ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

จะรับไหว แบ่งผู้ชายกัน เหมือนกับว่าเขาเป็นของเ

” ในที่สุดฉันก็พูดออกมาได

าฉันตบหน้าเธอ “หนู

่วย’ ฉันด้วยการให้เสื้อผ้าเก่าๆ ของเธอ แล้วก็ไปบอกเพื่อนๆ ว่าฉันไม่มีรสนิยม เธอจะ ‘ช่วย’ ฉันทำการบ้าน แล้ว

ย่มาก!” คุณอลิสาร้องอ

นหลังให้พวกเขา “ฉันพอแล้ว ฉันจ

ื่นตระหนก น้ำตาหายไปในทันที “ไปไม่ได้นะ

ัว มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอสนใจจริงๆ ไม่ใช่ควา

ล้วนี่” ฉันพูดข้ามไหล่ขณะเดิ

์คำราม “แกจะไปไหนไม่ได้ทั้ง

สุดทางเดิน เป็นพื้นที่เล็กๆ คับแคบที่เคยเป็นห้องเ

ด เสียงของแม่ที่จู่ๆ ก็อ่

ูก รอเ

ต่ไม่ได้

ั่น “เราแค่โมโห เราไม่ได้หมายความว่า

การระเบิดอารมณ์ ตามด้วยคำขอโทษที่นุ่ม

ละซ้ำซาก “ตอนที่ลูกหายไปเราแทบขาดใจ เราตามหาลูกม

ชื่อถือ แต่คืนนี้ ฉันไ

ราะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ตามหาหนู” ฉันพูดเสียงเรีย

่านพูดอย่างกระตือรือร

้องใต้หลังคา หนูเจออัลบั้มรูป มันเต็มไปด้วยรูปจากทริปไปมัลดีฟส์ของแม่ปี 48 ทริ

หายไปจากใบหน้า ผู้พันอาทิตย์มองไป

นพูดง่ายๆ “พวกค

...” คุณอลิส

ุณโศกเศร้า หนูเป็นปัญหาที่น่าอับอายที่พวกคุณแก้ไขได้แล้ว และพอหนูโผล่

คอก ใบหน้าของเขากลับมาแดงอีกครั้

กคุณให้โอกาสครั้งที่สองกับคริสต่

เธอใช้เวลาต้องการอะไร “อย่าทำแบบนี้เลย แม่กับพ่อแค่เครียดน่ะ คิดถึงงา

ื่องของภา

นะ” ฉันพูด พลางหันหลังกลับไปอีกครั้ง “ฉันจะเอา

ี่ออกแบบมาเพื่อทำให้ฉันใจอ่อน “ลูกสาวแท้ๆ กล่าวหาแม่แบบนี้!

ราวของแม่ผู้โศกเศร้า ฉันเคยร้องไห้ไปกับท่า

ไรเลย บ่อแห่งความสงสา

สิบปี เอาชีวิตรอดจากสิ่งที่พวกคุณจินตนาการไม่ถึงด้วยซ้ำ หนูมาที่นี่และทำงาน

่ที่สมบูรณ์แบบและน่าสั

ความจริงที่ตระหนักได้ทำให้ฉันรู้สึกสงบอย่า