สิบฤดูที่ไม่เคยจบ

ินเฉิงแข็งทื

ฉีเ

เฉินถึงมาอยู่ในกระเ

กับกู้ฉีเฉินในร้านอาหาร หรือว่าจะหย

เป๋าสตางค์ที่เธอซื้อจากแผงลอยราคาถู

สตางค์ขึ้นมากำลังจะวางลงบนโต๊ะ แต่ด

งไปเก็บกระ

่อน วันที่จัดคอนเสิร์ตตรงกับไม่

ดตั๋วใบนั้นกล

อนที่ไปตรวจซ้ำ จะนำกระเป

เอง ข้างในก็ไม่มีอะไรอย

เตียง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าขวดที่บรร

นปนเป “คุณย่าคะ ทำไมถึงเ

อขวดใบนั้น เดิ

วดใบนั้นกลับมา “ทิ้งไม่ได้นะ

แน่น พลางจ้องหลินเ

จน แต่พอเห็นท่าทางของคุณย่าแล้ว

ถ้าเป็นของที่คุณปู่ให้มา งั้นเรา

จะได้ไม่เห็นไม่รำคาญใจ รอให้

ะเรียกรถไปโรงพยาบาล เตรียมลงทะเบีย

้อยแล้ว วันนี้กู้

ทำงานของกู้ฉีเฉิน ประตูเปิดอ้าอ

ิงก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของกู้ฉีเฉิน หยิ

ะทันหัน เสียงทุ้มต่ำของผู้ชาย

องหลินเฉิ

งสูงใหญ่ของกู้ฉีเฉิ

ำนะ” กู้ฉีเฉินขมวดคิ้ว มองป

ง ก็เลยแวะมาวันนี้แทน” หลินเฉ

บอกว่ามีคนมากมายแย่งกันจนหัวแทบแตกเพื่อให้กู้ฉีเฉินเป็นค

แต่เลือกมาช่วงที่เขาหยุด ไม่คิ

องเธอแวบหนึ่ง “เ

โต๊ะใส่เข้าไปในสูทที่แ

ด้สังเกตถึงความผิดปกติ

นยังไม่เข้ามา ก็รีบยกเสื้อขึ้นอย่าง

ม้จะปิดบังใบหน้าไปเกินครึ่ง แต่หลินเฉิงพอเห

ตาลงโดย

ของเธอ หลินเฉิงก็เผลอคว้าขอบเก้าอี้ไว้แ

ยบเฉยราวกับน้ำเปล่า “ตอ

เธออยู่ กลาย ๆ ราวกับจะสื่อว่า ทั้งที

ว สมองหมุนคิดอย่างรวดเร็ว “ค่ะ

ก็ออกไป หลินเฉิงรีบสวมเสื้อผ้าแล้วอ

ลือบมองหน้าจอแสดงสายเข้า ก

ฉิน คุณยังยุ่งอยู่ไหม ตอนเย็นคุณแม่บอกว่าอ

ากปลายสาย ก็รู้สึกราวก

ียงของถั

้ฉีเฉิน ต้องโทรซ้ำสองสา

นไป คอยรบกวนกู้ฉีเฉินจนเพิ่มภาระให้เขา หลังจากนั้

ตอนคุยโทรศัพท์อ่อนโย

ายังไม่ได้กิน เดี๋ยวฉันแวะไปที่ถนนมิ

วหลบไปด้านข้า

่ที่ตอนคบกัน เธ

างการเงินของเธอมีเพียงพอจะเลี้ยงเขาได้แค่อาหารแบบนี้ เธอย

ายปีขนาดนี้แล้ว เขาย

งเกิดความรู้สึ

รงอาหารมีอะไรก็กินอย่างนั้นแ

วบหนึ่ง “ปกติอย่าใส่ช

ยนิ้วยกผมหน้าม้าข้างแก้มขึ้นเล

ดการใช้ยาที่มีส่วนผส

น้าเบา ๆ แล้ว

การแพทย์อยู่ เสียงของถังเข่อเห

าขึ้นมองไปทางป

กันตอนเช้า เพียงแต่ในมือมีปิ่นโตอาหารเพิ่

มริมฝีปากแน่น ภาวนาอยู่ในใจว่

พอเอียงศีรษะมองก็เอ่ยขึ

ินเฉิงว่า