเหลือบมองเขาอีกครั้ง...

หลังหย่า อดีตภรรยา นายอาจเอื้อมไม่ถึง

ห้าปีก่อน เพื่อช่วยเผยจี๋ ท้องของซางหว่านถูกแทงจนบาดเจ็บ ชาตินี้ไม่สามารถมีลูกได้อีก เผยจี๋ที่เคยบอกว่าทั้งชาตินี้ไม่อยากมีลูก สุดท้ายก็ยังมีความคิด “อาศัยท้องคนอื่นอุ้มบุญ” และคนที่เขาเลือกคือ ซูเซวี่ย นักศึกษามหาวิทยาลัยที่หน้าตาคล้ายกับซางหว่าน เผยจี๋ไม่รู้เลยว่า ในวันที่เขาเสนอความต้องการนี้ออกมา ซางหว่านก็ได้ตัดสินใจจะจากเขาไปแล้ว

การจากลาครั้งที่เก้าสิบเก้า

ครั้งที่เก้าสิบเก้าที่ ‘เจต’ ทำให้ฉันใจสลาย คือครั้งสุดท้ายของเรา เราสองคนเคยเป็นคู่รักดาวเด่นของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ รัชดา อนาคตของเราถูกวางแผนไว้อย่างสวยหรูว่าจะเข้าเรียนที่จุฬาฯ ด้วยกัน แต่แล้วในช่วงปีสุดท้ายของม.ปลาย เขากลับไปหลงรักผู้หญิงคนใหม่ที่ชื่อ ‘แคท’ เรื่องราวความรักของเรากลายเป็นละครน้ำเน่าราคาถูกที่น่าเบื่อหน่าย เต็มไปด้วยการทรยศของเขาและการขู่ว่าจะเลิกอย่างไร้ความหมายของฉัน ในงานเลี้ยงจบการศึกษา แคท ‘บังเอิญ’ ดึงฉันตกลงไปในสระว่ายน้ำกับเธอ เจตกระโดดลงไปช่วยโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขากลับว่ายผ่านฉันที่กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดไปอย่างไม่ใยดี แล้วโอบแขนรอบตัวแคทก่อนจะพาเธอขึ้นจากสระอย่างปลอดภัย ขณะที่เขาช่วยพยุงเธอขึ้นจากสระ ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ เขาหันกลับมามองฉันที่ตัวสั่นเทา มาสคาร่าไหลเป็นทางสีดำอาบแก้ม “ชีวิตเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำในสระที่ฉันกำลังจะจมดิ่งลงไป คืนนั้นเอง บางสิ่งในตัวฉันก็แตกสลายลงอย่างสมบูรณ์ ฉันกลับบ้าน เปิดโน้ตบุ๊ก และคลิกปุ่มยืนยันสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ ไม่ใช่ที่จุฬาฯ กับเขา แต่เป็นมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ คนละฟากฝั่งของกรุงเทพฯ