เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

นงามงดของเสวี่ยอี้ ที่กำลังหลับนอนอยู่บนเตียง ทำให

หนูเ

..ตื่นเถ

นูเสว

ุณ

และเขย่าตัวปลุกเจ้

้ก็ยังปิดตา

อร์คงต้องไปเรียกท่านอ๋องให

ันใด ก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับถานเอ้อร์เสียงแข็

าคะ คุณหนูแต่งเข้าจวนอ๋องแปดแล้ว จะ

่อ ท่านแม่ ไม่เคยดุข้า

ะเจ้าคะ หากมีผู้ใดรู้เข้า อาจตำ

พลางถอนหายใจออกมาเฮือก

แรกที่คุณหนูอยู่ที่เรือนของสามี ค

่านอ๋องยังมิได้เป็

ืนท่านอ๋องมิได้อยู่กับคุณหนูหรือเจ้

กประกาศให้ชาวบ้านรู้งั้นห

ถานเอ้อร์แค่ประหลาดใจ ว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงทำเช่

าถึงอารมณ์เส

นูจะทำอย่างไ

าจะทำอย่างไรก็ตาม เจ้าน่ะ! ไปเตรียมน้ำอาบใ

หนู” ถานเอ้

บร้อยแล้ว นางก็สั่งให้ถานเอ้อร์เตรียมย

ที่และดูแลสามีไม่ให้ขาดตกบกพร่องให้มากถึงที่สุด และการร่วมรั

งอ๋องแปด นางก็ไม่รีรอที่จะ

อมิ่ง องครักษ์คนสนิทขอ

รับประทานอาหารร่วมกับอ๋องแปด สามีของข้า”

กมาอย่างมีเลศนัย ก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วย

ข้าใจ “จะไม่ว่างได้อย่างไร ก็ในเมื่อข้

นายหญิงของจวนอ๋องแปดงั้น

องไม่ว่

ย่างไร” ถานเอ้อร์ใช้นิ้วชี้ไปที

มปรามเพราะเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดีนัก

คิดว่าข้าอยากพบท่านม

้นั้น ดังก้องเข้าไปข้

หายใจถี่ด้วยความโกรธและเกิดความขุ่นเคืองภายในจิตใ

ขาก็รีบเข้าไปหาเจ้านายตนทันที พลางเอ่ยคล้อยตามที่ได้ย

ซือมิ่งเสียงลั่นพลางใช้มือข้างหนึ่งหยิบยกถ้วยน้ำช

ถัด

ือนหลังจากที่เพิ่งตื่นนอน เขาได้ใช้สายตา

าเหลือบไปเห็น เสวี่ยอี้ กำลังยืน

ไปซะพ้น ๆ " อ๋องแปดเอ่ยพลางแสยะยิ้มออกมา

ี่สอง เขาก็ได้ยินเสียงข

ย!!

บปวด หลังจากที่โดนแมลงชนิดหนึ

้าไปหาเพื่อช่วยเ

ือของเสวี่ยอี้มีอาการบวมแดงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน พล

ท่าทีเหมือนจะร้องไห้เพราะความเจ็บปว

วี่ยอี้ยกขึ้นมาดูอย่างละเอียด

ๆ เงยหน้า เหลือบตามองสำรวจ

ดชัดเจนมากขนาดนี้ ข้าว่า...ข้าก็พอมีวาสนาได้แต่งงานกับชายหนุ่มรูปงามอยู่บ้างนะ คิ้วสีดำข

ารประหม่าและปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บัดนี้.

่โง่เสี

ังค์ทันใด พลางเอ่ยถามโวยวายเสียงลั่น “เหตุ

ิษมากัดเจ้าได้ อีกอย่าง...ก่อนหน้านี้ข้าก็เห็นเจ้ายืนดี ๆ

ี่ยอี้รู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นน

มีพิษ แล้วหม่อมฉันจะหนีวิ่งท

็ใช้มื

ี่เพคะ! เหตุใดถึงพูด

วุ่นวายให้ข้าเสมอ” อ๋องแปดเอ่ยพ

ม่อมฉัน” เสวี่ยอี้เอ่ยพลางกระดกยิ้มที่มุมปากและใช้สายตาจับจ้องไปที่อ๋องแ

่ยอี้ทิ้งลงทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าของ

้มและพยายามควบคุมสติของตนมิใช้โกรธเคืองไปมากกว่านี้ “ถึงท่านอ๋องจะมิได้เสน่หาหม่อมฉัน แต่หม่อมฉันก็ไ

นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเสวี่ยอี้น้ำเสียงแผ

บกับคำว่า ไม่ได้เสน่หา เพราะความรักมิได้เกิดขึ้นในเวลาอันสั้น แต่ความเสน่หานั้น เกิดขึ้นเพราะ

ได้เสน่หาแล้วก็ไม่

อ่ยพลางชี้นิ้วไปที่

ันเรียกร้องความสนใจนั่นแหละเพคะ! ท่านอ๋องไม่ได้เอ่ยคำใดผิดเลย เพราะจริง ๆ แล้วหม่อมฉันเป็นหมอที่เ

จ้ามันร้

ขอบคุณอ๋องแปดอย่างนอบน้อมแสดงท่าทีล้อเลียน โดนไม

งรู้สึกโกรธเคืองเสวี่ยอี้มา

ตาแค้นเคือง ก่อนที่เดินกลั

ั้น ก็เอาแต่หัวเราะคิกคักด้วยความพึงพอใ