ทายาทหญิงหวนคืน ผู้ไม่ใช่ เอพริล เมย์โย คนเดิม

มโนรม

วยเสียงสะอื้นที่ฉีกกระชากหัวใจฉันเป็นชิ้นๆ ฉันกอดเขาไว้แน่น ก

พูดสะอื้นๆ ซบหน้ากับไหล่ฉัน เสียงเล็ก

ลงบนเส้นผมของเขา "มีคนรักลูกเยอะแยะเลย คุณตาเกริกไ

ผละออกจากอ้อมแขนเพื่อมองหน้าฉัน ดวงตาแด

แน่น มันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เอมเม

มแข็ง "แม่รู้จ้ะที่รัก แต่พ่อกับย่าของลูก... เขาไม่อยากให้เราอยู่

มือของเขาค่อยๆ คลายออกจากหมาป่าไม้ น้ำตาคล

น่อยได้ไหมครับ? แค่จนถึงวันเกิดผมก็ได้ บางที... บางท

ความรักสุดท้ายจากผู้ชายที่เพิ่งจะปฏิเสธเ

ะซิบ จูบแก้มที่เปื้อ

ะโดยไม่มีใครแตะต้อง ความเงียบในบ้านหลังเล็กๆ ของเราดังสนั่นหวั่นไหว ใน

บสาย "เขาอายุแค่ห้าขวบนะเอมเมอรัล เขานั่งรอคุณอ

นึ่ง แล้วก็มีเสียงค

งอย่างพ่ายแพ้ "ไม่เป็นไรครับแม่ เขาคงยุ่ง" เ

ชิ้น ฉันกำลังจะโทรกลับไปหาเอมเมอรัล เพื่อกรีดร้อง โวยวาย และเรียกร้องใ

์สิ ผมมีเซอร

นในดวงตาของเขา "เขาจำได้! แม่ครับ เขาจำวันเกิดผมได

้ามา *ผมจัดปาร์ตี้ร

ก่อนหน้านี้ถูกลืมไปหมดสิ้น เขาพูดเจื้อยแจ้วตลอ

ต็มไปด้วยลูกโป่งและสายรุ้ง แต่มันเต็มไปด้วยดอกกุหลาบหลายร้อยดอก และแขก

งเค้กสูงหลายชั้น และวิ่งตรงไปหาเขาทันที ใบ

งไปทั่วห้องที่เงียบกริบลงทันที

ิงเมื่อเห็นเรา "เมษา? ดีน? พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?" เขาอยู่

ับไปมาระหว่างดีนกับเอมเมอรัล "นั่น... ลู

ะเมินเฉย "เธอเรียกใครว่าพ่อ?" เขาถาม เสียงเย็นชาและแหลมคม เขาผลักดีนออกไ

วงตาเบิกกว้างด้วยค

อุ้มเขาขึ้นมาในอ

กฏบนใบหน้า "ปาร์ตี้เพิ่งจะเริ่มเอง ฉันหวังว่าเธอจะมานะ" หล่อนยกโทรศัพท์ขึ้น โชว์ข้อความที่หล่อนส่

กพวกเขาสิคะที่รัก บอกทุกคนไปว่าเ

กต่อไปแล้ว จากนั้นเขาก็มองไปที่โคลเอ้ มองไปที่แขกผู้ทรงอิทธิพล มองไ

อคำตอบ

ด้วยความโกรธ "และพ่อของเขาคือผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ท

รีดร้อง แล้วมือของหล่อนก็ฟาดลงมา เสียงตบดังก้องไปทั่วห้องบอลรูม

ำเป็นผู้ถูกกระทำ "มันพยายามจะทำลา

อมรอบฉัน ผลักและดัน หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ท้องของฉันจนจุก ฉันงอตัวโอบกอ

ัล เขายืนนิ่งแข็งทื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วย

สึกว่าติดค้างเขาจากการช่วยชีวิตฉันเมื่อหลายป

มโกลาหล ดีนดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของฉันและพุ่งเข้าไปที่เ

บปวดที่เด็กคนไหนก็ไม่ควรได้รู้จัก "ได้โปรดเถอะครับ.

ไม่ใช่พ่

ลงมาที่ดีน ใบหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้ม

เขานิ่งสงบ เป็นผู้ใหญ่เกินวัย "เราจะไปเดี๋

ด็กชายตัวเล็กที่แตกสลายกำลังนำทางแม่ที่บอบช้ำของเขา เร

มเมอรัล *กลับบ้านนะเมษา พาดีนกลับไป เดี๋

ึ้นมาที่ฉัน "แม่ครับ" เขาพูด เสียงเงียบแต

่งใดในโลก"

ไปกันเลย

ย ทุกจดหมาย หมาป่าไม้ตัวเล็กๆ ขณะที่ความทรงจำสุดท

ะตูและไม่เคยหัน

-