เล่ห์บุรินทร์

อดี อาวานหมอกที รบกวนพาน้องติดรถไปด้

ั้น ๆ แบบเด

ินจากไปแล้ว หลังฝากเธอกลับบ้านกับ

เป็นนาน จนเธอหมดความอดทน เริ่มหาหนทางกลับบ้านเอง เขาหันมามองแล้วยืนคุยอีกครู่แล้วถึงเ

านจอดรถก็ค่อยแว่

เลยได้ที่จอ

าพูดเหน็บใส่ รู้หรอกว่า

ึกค่อนไปถึ

ได้ช้าลง เพราะถูกบีบ เสียดสีจนเจ็บไปหมด เดินไปก็ถอนหายใจไปพลาง ก้มมองเท้าตัวเองด้ว

อง แล้วก็นึกได้ว่ากระดุมเสื้อขาดไปสองเม็

คนทุ

รากฏรอยยิ้มเพียงนิดเดียวก่อนจางหายไป ถึงรถ เขาหยิบกุญแจออกมาปลดล็

งสำรวจในรถด้วยความรู้สึกทึ่งนิด ๆ รถยุโรปคันใหญ่ แต่ไม่ใช่รุ่นใหม่ล่า

ันดี ทั้งคนแล้ว

ในซอย...

้น ๆ ไปว่าใช่ ตลอดเวลาชั่วโมงครึ่ง ไม่มีใครชวนใครคุย เขาเง

่านวุ่นวายยามราตรี จนมาจอดล

ได้ค่ะ เดี๋ยว

้าหน้าประตูรั้วเหล็ก พร้อมกับบีบแตรรถเรียกคนที่อยู่ด้านใน

บคุณ

ไวที่สุดเท่าที่จะไวได้ หวังใจไว้ว่าครา

อเห็นท้ายรถของเขาพ้นจ

ะ” เสียงถามดังม

ัวใหญ่ด้วยกัน พร้อมกับคลายแขนที่คล้องออก โน้มตัวลงไปถอดรองเท้า

ขา ซินเจ

ศาเจ็บขนาดไหน ถึงอย่างนั้น แกก็ยังอุตส่าห์พาร่างอ้วนอมโรคกุลีกุจอจะลุกไปเอายามาทา

มระบายความอัดอั้นตันใจให้ฟัง “ซินเหนื่อยจังเลยค่ะ ซินแค่อยากช่วยงาน

ออกจะดื้อรั้นด้วยซ้ำไป แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของบิดาได้ สรสิชสั่งให้ทำอะไร

่ง แล้วนี่รถหายไปไหนคะ ทำไ

่ะ แล้วก็ให้เพื่อนค

่ใคร่สบายใจเท่าไรนัก “ตาเฒ่

ล้วก็ย่นจมูก ตอบรับ

หม่ ๆ สรสิชพาออ

ั้งนั้น มีไม่น้อยที่เข้ามาทาบทามให้บุตรชายของตนเอง แต่ม

ีที่เมียคนที่สิบสี่ของเจ้าสัวมาโวยวายจนเสียเรื่องไปก่อน ไม่