icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สี่หนิงเหออนุภรรยาท้ายเรือน

บทที่ 8 ตอนที่ 8

จำนวนคำ:1708    |    อัปเดตเมื่อ:28/12/2021

จอย่างที่สุด เพราะถ้าเขาไม่สนใจข้าจริง หลังจากเข้าไปอยู่ที่นั้นแล้ว ข้าจะทำอันใด ก็ล้วนแล้วแต่รอดหูรอดตาเขาไปได้ จวบจนเม

านายท่านของพวกท่านจะไม่

วยสายตา ก่อนที่ความเคร่งเครียดที่มีจะจางหายไป พวกเขาก็ไปนั่งล้อมวงเพื่อทานไก่ย่างและปลาย่างเช่นเดิม ปล่อยให้ข้ายืนงงอยู่

่นใดบ้างขอร

ล้วเจ้าล่ะเสี่ยวฝ

็นอันใดขอร

ยากร่วมวงเสวนากับพวกคนใจร้ายใจดำเลยสักนิด แต่ถ้าหากเกิดอันใดขึ้นอีกครั้ง จะได้มีคนเ

ื่อ มันก็ต้องคอยดูแลข้าเป

่อก่อนหน้าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ข้าก็เลยหยิบกล่องสมบัติเ

เคย เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน หากเมื่อพยายามขบคิด กลับรู้สึกปวดร้าวไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะศีรษะที่เหมือนกับถูกความเจ็บปวดอย่า

งไม่นอน ไม

าแอบมองอยู่หลายค

..ไม่สบาย เล

่างที่คิดว่ามันหวานท

เพราะข้ากลัวว่าหากนอนหลับไปแล้วจะไม่ได้

่ะ เหมือนกับว่า...ตกใจกับอะไรบางอ

ข้าว่า

รับ ตัวข้าเป็นผู้น้อยต้อยต่ำ ถึงจะมีตำแหน่งเป็นว่าที่อนุภรรยาของท่านอ๋อง แต่ท่านก็เป็นคนกล่าวกับข้าเ

นเก

วหน้าอง

..เกอ

องการแล้ว เช่นนั้นแล้วข้าก็หวังว่าซานเกอจะคอยดูแลข้าและน้องชายเป็นอย่างดี มิให้ผู้ใดมาทำร้ายทำอันตรายได้ อ๋อ

าว เจ้

บข้า แต่อย่างน้อยพวกเขาก็เลี้ยงดูข้ามาจนเติบใหญ่ ให้ข้าวให้น้ำแก่ข้า มิสมควรที่ข้าจะกระทำ

ยบอกได้หรือไม่ซานเกอ คนที่ลอบทำร้ายข้าเมื่อครู่เป็นผู้ใด” ความในเร

ห้ตกเป็นเหยื่อ ทำให้พวกท่านลำบาก” หรือข้าจะเข้าใจผิดอันใดไป ไม่ว่าตัวข้าจะอยู่รอดปลอดภัยหรือไม่ เหล่าคนพวกนี้ก็มิคิดจะส

ี้แล้วช่างเจ็

มือนกัน ข้าจะได้สงบปากสงบคำแล

” ข้ามองสบกับดวงตาคู่นั้น หวังว่ามันจะมีประกายที่ทำให้รู

ร ข้าเหยียดยิ้มให้กับโชคชะตาของตนเอ

ุดกายลงนอนใกล้กับเสี่ยวฝาน โดยรับรู้ว่ายังมีสายตาของซานเกอมองตามมาอยู่ แต่ก็ข้าเลือกที่ไม่สนใจ เพราะตอนนี้ที่ข้าคิดมีเพียงแค่สิ่งเดียว..

น้ำไหลเบื้องหน้าม

่งไผ่ไหวเอน เอื้อมมื

เย็นชา ไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของคนอื่นนั้น มองข้านัยน์ตาแวววาว ก่อนจะเดินมาพร้อมกับน

้มีดีเพียงแค่ปากช่างเ

อุ่นใจทำให้ข้าหลับไปอย่

ลายวันกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง ไหนจะภัยอันตรายที่คาดไม่ถึงอีก ท่านควรจะรีบตื่น

ไม่เข้าหูข้าเลยสักนิด เพราะเรือนที่ข้าจากมานั้น ข้าเจอมากกว่านี้หลา

ห้ท่านเข้าใจเล็กน้อย ข้ามิเคยพบเจอกับเรื่องเช่นนี้มาก่อน ความหวาดกลัวทำให้ข้านั้นนอนหลับได้ยาก อันเนื่องมาจากว่าเกิดความกังวลใจว่าจะถูกผู้ใดก็ไม่รู้

ระล้างร่างกาย

เปิดรับโบนัส

เปิด
สี่หนิงเหออนุภรรยาท้ายเรือน
สี่หนิงเหออนุภรรยาท้ายเรือน
“"ไหนเจ้าบอกว่าจะอาบน้ำร่วมกับข้า แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมถอดชุดเหม็น ๆ นั่นออกอีกเล่า หรือเจ้าจะให้ข้าจัดการให้" "ไม่! ไม่ใช่ขอรับ" ข้ารีบร้องบอกหากก็มิทัน เมื่อท่านอ๋องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าข้าแล้วและรีบจับดึงเอาอาภรณ์ออกจากกายข้าไปอย่างรวดเร็วเกินที่ข้าจะเอ่ยปากห้ามได้ทัน "หยุด...หยุดก่อนขอรับท่านอ๋อง ข้า...ข้ายังมิได้ตอบตกลงจะอาบน้ำร่วมกับท่านในครั้งนี้นะขอรับ เรา...เราต้องแลกเปลี่ยนกันอย่างยุติธรรมสิ ท่านจะต้องสอนวรยุทธ์ให้แก่ข้าก่อน ข้าถึงจะยอมทำอย่างที่ท่านต้องการ...อาบน้ำและนวดให้กับท่าน" กล่าวออกไปแล้วข้านี้แสนจะอับอายยิ่งนัก หวังแต่ว่าจะมิมีวันนั้นนะ "นี่เจ้า! ถึงเจ้าจะทนเหม็นกลิ่นของตัวเองไปถึงจวนได้ แต่ข้ามิยอมทนหรอกนะ ข้ามิยอมขี่ม้ากับเจ้าโดยที่เจ้ายังมิอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่หรอกนะ" "เปล่า...เปล่านะขอรับ ข้าแค่..." "ถึงอย่างไร เจ้าก็จะต้องเป็นอนุของข้า เพียงแค่เวลาจะช้าหรือเร็วเท่านั้น ถ้าครั้งนี้จะอาบน้ำร่วมกันก็มิแปลก แต่เจ้ายังมิต้องกังวลใจหรอกนะ ข้ายังมิคิดทำอันใดเจ้าหรอกนะหนิงเหอ...มันยังไม่ถึงเวลานั้น" สุดท้ายแล้วท่านอ๋องก็เป็นผู้มีชัย...ข้ากับท่านอ๋องอาบน้ำด้วยกัน เขาสำเริงสำราญกับการกินเต้าหู้ข้าไม่ยอมหยุด ส่วนตัวข้านั้น...หุ่นไม้! เพราะไม่รู้ว่าจะป้องกันตัวเองจากมือไม้ที่มันยุ่มย่ามไปทั่วร่างกับปากหนาที่คลอเคลียขบกัดสร้างรอยไว้ที่ลำคอและหน้าอกไม่ได้ ตอนนี้มันคงเป็นรอยแดงไปหมดแล้ว...ที่ไม่รู้ด้วยว่าอาภรณ์ชุดใหม่จะปกปิดร่องรอยเหล่านี้ได้หมดหรือเปล่า เตรียมตัวอับอายกับสายตาของลูกน้องท่านอ๋องที่คงจะ...เอ่ยวาจาล้อข้ามิหยุด”