icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ชาติภพนี้ขอไม่เป็นเมียจำยอม

บทที่ 4 

จำนวนคำ:115    |    อัปเดตเมื่อ:05/12/2025

นุท

็ตายจากการที่ไม่มีไตที่เข้ากันได้

ผิดของฉันที่ทำให้ลดาวั

้เธอกลับพยา

อกาสสุดท้ายที่ฉันจะได้ปลดเปล

ฉันใช่ไหมคะ?" ฉันถา

ิกตากว้างด

พูดอะไรของ

ดของฉันสามารถช

ามไม่เชื่อ แต่แววตาของเขา

เหรอ? เธอคิดว่าฉันจะไม่

แต่กลับลากฉันไปย

นเตียง ใบหน้าของเธ

าฉันและเริ่มกรีดแ

แขนของฉัน ฉันกัดฟันแน่นและ

กันได้กับคุณหนูลดาวัลย์ครั

ใช้เลือดจากใจของคุณ

พรเอ่ยถาม สีหน้าของเ

ที่สุด ถ้าเราต้องการให้คุณหนูลดาวัลย์ฟื้นตัวไ

ุทต้องเสียพลังชีวิตไปมากนะครับ ผมไม่แน

ัน ใบหน้าของเขาเต

ช้เลือดจากใจของเธ

ดาวัลย์ก็อาจจะ...ไม่รอดนะครับ"

ลดาวัลย์ที่นอนซมอยู่บนเตียง ใน

ฉันรู้ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนที

มอ" ฉันพูดออกไ

หนูชมพู

่วยชีวิตคนสำคัญกว่า" ฉัน

ี่สับสน เขาเดินเข้ามาหาฉันแล

ให้เธอทุกอย

ที่สั่นเครือ ก่อนท

ั่วหัวใจของฉันเมื่อคมมี

ันกำพร้าพ่อแม่ไป ฉันไ

ละขี้กลัว ฉันมักจะถูก

เขาปกป้องฉันจากพวกอันธพาล

ะชมพูนุท ฉันจ

พูดไว้

ลอด เขาปกป้องฉันจนกระทั่ง

รักมากจนฉันไม่สา

ตัดใจจากเขา เพื่อให

มาอย่างไม่หยุดยั้ง ฉัน

! เสียงของศรัณย์พรในชาติท

แรง น้ำตาของฉันไ

ัณย์พร ขอให

อย่างก็

ั้งเมื่อแสงแดดยามเช

งพักคนป่วยเล

างรุนแรง ฉันพยายามลุก

วลาผ่านไปเร็วมาก ฉัน

คุยกันถึงเรื่องดาวต

ตกสวยงามมากเ

ได้เห็นดาวตกพร้อมกับคนที่เรารั

่ไม่ได้เห็นด

ามาในห้องพร้อมก

แล้วเ

มกุ้งที่ฉันชอ

ความประหลาดใจ ฉันไม่คิดว่า

ศรัณ

" เขาถามด้วยน้

่ะ" ฉันตอบอ

พูนุท ที่ช่

เปิดรับโบนัส

เปิด
ชาติภพนี้ขอไม่เป็นเมียจำยอม
ชาติภพนี้ขอไม่เป็นเมียจำยอม
“"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!" เสียงเย็นชาของเขาบาดลึกเข้ามาในใจฉันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง ในหัวยังคงปวดร้าว ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความเจ็บปวดที่กัดกินจนฉันเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ ในห้องนอนที่คุ้นเคย ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์กับผู้ชายตรงหน้า ศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้ฉันหลงใหลบัดนี้กลับเป็นเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายให้ฉันได้สัมผัส เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงเปลือกนอกที่เหลือไว้ให้ฉันเจ็บปวด ฉันมองศรัณย์พร เขายังคงหนุ่มแน่นและหล่อเหลาเหมือนเดิม อายุยี่สิบเจ็ดปีที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและพลังในการสร้างสรรค์ แต่แววตาของเขาที่มองมาที่ฉันมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวัง ฉันจำได้ทุกอย่าง จำได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องทนอยู่กับความเย็นชาของเขาในชาติที่แล้ว จำได้ถึงคำพูดที่เขาใช้ทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจำได้ถึงวันที่ฉันจากไปอย่างโดดเดี่ยว”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 10