icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เกี่ยวใจมาฝากรัก ซีรีส์แอบรัก

บทที่ 4 กราฟิกดีไซน์เนอร์สาว

จำนวนคำ:2154    |    อัปเดตเมื่อ:28/12/2021

แฟ้มสีเทาที่ได้รับมาจ

ั้นเป็นเอกสารใบสั่งงาน

ฟนี่” ชรัญ

งานอีเว้นท์ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแต่ไม่ได้ระบุสี ขนาด หรือว่าอยากได

นี่ซักผ้าชัดๆ”

้ง”หญิงสาวถอนหายใจ แล้วเป่าปากออกมาอย่างไม

่ภพถึงปล่อยออกมาได้นะ” หญิงสา

กำกับชื่อเด่นหราอยู่ใ

ชรัญญาเอ่ยขึ้น

างอารมณ์เสีย เธอเดินสวนทาง

ยอย่างสุภาพหากแต่น้ำ

..น้องแอมป์” เส

ตามปกติเธอมักจะปล่อยผมหน้าม้าให้ปิดบังลูก

าขึ้นกลับต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่

ป็นหลายเท่าตัว หญิงสาวยกยิ้มอย่างก

คะ” ชรัญญาเอ่ยขึ้นแล้วส

เอ่ยเล้วเดินเ

ความรู้สึกแบบเดิมในวันนั้นแล้วเสมือน

องน้ำชาย หยาดน้

ได้หมุนวนมาเจอเธอ หาก

ีกครั้ง ข่าวการแอบชอบรุ่

สียงทุ้มของเด็กวัยรุ่นมัธยมปลายดัง

ไอ้เมฆ” เสียงเ

หน้าก้มตาเข

งเขียนหนังสืออยู่เงยหน้าจ

ญาไงที่เขาแอบชอบมึงอ่ะ” พลบเมฆเพื่อนสนิทขอ

รุณภพเอ่ยขึ้นกับพลบเมฆเพื่อนอย่างคะนองปาก

ชอบแกมากนะเว้ย” พลบเมฆยั

งใส่แว่นหนาเตอะอีก” วรุณภ

ลยเหรอคะ” เสียงข

ียงเขาพบว่าชรัญญายืนจ้อ

อบจบไหม” เพื่อนข

ให้อดเป็นปมในใจของวรุณภพไม่ได้

่ายกา

าอี้ วรุณภพพิงแผ่นหลังกำยำ

ญิงที่คอยแอบชอบเขาอีกต่อไป เธอกลายเป็

ววตาที่เคยอาทร อาวรณ์และคลั่งไคล

ที่ประกวดร้องเพลงลูกกรุงบนเวทีกา

าวติดตรึงอยู่ข้างหูข

..อาภรณ์บางเบาพลิ้วไหวไปตามแรงลม

างน่าอัศจรรย์ใจ ดวงหน้าหวาน

่เหมือนกัน เนื้อเพลงบ่งบอกถึงหญิงสาวท

ให้แก่แม่น้ำตามความเชื่อของคนอินเดียสมัยก่อน หญิงสาวผู้นั้นจ

พราะเสียจนวรุณภพเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุ

วันแล้ว ดวงตาคู่คมเหม่อมองไ

ัว นี่เพียงแค่เห็นวันแร

ุชาติจะเอาวันนี้นะครับ” เ

นุ่มเพียงขา

วหยิบปากกาขึ้นขีดเ

วันนี้” วรุณภพเขี

อย่างเคยชิน ชายหนุ่มลบ

อบส่วนลดพิเศษคอร์ส HIFU หัตถการ

ติมข้างหน้าแล้วต่อท้ายด้วยราคาเต็มถ

ดีกว่า” เสียงน

า “หัตถการดีดีที่คุณควรมี” เป็นคำว่า ส่

ค้าหลายตลาดดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องเลือก

กแต่เขาจะไม่ปล่อยให้แบรนด์นี้ตีตลาดแค่กลุ่มเคาน์เตอร

งเรียกทำให้ชายหน

ึ้นเขาเงยมองไปยัง

มหน่อยครับ” มอสเ

สิ” วรุณภ

การทรัพยากรในบริษัทลิตเติ้ลเลดี

นก็คือพนักงานหรือบุ

er หรือตำแหน่งการทำงานของมอสเป็นคอนเท็นต์ครีเ

ะทำงานเร็วของมอสทำให้เขากลายเป็นคอนเ

ดบรีฟในหนึ่งวัน ซึ่งนับว่าความสามา

มาเรียนรู้และต้องการได้รับปร

ูดจาฉะฉาน ความช่างซักถามทำให้เต้กลายเป็นนักศ

ายหนุ่มเหลียวมองดูนาฬิกาข้อมือเล็กน้อ

ิหารจัดการให้เป็น การเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดจึงเป

านอย่างสบายใจ การมองภาพรวมได้ถือเ

ร็จ เขาจะได้กลับไปหาเจ้าสามหาว

ห้าโมงครึ่ง วรุณภพสาวเท้า

งสาว ดวงหน้าหวานสวยกวาดส

ปสติกสีชมพูสดใสออกมาแล้

ย่างผ่อนคลายอารมณ์หลังจากสะสางงา

มที่ ดวงหน้าหวานสวยมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ห

ทอย่างรวดเร็วมากเสียจนชรัญญาไม่คิดว่

+

เปิดรับโบนัส

เปิด
เกี่ยวใจมาฝากรัก ซีรีส์แอบรัก
เกี่ยวใจมาฝากรัก ซีรีส์แอบรัก
“12 ปีที่แอบรัก ก็ยังเป็นรุ่นพี่หนุ่มคนนั้นอยู่ดีที่ชรัญญารอคอย โปรย ชรัญญาลงมาได้สักพักก็พอดีกับที่วรุณภพกดออดหน้าบ้านของเธอ หญิงสาวกุลีกุจอเดินมายังรั่วประตูบ้าน "อรุณสวัสดิ์ที่รัก" วรุณภพเอ่ย ดวงหน้าคมคายขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย "ค่ะพี่ภพ" ชรัญญาเอ่ย "พี่ภพทานอะไรมาหรือยังคะ" หญิงสาวเอ่ยถามขณะเดินเคียงคู่กับเขา "ยังเลย...มีอะไรกิน" ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย "ไม่มี" ชรัญญาเอ่ยแล้วดินไปยังห้องครัว "ใครบอกไม่มี..." วรุณภพเดินตามหญิงสาวเข้าไปในห้องครัว "ไหน" ชรัญญาเอ่ยถามขณะหยิบแก้วน้ำ "ก็แอมป์ไง" ชายหนุ่มตอบหน้าเป็น แก้วน้ำเกือบหลุดร่วงตกลงพื้น หญิงสาวแก้มแดงขึ้นเรื่อๆ ดวงตาคู่งดงามมองค้อนขวับให้เขาหนึ่งที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอีกครั้งยามเมื่อวรุณภพสวมกอดเธอจากข้างหลัง ชรัญญารู้สึกราวกับภาพฝัน หากแต่มันสัมผัสได้ "จริงๆ ก็มีกินไหมล่ะคะ" ท้ายประโยคหญิงสาวเอ่ยเสียงสูง "ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขณะจับเรือนผมของเธอเล่น ชรัญญาชะงักมือที่กำลังจับช้อนกาแฟคนทันที เธออยากจะหันไปกระทุ้งเขาแรงๆ สักที "แอมป์หิวแล้ว เดี่ยวสายนะ" หญิงสาวเอ่ยขณะที่หมุนตัวมาหาเขาแล้วหญิงสาวเอี้ยวตัวหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ "อุ๊ย เล่นแรงใหญ่แล้วนะเรานี่" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างตะลึงขณะที่หญิงสาวเดินออกไปพร้อมกับจานไข่ดาวทิ้งให้ชายหนุ่มแอบกุมแก้มอย่างรู้สึกดี”
1 บทที่ 1 บทนำ2 บทที่ 2 ทำงานวันเเรก3 บทที่ 3 JERTINAI4 บทที่ 4 กราฟิกดีไซน์เนอร์สาว5 บทที่ 5 สับสน6 บทที่ 6 วรุณภพ เจ้าชายในฝัน7 บทที่ 7 แอบรักรุ่นพี่8 บทที่ 8 เพื่อนสนิท9 บทที่ 9 อรุณสวัสดิ์ที่รัก10 บทที่ 10 ประชุม11 บทที่ 11 ดินเนอร์กับปรกินทร12 บทที่ 12 ฝัน13 บทที่ 13 เจ้าหญิงของผม14 บทที่ 14 ลืมตา15 บทที่ 15 อย่าปล่อยหัวใจตนเองให้หลุดลอยไป16 บทที่ 16 บทสุดท้าย