สิบฤดูที่ไม่เคยจบ

บรรยากาศกดด

อเล่นอยู่ก่อนหน้าน

็ดรอบ ๆ กระดุมข้อมืออย่างร

ันเกิดครั้งแรกที่หลินซูเหยียนจากไปโดยไม

ำกว่าราคาเครื่องประดับที่

หมายเลขนั้นยังคงเป็นหมายเลขท

่างไร้ร่องรอย

มา กู้ฉีเฉินไม่ได้ยิ

แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ด

ต่ซ่งฮ่าวกลับตบไหล่ของเขา

ระเทศ เอ็มเวียเกิดอุบัติเหตุขึ้นไม่ใช่หรือไง แถมยังพบเจอไวโอลินหนึ่งคันจากใน

จะมีเรื่องบังเอ

งกู้ฉีเฉิ

เงียบสงัดลงจนสามารถได้ยินเส

ต่างก็จับจ้อง

งบนิ่งเหมือนเดิม แต่นิ้ว

อนจะทำลายบรรยากาศที่ชวนให้อึ

ั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะหมุนขนาดใหญ่ตัวนั

้ยินเสีย

บมีเสียงไวโอลินเล่น

องออกว่ากู้ฉ

นต่างก็รวมกลุ่มพูดคุยถ

ได้กล้ามาพูดถึงหลินซูเหยี

รอว่าขนมปังงาเคยตา

วามขยะแขยงต่างหากล่ะ ระ

ตระกูลกู้เลือก เป็นคุณหนูตร

่บ้านของลุง ก็เลยเหมารวมว่

งพูดคุยกับเจ้าของร้านสมัยที่

อลิน แม้แต่เธอเองก็ยังทำใจใช้มันไม

ห้กับเธอหนึ่งใบ “เอานี่ กระเป๋าสตา

รูปถ่ายสมัยเรียนของหลินเฉ

สตางค์มาด้วยสองมือ

รียน ต่อมาก็หาไม่เจอ ที่แท้ก็ลืมเอาไว

ณ ก่อนจะรับกร

วจะกลับ แต่เดินมาถึงตรงมุมบันได จู่ ๆ ผู

ดยสัญชาตญาณ จนชนเ

หมือนกันเป๊ะของทั

ายคนนั้นก็ยื่นแขนออกมาเก็บกระเป๋

เห็นดวงตาที่เมา

ด้วยกลิ่นแอล

บหยิบกระเป๋าสตางค

ท่านั้น เธอเจอกับ

ัน เธอกลับไม่ได้เจ

่ได้ยินคำพูดสองคำนั้น

าใส่ในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อน

่างโดดเดี่ยวในทางเดิน

หลินเฉิงยังคงจ้องมองเงานั้นอย่างเหม่อลอย อ

จักยับยั้งชั่งใจ ปกติ

ญหาอะไร

เป็นห่วงกู้ฉีเฉิน หลินเฉิงก็ส่า

าน หลินเฉิงอาบน้ำเ

งค์ลงบนเตียงของหลินเฉิง “เสี่ยวเยี่

นเฉิงลุกขึ้นมานั่ง “จากนั

นึ่งร่วงลง

วหน้าแพทย์ศั