ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม

ที่ หัวเราะเยาะออกมาเบาๆ ในดวงตาฉ

ู่ ก่อนจะยอมอธิบายราวกับประนีประนอมว่า “ชูหรานเขาป

ส่วนตัวเขาเองถูกแม่กอดปกป้องไว้ในอ้อมแขน แม้จะรอดมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเฉียดตาย

หรานที่ช่วย

กำลังใจเขาอยู่เสมอ ช่วยให้เขาผ่านพ้

ยู่ของเซี่ยชูหรานเป็นความพิเศษสำหรั

วพูดด้วยท่าทีสงบ “ไปเถอะ อย่

เธอไม่ได้มีอะไรต่อกันทั้งนั้น คุณช่

อตกลงการหย่าออกมาจากในกระเป๋า พร้อมกับนามบัตรใบหนึ่งแล้ววางลงบนโต๊ะ จา

นตอบอะไร เธอก็เป็นฝ่

ะเตรียมตัวจะออกไป เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง

ุณปู่ด้วยว่า คืนนี้พวกเรามาที่นี่” เ

ณปู่เฟิงและพ่อบ้านหลี่ก็ป

อกับเฟิงจี้หาน เธอก็ไม่อยา

่สักคืน แล้วค่อยไปพรุ่งนี้เถอะครั

จี้หานอีก จึงโกหกไปว่า “เสี่ยวหยูจะ

ิทของเซี่ยอวี๋อันซึ่

ระกูลเฟิงมา ข้างนอก

วามรู้สึกในใจย่ำแย่ยิ่

ลงเหลืออยู่อีกแล้วก็คงไม่จริง ความรู้สึก

ความรู้สึกอยู่

ึกโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเสียงดัง ‘ปัง’ กึกก้องขึ้นมา ใน

อยู่บนม้านั่งยาวในโรงพยาบาล ที่ขมับติดผ้าก๊อซแผ่นหนึ่งไ

แค่เธอคนเดียวล่ะ！ แล้

งดังมาก ทั้ง

อุบัติเหตุทางรถยนต์ ยังไม่ทันได้ถามรายละเอียด

คิดว่าเพื่อนสนิทของตัวเองถูกรังแก ความโกรธจึงพลุ่งพล่านขึ้นมา

้วยท่าทางกระอักกระอ่วน แล้วพูดเสียง

ลุดออกมา สีหน้าดูแอบรู้สึกผิด

่างคร่าวๆ โชคดีที่คู่กรณีมีท่าทีสุภาพ ยอมตกลงเคลียร์กันเป

เขายังไม่มาโรงพยาบาลอีกเหรอ？” พอเสิ่นหยูเอ

เล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเ

ูพอเห็นสีหน้าของเซี่ยอวี๋อัน ก

มปากแล้วพูดว่า “ฉันเคยทะ

ันก็เหมือนน้ำนิ่งไร้ชีวิตชีวา ฉันก็

้น เซี่ยอวี๋อันสมควรได

น มือข้างหนึ่งค่อยๆ เอื้อมไปแตะบาดแผลที่หน้าผาก ส

ขึ้นเล็กน้อย “หม

มว่าฉันจ