icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เล่ห์บุรินทร์

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1336    |    อัปเดตเมื่อ:29/12/2021

ในกรงทอง เป็นเมีย

่งบ้านได้แบบนี้น่ะ ไม่เข้าตามีหรือจะยอมให้ไปไหนตามลำพังได้” พเยาบ่

ทำทีเป็นเปลี่ยนเรื่องคุย “เห็นคุณพ่อบอกว่าไ

าถอดสี บอกเสียงอ่อย “ไม่ผ่า

างนะ ซินขอคุณพ่อลางานไว้แล้วด้วย ซินจะไปเฝ้าที่หน้าห้องผ่

กหน้าให้อย่างยอมจ

้สิคะ ป้าเยา

ความอบอุ่น แล้วออกปากชวนอีกฝ่ายให้เข้าไปคุยกันต่อในห้อง ไม่เอาเรื่องของตัวเองขึ้นม

เด็กหญิงตัวน้อย จนเห็นว่าหลั

ื่อนไขมาตั้งแต่เด็ก หากปราศจากท่านแล้วก็ไม่ร

ขาจอดทิ้งไว้ที่ลานด้านหน้า เข้าลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นห้าที่มาเป็นปร

ม ชายมากวัยมองหญิงสาวเจ้าของห้องด้วยสายตากรุ้มกริ่ม เปิดเปลือยความปรารถนาอย่างไม่ต้องซ่อนเร

จอคุณในงานเล

ขา มองคนมาเยือนด้วยสายตาเอือมระอา ตอ

ปที่เตียง วางเข่าข้างหนึ่งบนนั้น ก่อนจะวางอีกข้างตามมา พาตัวเอ

หาแต่คุ

จุมพิตจากเขา แล้วไฟราคะก็ค่อยลุกฮือครอบร่างของทั้

รสิชถามหลังพลิกตัวมานอนอยู่ด้านข้างร่า

นี ถามเสียงปนหอบ

จับคู

ือยของตัวเองลุกหนีจากเตียงไปล้างตัวใ

แผนไหนให้สองคนนั

ด้วย เขาก็มองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ แล้วรู้ไหม” บอกจบ นึกถึงสายตาบุริน

ม่ถึงกับต้องวางยาสองค

อได้ยินเขาเอ่ยถึงเรื่องวางยา ถามด้วยน้ำเสียงหง

ปตั้งนา

โทรศัพท์เครื่องที่คุ

มหรอกน่า บอกแล้วไงว่าผมอัดไว้ดูเล่น ๆ ตอนผมมีอารมณ์ คิดถึ

สรสิชก็ยังไม่ยอมลบคลิปครั้งนั้นทิ้งไปเสียที ไล่

มเนี่ย” สรสิ

รด้วยอีกแล้ว จึงชักสี

ว หยิบเครดิตการ์ดใบใหม่วางลงที่โต๊ะให้เป็นรางวัล

ไปกระแทกประตูปิดไล่หลังอย่างต้องการระ

ยงที่พัทยา ก็คงไม่ต้องมากลายเป็นล

อกตัวเองว่าจะไม่ยอมถูกใช้ไปตลอดหรอก แม้อีกฝ่ายจะทำปากหวาน พูดหว่านล้อมเรื่องแต่งงานด้วย แต่

ครอบครองตัวจริงก็ไม่ใช่สรสิช แต่เป็

เปิดรับโบนัส

เปิด
เล่ห์บุรินทร์
เล่ห์บุรินทร์
“ครอบครัวของบุรินทร์เคยผ่านความล้มเหลวทางธุรกิจครั้งใหญ่ จนพ่อและแม่ของเขาต้องจากไปด้วยความสิ้นหวัง บุรินทร์มุ่งมั่น ต่อสู้ จนกลับมาผงาดได้อีกครั้ง แต่กลับถูกสกัดจนเกือบซวนเซ แล้วหญิงสาวที่เขาถูกตาถูกใจตั้งแต่แรกเจอ ที่ดูอย่างไรก็ไร้พิษสงอย่างสาริศาจะใช่หนึ่งในเครื่องมือที่ใช้ทำลายเขาอีกครั้งหรือไม่ เนื้อหาบางช่วงบางตอน "เข้าบ้านไปทำหน้าที่ภรรยาก่อน" ได้ยินอย่างนั้น สาริศาสะดุ้งตกใจ ขยับถอยหนีเขาทันที บุรินทร์หรี่ตามองท่าทีของเธอ *พร้อมหัวคิ้วขมวดเข้าหากันจนดูเกินจริงไปนิด ถามกลับสั้น ๆ ว่า "เป็นอะไร" "หน้าที่ภรรยา หน้าที่อะไรกันคะ" "เก็บกวาด เช็ดถูบ้าน เตรียมอาหารเย็น แล้วก็จัดเตรียมห้องหับไว้นอนคืนนี้ นี่เราคิดอะไรอยู่" "เปล่าสักหน่อย" พึมพำเดินตามหลังเขาเข้าบ้านไป อดบ่นอีกไม่ได้ "ไม่มีแม่บ้านคอยทำให้หรือยังไงนะ ไม่รวยจริงนี่นา" "พี่พูดสักคำหรือยังว่าพี่รวย"”