เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

าแหงนมองดูท้องฟ้า ที่ปรากฏกลุ่มเมฆลอยเต็มก

ัตริย์ที่มิเคยเห็นหน้าหรือพูดคุยกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ก็ยิ่

ตใจให้คลายความหมองเศร้า ด้วยการขึ้

น ๆ เสียจริง เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกกังวลใจมากเช่นนี้น

ู้นั้นจะใจร้ายกับข้าหรือไม่ แล้วอี้ฉางล่ะ น้องชายข้าก็ยังเพ

ายลมที่พัดผ่าน พัดพานางเคลิบเคลิ้มเข

รมเสียมาก เสวี่ยอี้หันมองสำรวจรอบกระท่อมเพื่อหาทางออกจนมองไปเห็นชายหนุ่มร่างสู

ยหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างกำยำสูงใหญ่

ยู่ด้านหน้าอย่างทุลักทุเล พลางเอ่ยน้ำ

นนิ่งเงีย

ทำให้นางกังวลและคิดว่าชายผู้นี้ อาจจะท่านอ๋องที่นางจะต้องแต่งงา

วี่ยอี้อย่างช้าๆ พลางเผยใบหน้าเป็นชายชราที

น เสวี่ยอี้ก็กรีดร้องพลางวิ่ง

าของอ๋องแปดจริง ๆ นะ นี่

ันไปมองด้านหลังเพื่อดูว่าชายชรา

พลางถือไม้ขนาดใหญ่สูงเหนือหัว ทำท่าทางเห

ม่นะ….ไม่

ุ

๊ย!

กความฝันพร้อมกับความเ

่หยุด "เกิดอะไรขึ้น นี่ข้าฝันไปใช่หรือไม่ แล้ว...ข้าถูกตีหัวในความฝัน แต่เหต

ิเสธไม่ได้ว่า นางก็เริ่มเชื่อในความคิดนั้นอยู่

อะไรบางอย่างตกลงมาใ

ุ

ัก" เสวี่ยอี้เอ่ยร้องโวยวายออกมาเสียงดังเพราะความเจ

ู แล้วก็พอจะเดาได้ว่าต้นเหตุขอ

...ตัวการขอ

งนขึ้นมองดูบนต้นไม้ใหญ่

่นั้น มีกิ่งไม้ และใบไม

้วยความตกใจ เพราะนางมองไปเห็นช

ที่แท้จริง ชายผู้นี้จะต้อ

ป้องปากเอ่ยตะโกนดังพลางแหงนมองขึ้นไปบนต้นไ

ังไปทั่วทั้งป่า แต่ชายผู้

นลงมาจากต้นไม้ และรีบเอ่ยขอโทษเสวี่ยอี้ด้วยใ

ังค์อย่างควบคุมไม่ได้ เพราะชายที่เห็นตรงหน้านั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่

้องมองด้วยแววตาสงสัย พลางเอ่ย "เอ่อ...คือ..

ากภวังค์เพราะคำพูดของชายผู้นั้น "สะ สมองเลอะเลือนอั

่…เหตุใดเจ้าถึงบอกว่า

เลย เจ้าน่ะตั้งใจปีนขึ้นไปบนต

เจ้าเจ็บมากหรือไม่" ชายผู้นั้นเ

ด้ตั้งใจ เหตุใดเจ้

มาปีนเล่นนั่งเล่นอยู่เป็นประจำ และตอนที่ข้าปีน

้นจริง ชายผู้นี้ก็มิได้มีเจตนาร้าย "เอาเถอ

กระเป๋าเสื้อยื่นส่งให้เสวี่ยอี้ พลางเ

ิ่ง ก่อนที่จะยื่นมือรับตลับ

้นี้ก็ไม่ได้เลวร้าย

ะเอ่ยถามต่อ "เจ้ามาที่นี่ประจำงั้นหร

้า ข้ามาที่นี่ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว อ้

มว่า ฟ่า

รรมดาโดยสิ้นเชิง "ดูจากการแต่งกายของท่านแล้ว ท่านคงเป็นลูกหลานของขุนนาง ไม่ก็เศรษฐีประจำหมู่บ้านหรือยิ่งไปกว่านั้นเจ้

ว่าที่เจ้าเดาไม่ถ

ามาเถิด ข้าไม่นำเรื่องไปบอกผู้ใดหรอก

ของกษัตริย์ใ

ินเช่นนั้น นางรีบก้มคำนับองค์ชายทันที

บายจะดีกว่า ฟังแล้วมันดู

ต้องแต่งงานกับท่านอ๋อง โอรสของกษัตริย์ลำดับที่แปด จึงแอบภาวนาว่า ชายผู้นี้ จะเป็นอ๋องแป

เรื่องอั

อรสลำดับที่เท

่อนจะเอ่ย"เหตุใดเจ้าถึงอยากรู้

นแต่งงานเพคะ เลยอยากตรวจสอบว่าองค์

วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ข้าคือองค์ชายสิบ ดำรงตำแหน่งเ

ู่เล็กน้อยที่ได้ยินเช่นน

ข้าเชื่อว่าท่านพี่จะต้

ทัยเพคะ

ากนี้เจ้าจ

เริ่มครึ้มฟ้าครึ้มฝนแล้ว หม่อมฉัน

ี จะรังเกียจหรือไม่ หากข

ับบุปผาที่งดงาม สดใส

คุยกันอย่างสนุกสนานตลอดทาง จนเสวี่