icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักต้องห้าม โทสะของผู้ปกครอง

บทที่ 2 

จำนวนคำ:133    |    อัปเดตเมื่อ:30/10/2025

ของเขาอ่อนโยนและอดทนขณะที่เขาหารือ

่ประตู ฟังเสียงที่เค

ืนคำพูดที่ก

ชน์อะไรที

ามรับผิดชอบของเขา เธอจะไปเรียนมหา

ของเธอเบาหวิว ราวกับกลัวว่

อมองไปรอบๆ พื้นที่ท

อีกสิ

น เธอจะจากที่

มันเป็นรูปชินชิลล่า ของขวัญจากภาคินในวันเกิดครบร

่อไปนี้พี่จะเป็นเหมือนชินชิ

็นผู้พิท

ันเป็นอด

โคมไฟ ห้องทั้งห้อ

าเก็บข

ี่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมาจากหลั

ขวัญที่ภาคินมอบให้เ

ื้อมันมาจากร้านช่างฝีมือชื่อดังเล็กๆ น้ำหอมที่ปรุ

หล่านั้นลงในกระเ

ก็รู้สึกว่างเปล่าขึ้นเล็กน้อย ร

งว้างลงไป แล้วเปิด

ทึกเล่มเก่าที่ซ

ไดอารี

เรื่องราววัยเด็กที่วุ่นวายหลังจากการหย่า

งเอิญเห็นม

แต่คืนนั้น เขาก็มาที่ห้อ

อว่า “เอวา ในสายตาของพี่ เอว

ียนของเธอและเตือนพวกเด็กเกเร ตั้ง

ป้องวัยเ

รี่ของเธอก็เรียบร้อยขึ้น แล

างวัลใหญ่และบอกเธอว่า “เอ

ดอกกุหลาบให้เธอและพูด

ป็นข้อความที่เขาเขียนให้เธอต

ให้ได้นะ เรียนจบแล้วจะได้มาทำงานที

าอย่างเงียบๆ ทำให้หม

สีหน้าของเธ

ฉีกไดอาร

ส่วนหนึ่งของอดีตของ

โยนเศษกระดาษทั้งหมดลงในกร

็ได้ยินเสียงดั

ิยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ลากกระเป๋าเดินทา

ภาคินพูด เสีย

ยิ้มแล้วเดินเข้ามาหา “เ

ยงามออกมา ข้างในเป็นเค้กชิ้นเล็กๆ น่ารั

ของเอวา

ะม่วงอย

์ฟของหวานที่มีเนื้อมะม่วงปั่น แล้วเธอก็มี

ีและสั่งห้ามไม่ให้มีมะม่วงใน

วามชอบ ทุกจุ

ังโคลอี้ มีแววไม่พอใจในน้ำเสียง “โ

ามีสีหน้าที่บอกว่ามั

องเธอเ

กของเขากลับคืนไป แต่เขา

กๆ รับกล่องมา

ี่โคลอี้ สว

่สนใจอีก

เธอควรจะข

ัดสินใจที่จะจากไปข

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักต้องห้าม  โทสะของผู้ปกครอง
รักต้องห้าม โทสะของผู้ปกครอง
“สิบปีเต็มที่ฉันแอบรักภาคิน วงศ์วรานนท์ ผู้ปกครองของฉัน หลังจากครอบครัวของฉันล้มละลาย เขาก็รับฉันไปดูแลและเลี้ยงดูฉันจนโต เขาคือโลกทั้งใบของฉัน ในวันเกิดอายุสิบแปดปี ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อสารภาพรักกับเขา แต่ปฏิกิริยาของเขากลับเป็นความเกรี้ยวกราดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปัดเค้กวันเกิดของฉันตกพื้นแล้วคำรามลั่น "สติแตกไปแล้วเหรอ? ฉันเป็นผู้ปกครองเธอนะ!" จากนั้นเขาก็ฉีกภาพวาดที่ฉันใช้เวลาวาดเป็นปีเพื่อเป็นคำสารภาพรักของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี เพียงไม่กี่วันต่อมา เขาก็พาโคลอี้ คู่หมั้นของเขากลับมาบ้าน ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะรอฉันโต ที่เคยเรียกฉันว่าดวงดาวที่สว่างไสวที่สุดของเขา ได้หายไปแล้ว ความรักที่ร้อนแรงและสิ้นหวังตลอดสิบปีของฉันทำได้เพียงแผดเผาตัวเอง คนที่ควรจะปกป้องฉันกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายฉันเจ็บปวดที่สุด ฉันก้มมองจดหมายตอบรับจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในมือ ฉันต้องไปจากที่นี่ ฉันต้องถอนรากถอนโคนเขาออกจากหัวใจ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ของพ่อ "พ่อคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เอวาตัดสินใจแล้ว เอวาอยากไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ ค่ะ"”