เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

ามกลางสายลมที่พัดโชยเอื่อย เสียงขับร้องของเหล่าวิหคที่โบยบินอ

ล้ว อยู่นี่เอง.

นกระดิ่งเงินจากอีกฟ

ผิวกระจ่างใสเนียนละเอียดดุจหิมะ เผยรอยยิ้มงดงามสดใส

วิชาการแพทย์ฉบับโบราณมาจากต้นตระกูลจนหล่อหลอมทำให้น

ออกมาเดินป่าหาสมุนไพรอยู่เสมอ สิ่งนี้เป็นกิจกรรมหลักของทั้งคู่ตั้งแต่ยังวัยเยาว์ เพราะ

ามรอยในการเป็นหมอ แต่หากว่าน้องจะเดินตามรอยบิด

้พี่สาวตนเสียงก้องดังสะท้อนไปทั่วทั้งป่

ที่มีรากบัวสวรรค์อยู่

ปลาบปลื้ม ใจ พลางเอ่ย "ท่านพี่สายตาดีเลิศเสมอเลยขอรับ ห

ือไม่ว่า...นอกจากจะหายากแล้ว รากบัวสวรรค์นี้ มีสรรพคุณชั้นเลิศ

เอ่ยตอบ "ไม่ขอรับ...ข้ารู้เพียงว่า ท่านแม่อยากได้

เบา ๆ หนึ่งที "เจ้านี่นะ...ข้าสอนเสมอว่าให้เ

ัวไม่ดีเหมือนท่านพี่นี่นา" อี้

ๆ เรียนรู้อีกมาก เจ้าเข้า

รพคุณ "รากบัวสวรรค์นี้สามารถนำไปตากแห้งและบดทำเป็นยาอายุวัฒนะได้ เพราะรากบัวสวรรค์มีสรรพค

งพงกศีรษะ แสดงสีหน้าประหนึ่งว่า

วสวรรค์ ก็มีสรรพคุณที่ดีงามไม่แพ้กัน เพราะนอกจากกลิ่นที่หอมแล้ว หากนำดอกบัวส

ใจแล้วว่าเหตุใดโรงหมอเราจึงให้

า เข้าใจง่ายเช

ครั้ง ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นท้

าเริ่มจะครึ้มแล้ว ข้าเกรงว่า หากอยู่ต่อนานกว่

และเห็นตรงกัน “อื้ม...ข้าก็คิ

าวเดินลงจากเขาและมุ่งหน้า

กเขาก็นำสมุนไพรไปเก็บไว้ที่คลัง ก่

่วงนี้ฮูหยินป่วยบ่อย นางจึงอยากเอารากบัวสวรรค์ไปต้มให้มารดาทานเพื่อบำ

ัวต่าง ๆ มากมาย บ้างก็แขวนอยู่ บ

างบนเตาไฟ พลางใช้มือหยิบเอาสูต

มีอะไรอีกนะ? " เสวี่ยอี้เอ่ยพลางใช้สายตาเล

ประกอ

กบัว

น้

) $:)

ายมือของเถ้าแก่ไม่ออก นอกจากรากบัวสว

ิ้ว หลับตาปิดสนิท พยายามรื้อฟ

ข้าพยายามนึกเท

.อะไรแ

ือ

กแห

ว้าเอารากบัวสวรรค์ใส่ในน้ำที่กำลังเดือด

ึ่ง นางก็รีบดับไฟและตักน้ำแกงใส่ถ้วยพล

องปร

เสวี่ยอี้เดินมาหาตนพร้อมถ้วยแกง นางจึงเอ่

ะยื่นถ้วยน้ำแกง ส่งให้ฮูหยิน "ข้าต

โต "นี่เจ้า...เอารากบัวสวรรค์จากในคลังไปต้ม

้ ข้าไปเจอกับอี้ฉางบนเขามา และเก็บมาอีกเยอะเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากให

นเอ่ย ฮูหยินก็ยิ้มออกมาด้วยคว

่านแม่ลองดื่มสิเจ้าค

อาถ้วยน้ำแกงยกขึ้

กเท่านั้น นางก็บ

ั้นรึ" ฮูหยินเอ่ยพลางเทน้

าของตนแสดงอาการเช่นนั้น"ทำไมหรือเจ้าคะท่าน

้ำแกงให้เสวี่ยอ

ยน้ำแกงพลางยกขึ้นชิมต

มาทันที "แค่ก ๆ ๆ เหตุใดถึงได้เผ็ดเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ ข้าจะ

้ข้าดูซิ สูตรขอ

ดู พลางเอ่ย "นี่เจ้าค่ะท่านแม่ นี่ค

่ได้มีอะไรที่ผิดแผกไปจากต้นตำรับ "นี่คือสูตรของน้ำแ

ข้าอ่านลายมือของเถ้าแก่ไม่ออก ที่เขีย

ิดว่ามันเป

ันคือ พริกแ

เจ้าไม่รู้หรือ ว่าสิ่งนั้นคือ พุทราแห้ง มิใช่ พริกแห้งเสี

ิน "ข้าพลาดไปแค่นิดเดียวเองเจ้าค่ะท่านแม

า "เห้อ...แล้วข้าจะไว้ใจให้เจ้าแต

...นี่ข้าหู

้าคะ" เสวี่ยอี้เบิกต

้าฟังไม่ผิดหร

่อต้านเสียงแข็ง "เหตุใดข้าต้องแต่งงานด้

และนี่ก็เป็นพระราชโองการของฝ่

ดีกว่า" ในแววตาเป็นประกายแวววับเจือแสง

เราจะมีชะตากรรมเช่น ไร

ข้าหนี ครอบครัวข้าจะต้องมีอันตรายเป็นแน่ ไหนพ่อข้าจะทำราชการอี

บอกข้าละเจ้าคะ" เสวี่ยอี้เอ่ย

ื่นเสียทุกที ข้าก็อึดอัดใจเช่นกัน แต่พอมานึก ๆ ดูแล้ว การ

ะเจ้าคะ" เสวี่ยอี้เดินเข้าไปโอบกอดฮูหยิน พลางเอ่ย "เช่นนั้น ช่วงเวลาที่เหลือน

ลับด้วยความใจหายพลางใช้มื

ือลูกที่ดีสำ