ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม

อนจะยิ้มอย่างสดใส พยายามกลบเกลื่

ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจแล้วพูดขึ้นว่า “ในที่สุดเธอก็

อกล้อว่า “ต่อไปอยู่ต่อหน้าฉัน เธอด่าเข

นหยูไปรับยา เซี่ยอวี๋อันก็เลยนั่งเงียบๆ บ

ฉันจะพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให

วี๋อันใจสั่นวูบ ก่อนจะหันหน้าไปตามเสียงนั้น และก

นเล็กน้อยพลางพูดกับเขา สีหน้าของเธอแฝงไปด

ท้าลง เห็นได้ชัดว่

ๆ คืนนี้ช่างมีเรื่องมา

ุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป แต่กลับถูกเฟิงจี้ห

บเหรอ？ เกิ

ห่วงใยและกังวลนั้น ฟัง

นึ่งก้าว น้ำเสียงเรียบนิ่งและเย็นชา “แค่บาดเจ็บเล็ก

องมีท่าทีแบบนี้ด้วยเหรอ！”

เขาอย่างเย็นชาแล้วถามกลับไปว่า “ถ้าอย่างนั้น ขอ

่างระมัดระวัง เธอมองเซี่ยอวี่อันอย่างหวาดระแวง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแล้วพ

นั้นเลย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

เอ่อคลอเต็มขอบตาทันที สภาพดูเ

ต่อไปฉันจะระวังให้มากขึ้น จะไม่รบกวนคุณอีกแล้ว” พูดจบ น้ำตาก็ไหลร่วง

ูอีกฝ่ายแสดงละครต่อหน้าตัวเองอีกต่อไป จึงหยิบ

่ยชูหราน แขนของเธอก

าโกรธจี้หานเพราะเรื่องนี้เลยได้ไหม？ “ถ้าเพราะฉันท

็นพิเศษ เธอกระชากแขนตัวเองกลับมาอย่างแรง

งของเซี่ยชูหรานมานานแล้ว แต่ดันเป็นเ

ีที่ยืนในใจของเฟิงจี้หานบ้าง แต่ที่แท้แล้ว พอ

มรู้สึกแสนไร้ค่าพวกนั

ดคิดก็คือ เซี่ยชูหรานกลับคว

แล้วพุ่งแทงเข้าที่ลำ