อ้อมกอดรักอันร้อนแรง และ อดทน

ดผ่านม่านหมอกแห่งความเศร้าโศกและความตกตะลึงของฉัน ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบสนอง อัลฟ่าผู้ทรงพลังก็ถอดเสื้อสูทที่ตัดเย็บอย่างดีของเขาออ

่างอย่างสิ้นเชิงกับสายฝนที่เยือกเย็นที่ทำให้ฉันเปียกโชกไปถึงกระดูก มันเป็นมากกว่าความร้อนทาง

ี่จะตามให้ทัน ฉันถูกทอดทิ้ง อกหัก และตอนนี้คนแปลกหน้า

ู่บนหลังของฉัน เป็นแรงกดที่มั่นคงและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย “คุณตัวแ

เมียมขัดเงา อากาศข้างในอบอุ่นและแห้ง มันเป็นที่หลบภัยจากพายุ ทั้งภายนอกและภายในใจฉัน เขานั่งลงในที่นั่งค

นที่ส่องประกายระยิบระยับและเปียกโชกไปด้วยสายฝนของกรุงเทพฯ จนกระทั่งเขาเลี้ยวเข้าไปในโรงจอดรถใต้ดินส่วนตัวของตึกระฟ้าที่ทันสมัยและเพรียวบางซึ่งทะลุเมฆ นี่คือธรณ์ทาวเวอร์

ิวทัศน์อันน่าทึ่งของเมืองเบื้องล่าง ทะเลแห่งแสงไฟตัดกับท้องฟ้าที่มืดครึ้มและมีพายุ สถานที่ทั้งหมดตรงกันข้ามกับบ้านที่เย็นชาและเป็นท

กับผ้าห่มแคชเมียร์หนาๆ เขาคลุมมันให้ฉัน นิ้วของเขาสัมผัส

เขาพูด น้ำเสีย

ม่รกรุงรัง แต่ก็ไม่รู้สึกเย็นชา ไฟกำลังลุกโชนอยู่ในเตาผิงสมัยใหม่ที่กว้างขวาง เปลวไฟของมันส่องแสงอบอุ่นและเต้นระบำบนพื้นคอนกรีตขัดมัน

นิ้วของเขาล้อมรอบนิ้วของฉันนานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อย

รออย่างอดทน สายตาสีเงินของเขาจับจ้อง และแล้ว เรื่องราวก็หลั่งไหลออกมาจากฉัน ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง อาหารค่ำว

ำตาที่ฉันกลั้นไว้มานานในที่สุดก็ไหลรินลง

ามโกรธที่เงียบงันและคุกรุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นในดวงตาของเขา เป็นไฟอันตรายที่มุ่งเป้าไปที่มาร์คโดยสิ้นเชิ

ไปเป็นเสียงสะอื้น เขาไม่ได้พูดว่า "ผ

องฉันว่าเป็นภาระที่บอบบางที่น่าสงสาร เขามองฉันว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถูกทิ้งไป ในการปรากฏตัวที่เงียบงันและปกป้องของเขา ฉันรู้สึกถึ

าห่มของเขา และเป็นครั้งแรกในรอ

างบานใหญ่ พายุผ่านไปแล้ว จูเลียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ถือแก้วกาแฟอยู่ในมือ แต่งตัวเ

ยนที่แทบจะมองไม่เห็นปรากฏขึ้นในดว

ากของเขารู้สึกแตกต่างออ

มปลอดภัยในการปกป้องของเขาได้หยั่งรากลึกในกระดูกของฉัน ฉันรู้ว่าฉันต้

งเหยิงออกจากใบหน้า “ฉันขอย

ครัวฉัน ชายที่ฉันไม่ได้คุยด้วยมาหลายปี มือของฉันสั่น

ิ่งที่สอง น้ำเสียงของเขา

คุ้นเคยแม้แต่กับหูของตัวเอง “ฉันต้องการให้คุณยื่นฟ้องหย่าอัลฟ่ามาร์ค

ใจที่ปลายสาย “จันทร

กับสายตาสีเงินที่เข้มข้นของจูเลียน เขาพยักหน้าช้าๆ อย่างเห็นด้วย มันเป็น

สุดท้ายกับชีวิตเก่าของฉันถูกตัดขาด ฉันได้ข้ามจุดที่ไม่อาจหวนกลับได้แล้ว ไม่มีการกลับไป

้องเอียงอย่างรุนแรง ความมืดคืบคลานเข้ามาที่ขอบสายตาของฉัน ความแข็

อบ มือของฉันยก

นล

รับฉันไว้ก่อนที่ฉันจะล้มลงกับพื้น เขารวบฉันไว้ในอ้อมแขน กอดฉันแน่นกับอกท

ันก็เ

ออก แสงสีเงินที่สว่างไสวและเจิดจ้าสาดส่องออกมาจากหิน ห่อหุ้มเราทั้งสองไว้ มัน

นที่แผดเผาบนผิวของฉ

งกายของเขาเกร็ง ลมหายใจของเขาสะดุด ฉันดันตัวเองข

่หมุนวนของพระจันทร์เสี้ยวที่โอบอุ้มดวงดาวที่ส่องสว่าง สลักอยู่บนผิวของฉันด้วยแสงสีเงินระ

ย่างรุนแรง หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนฉุกเฉิน ข้

ามไม่เชื่อและความสยดสยองที่เริ่มปรากฏขึ้น เขาอ่า

ขึ้นแล้ว พวกมันรู้แล้ว เธอก