เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

นอ๋อ

้ อยู่บนเขากับชายหนุ่มผู้หนึ่งขอรับ” ซือมิ่ง ชายหนุ่มองครักษ์คนสนิทของอ๋องแปดเอ่ยรา

้าต่าง พลางเอ่ย “งั้นหรือ...ข้าคิดไม่ผิดจริง ๆ นางจะต้องไ

คือ…” ซือมิ่งเอ่ยเส

้ำเสียงขึม ชักสีหน้ารำคาญ ก่อนที่จะหัน

ายหนุ่มผู

ัชทายา

ั้น เพราะตั้งแต่เด็กยันโต อ๋องแปดตั้งตนเป็นปรป

้าฉิง มิเคยเพิ่มขึ้นเลยหลังจากที่ฮองเฮาได

ูกลดความสำคัญลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นผู้ถูกลืมในที่สุด

รู้ว่า เสวี่ยอี้ สตรีผู้ที่จะต้องแต่งงานด้วย มีความสัมพันธ์กับรัชทายาท ศัตรูตัว

อ๋องแปดแสดงแววตาแข็งกร้าว เอ่

ไม่นะขอรับ กระหม่อมซุ่มมองอยู่ไกล ๆ หากใ

่สนใจ แต่นี่เป็นอ๋องสิบ

บจะต้องหาทางเล่นงานยั่

ยบนแผ่นดินต้าฉาง สำหรับอ๋องสิบแล้ว ไ

ก็คิดเช่น

ๆ ข้าไปอีกเป็นแน่ นางเป็นของข้า

...” สตรีงามนางหนึ่ง นามว่า

ุดชะงักและหันมองมาท

ามอ่อนโยน ม่านตาของนางกะพริบขึ้นลงอย่างช้า ๆ ตามจังหวะการก้า

๋องจะมายืนไม่สบอารมณ์เช่นนี้ได้อย่างไรกันเพคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยแวว

ด้ตั้งตัว เขาขยิบตาส่งสัญญาณให้ซือมิ่งออกไปจากเรือน ก่อนที่จะหันมาเอ่ยกับหลี่ถิงด้

ม่อมฉันก็คงไม่ได้เห็นกับตา ว่าตอนนี้ ท

ไหนเจ้ารู้หรือไม่" อ๋องแปดเอ่ยพลางส่งสา

ก้มตานิ่งเงียบ

าศที่ดีกว่านี้กับนาง เขาจึงเอ่ยชักชวนนางออกไปข้าง

งพยักหน้าตอบรั

มือหลี่ถิงมาที

งคู่ยืนแนบชิดติดกันและห

ย พลางเอ่ย “หลี่ถิง...เจ้าจำตอนที่เรายังเด็กได

แต่ตอนนี้…หม่อมฉันต้องเก็บไว้เป็นความทรงจำแต่เพียงผ

้ารักเจ้ามากเพียงใด เจ้าคือสตร

ฉัน สุดท้ายแล้ว ท่านอ๋องก็ต้องแต่งงานกับ

่งใดได้ ในเมื่อการแต่งงานครั้งนี้เป็นพระราชทานขอ

เจ้าก็รู้เห

อมฉันก็รู้สึกเจ

งส่งสายตาลึกซึ้งเปล่งประกาย "หลี่ถิง...ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกเช่นไร

้าเข้าไปใกล้หลี่ถิง ก่อนที่จะจุมพ

ี่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า เพราะนางรับรู้ได้ว

ีจริง ขอให้ข้า อย่าได้พลัดพรากจากชายผู้ซ