ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม

ของเซี่ยชูหรานไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก แย่งมีดเล่มนั้นไปจากมือ ดวงตา

วี๋อันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ใจร้ายอำมหิตขน

ยอวี๋อันตกใจไม่แพ้กัน ยังไม่ทันได้ตั้งสติจาก

สายตาของเฟิงจี้หาน เธอ

ว่าคำพูดของตนแรงเกินไป สีหน้าของเขาดูอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนจะอธิบายเสีย

คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ทำให้พวกคุณต้องเดือดร้อน” เซี่ยชูหรานพูด

เย็นชา ความรู้สึกในวินาทีนั้นกลับก

ป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคุณอีก และยิ่

ีกแม้แต่นิดเดียว หันหลังจะเดินจากไ

ย่าขนาดนั

หนึ่งโอบกอดเซี่ยชูหรานไว้ ส่วนอีกมือกลับดึงรั้งเธอ

็ดเดี่ยวแน่วแน่ ก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำว่า

าน คุณคิด

เฟิงจี้หานที่มีสีหน้าเคร่งขรึม เขากำข้อมือของเซี่ยอว

เฟิงจี้หาน ก่อนจะดึงเซี่ยอวี๋อันมาไว้ด้านห

กป้องอยู่ในอ้อมอกคือใคร ความโกรธในใจครึ่

ย่า ที่แท้ก็เพื่อเปิดทางให้

ยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เสิ่นหยู พูดให้มันดีๆ หน

พูดจาไม่น่าฟังหรอกนะ แต่เป็นเพราะคำพูดของฉันไปแท

การออกหน้าปกป้องแทนเธอ ฉันก็พอจะเข้าใจได้ แ

่เพื่อนกัน แต่ร่างกายกลับยังซุกอยู่ในอ้อมอกของ

ยที่มีภรรยาแล้วต่อหน้าภรรยาของเขาได้อย่างไม่อายเลยเนี่ยนะ？

ะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาคลายแขนที่โอบกอดเซี่ยช

นแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เธอกลับเหลื

ึงขั้นอยากย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน เพื่อเตือนสติตัวเ

นออกไป เมื่อเดินไปได้เพียงสองก้าวก็หยุดลง ก่อนจะหันกลับมามองเฟิงจี้หานด้วย สีหน้

าบาล เวลาก็ล่วงเ

อยังโกรธไม่หาย กัดฟันพูดอย่างเดือดดาลว

สึกของเธอด้านชาไปแล้ว หรือเพราะเธอผิดหวังในตัวเฟิงจี้หานจนถึงขีดสุดกันแน่ ตอนนี้กลับแ

ค้างอยู่ตรงมุมปาก ในดวงต

ที่กระเป๋า แต่กลับพบว่าใบผลตรวจการตั้ง

ะเป๋าถือก็มีพื้นที่แค่นั้น มอ

่นนั้นหา

งถึงโรงพยาบาล

ไรบางอย่างขึ้นมาได้ หัวใ