icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

แค้นเมียเก่า ขั้นสุด

บทที่ 2 

จำนวนคำ:140    |    อัปเดตเมื่อ:29/10/2025

มสับสนและรู้สึกถูกหักหลัง ขณะที่พ่อแม่ของ

งให้เขาแล

องฉันแวบหนึ่ง แววตานั้นเต็มไปด้วยพิษสง คำมั่นสัญญาเงียบๆ ถึงปัญหาที่จะตามมาในอนาคต มั

ู่ข้างหลัง ติดกับอยู่ที

เจ็บจอมปลอมของหล่อนถูกลืมไปแล้ว เขาเห็นประกายความอาฆาตในดวงตาของหล่อน เขาคงรู้สึกถึงความหวาดกลัวเยียบเย็นท

ำวิงวอนเงียบๆ อย่างสิ้นหวัง

ป ฉันแค่หันหลังแล้วเดินกลับเ

ะโกนเรียก เส

ม่หย

าถาม เสียงเบาลง ตอนนี้เต็มไปด้

แขวนอยู่ในอากาศ เป็นความลับที่ผูกมัดเราไว้

จากไปโด

ด “เธอแค่...เธอผ่านอะไรมาเยอะ เธอไม่ได้ตั้งใจ” ข้อแก้ตัวเก่าๆ ที

น ครั้งสุดท้ายที่เขาพูดแบบนั้น เขาใช้เวลาถึงย

็อนุญาตให้ตัวเองยิ้มเยาะอย่างเย็นชาได้เล็กน้

ตระกูลภัทรไพศาลลับสายตาไป ปริมาณอาหารเย็นของฉันลดลง ฉันถูกมอบหมาย

ยู่แล้ว บิวตี้คงจะ “ฝันร้าย” หรือ “รู้สึกหนาว” และเขาก็คงยุ่ง

จะช่วย

านสงเคราะห์ ในชาติที่แล้ว กว่าหล่อนจะถูกจั

บัญชีของหล่อนที่เต็มไปด้วยตัวเลขที่ถูกตกแต่งขึ้น และเงินสดที่ซ่อนอยู่ในช่องระบายอากาศ ฉั

นจำได้จากชาติที่แล้ว นักข่าวหนุ่มไฟแ

ป็นฟืนเป็นไฟ คว้าแขนฉันแล้วบิดจนฉันได้ยินเสียงดังกร๊อบ ความเจ็บปวดแล่นปราด แ

ะห์บ้านเมตตาคุณ ขณะที่พวกเขาลากป้าแก้วที่กรีดร้องออ

่งในนั้นคำราม “แ

ป็นเด็กกำพร้าเพื่อรับเงินทุนเพิ่ม และพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสุขส

แน่น ฉันใช้แขนข้างที่ดีป้อ

ือนยักษ์ หยิบหินแหลมคมขึ้นมา

ะโจนเ

หนึ่งก็พุ่งเข้

นเจ

ขาเป็นเกราะกำบังขณะที่ก้อนหินฟาด

ขาแค่หันมาหาฉัน แววตาที่เปื้อนเลือดของเขาดูบ้าคลั่งและเปี่ยม

เปิดรับโบนัส

เปิด
แค้นเมียเก่า ขั้นสุด
แค้นเมียเก่า ขั้นสุด
“สิ่งสุดท้ายที่เจตน์ ภัทรไพศาล สามีที่แต่งงานกันมา 20 ปีมอบให้ฉัน คือจดหมายลาตายฉบับหนึ่ง มันไม่ได้เขียนถึงฉัน แต่เขียนถึงบิวตี้ บุญมา น้องสาวบุญธรรมของเขา ผู้หญิงที่เหมือนวิญญาณร้ายตามหลอกหลอนชีวิตแต่งงานของเรามาตั้งแต่ต้น เขายิงตัวตาย และด้วยลมหายใจสุดท้าย เขายกอาณาจักรเทคโนโลยีทั้งหมดของเรา-สิ่งที่ฉันสร้างมากับมือทั้งชีวิต-ให้กับหล่อนและครอบครัวของหล่อน เป็นหล่อนเสมอมา หล่อนคือสาเหตุที่ทำให้ลูกของเราต้องตาย ตัวแข็งตายในรถที่เสียอยู่ข้างทาง ขณะที่เจตน์รีบไปหาหล่อน เพราะหล่อนสร้างเรื่องหลอกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ทั้งชีวิตของฉันคือสงครามกับผู้หญิงคนนั้น สงครามที่ฉันแพ้ราบคาบไปแล้ว ฉันหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็กลับมาเป็นวัยรุ่น ฉันกลับมาอยู่ในสถานสงเคราะห์ ในวันที่ครอบครัวภัทรไพศาลผู้มั่งคั่งเดินทางมาเพื่อเลือกเด็กไปอุปการะ ฝั่งตรงข้ามของห้อง เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีแววตาทรมานคุ้นตา กำลังจ้องมองมาที่ฉัน...เจตน์ เขาดูตกใจสุดขีดไม่ต่างจากฉัน "เอวา" เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง ใบหน้าซีดเผือด "ผมขอโทษ ครั้งนี้ผมจะปกป้องคุณเอง ผมสัญญา" เสียงหัวเราะเย้ยหยันเกือบจะหลุดออกมาจากลำคอ ครั้งสุดท้ายที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ผลลัพธ์คือลูกชายของเราต้องไปอยู่ในโลงศพเล็กๆ”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 10