สิบปีที่ทุ่มเท แลกความเจ็บปวด

ปั้นสามีของฉัน เจษฎากร จากนักแส

กับดุจดาว ดาราสาวที่ฉันเป็นค

น แต่ยังใช้เงินที่เราร่วมกันหาม

ท้อง เขาสั่งให้คนมาทำร้ายฉันจนแท้งลูก

ังทลายลงในพริบตา ฉันไม่ใช่เปมิก

จะทำให้เขาสูญเสียทุกอย่าง ทั้งชื่อเสียง เงิ

ที

ิกา

ี้" เสียงเลขาของฉัน เอมอร ถามมาตามสายโ

ฟ้าเบื้องล่างดูเลือนรางราวกับไม่ใช่โล

อกมันจุกเสียดจนพูดไม่ออก ฉ

" ฉันพยายามบังคับเสียงตัวเอง

้เธอทำตามที่ฉ

แล่นไปตามสันหลัง มันไม่ใช่ความหนา

ันบอกไว้ ทุกอย่างต้องเรี

ภายในใจฉันกำลังลุกเป็นไฟด้

ระหลาดใจกับความเด็ดขาดของฉั

ห้เรียบร้อยทุกอย่างค่ะ" เธอตอ

ป็นโทรศัพท์เครื่องเดียวกับที่ฉัน

รื่องอนาคต

ของเจษฎากรก็ผุด

สียงหงุดหงิดของเขาดังขึ้นเมื่อไม

่น เห็นฉันกำลังจัดเสื้อผ้

นเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวด เ

จ็บปวดนั้นไว้ภายใต

ไปด้วยความรัก ตอนนี้กลับมี

นบ้าง เจษฎากร" ฉันต

เสียงของฉันมันสั่นเครือแค่ไ

ที่วางอยู่ตรงหน้า เห

รู้ไหมว่าฉันกำลังยุ่งแค่ไหน!

าฉันเองก็เหนื่อยแ

อย่างจะบอกเธอ" เขาพูดต่อ ตอนนั้นฉัน

ั่วร่าง แต่ฉันก็แส

้องมองฉันด้วยแววตาท

จดาวมาหลายป

ผ่าลงกลางใจ ฉันยืน

เสธมาตลอด ตอนนี้มันถูกต

โลกทั้งใบกำลังพ

่ดุจดาว...เธออ่อนโยน

ยดาย ราวกับว่าฉันเป

ันก็ต้องรับผิดชอบควา

ี่ไม่ใช่ภรรยาของตัวเอง เสียง

ยายามตอบอะไรบางอย่าง แ

นะ? เปมิกาคนเก่าคง

ขาแล้ว แต่เปมิก

้าเขา แล้วพ

าของเจษฎากร เป็นรอยยิ้ม

เขายิ้มราวกับว่าภาระอัน

ต้องเข้าใจ เป

่อ เธอไม่เหมือน

ดกรีดลงไปซ้ำๆ บนบ

าวบ้างนะ" เขายังคงพูดต่อ

นตัวของฉัน เปมิกา เธ

ูแล้วเดินออกไปคุยที่ระเบียง ทิ้งให้ฉันยืนอย

ั้ง ภาพสะท้อนของฉันในกระจกด

ือเปมิกา ผู้หญิงท

เจษฎากร นักแสดงข้าง

แววตาที่เต็มไปด้วยค

เชื่อว่าเขาสามารถ

ง ทั้งเวลา สุขภา

ันสร้างเนื้อส

ราเคยนั่งกินข้าวด้วย

ะด้วยกัน เคย

เปมิกา เธอคือทุกส

งโด่งดัง เขาก็ยังคงแสดง

ใหญ่ เขาคุกเข่าลง

ขอบคุณที่อยู่เคียงข

เป็นผู้หญิงที่โ

จริงก็ค่อยๆ

ังเกตเห็น

บ้านดึกขึ้น

ูปของดุจดาวใน

นมเกินกว่าคำว

รุ่งที่ฉันเป็นคนเลือ

น น่ารัก ใ

ธอจะกลายเป็นคนที่มา

รเริ่มมอบบทบาทสำคัญที่ฉัน

บทนี้มากกว่า ฉันเริ่มสง

ี่ถูกทรยศมัน

คือตอนที่ฉันเห็นรูปของด

ลังสวมแหวนค

ว่า "ของขวัญ

แน่นจนเล

ปวดแล่นไ

วามรักที่ฉันทุ่มเทใ

รยศหักหลังอย

เรื่องจะคุยด้วย!" เสียงขอ

หายใจเ

ริงแล้ว ไม่ใช่เปมิกาคนเก

นเปมิก

ขึ้นสู้เพื่อศัก

่าง รอยยิ้มเจื่อ

ันอยู่ตรงบันได ใบห

ไมฉันถึงถามแล้วเธ

เพลินๆ น่ะ" ฉั

อสู้ครั้งใหม่กำล

ม่ยอมแพ้แ

ุกอย่างขอ

ต้องแลกมาด้