เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

่ยอมรับตัวเสวี่ยอี้เป็นชายาอย่างชัดเจน ถึงแม้ว่

ช่วงเช้าเท่านั้น ที่จะสามารถพบเจออ๋องแปดได้ เพราะเวลาอื่น อ๋องแปดก็เอาแต่นั่งทรงงานไม่ให้เข้าพบ หรือไม่ก็ออกไป

พักของเ

นแห่งนี้ลำบากหรือไม่นะ” เสวี่ยอี้หล

สียงพึมพำของนายหญิงตน นางก็รีบสะกิดเรียกและเอ่ยกร

อร์ด้วยสายตาเคร่งขรึม “ข้ากำลังใ

ี่นี่ แววตาของคุณหนู ดูเหมือนคนไม่มีความสุขเลย

ะกลับมาสำรวจตนเองอีกครั้ง “จริงหรื

นู" ถานเอ้อร์ยัง

นี้มากนัก พลางเอ่ยด้วยสีหน้าท้อแท้ใจ "เจ้าไ

มฉันว่า...ท่านอ๋องทำกับคุ

ีวิตข้าจะเป็นเช่นไร ข้าจะต

ยตอบนายหญิงตนด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

เอ้อ

ถามความเห็นหม

้ง “ข้าเบื่อ...ข้าอยากออกไปข้างนอกบ้าง อยู่ใ

ท่านอ๋องออกไปข้า

่านอ๋องยังไม่อยากจะพบเลย เจ้าคิด

่นนั้นก็ล้มเลิกคว

เจ้าออกไปกับข้านะ” เสวี่ยอี้เอ่ยชักชวนด้

เจ้าคะ แอบออก

โทษเสียหน่อย เหตุใดต้องพูดเหมือ

มีองครักษ์ยืนคุ้มกันไม่ให้คุณหนูออก

ความทุกข์ใจ “นี่ท่านอ๋องเห็นข้าเป็นผู้ใดก

อกไปจริง ๆ ก็พอ

วทันใดเมื่อได้ยินเช่นนั้น พลางคะย

เบา "ด้านหลังจวน มีประตูลับเก่าๆ บานหนึ่งถูกทิ้งร้างเจ้าค่ะ ประตูบานนั้นสามารถทะล

เสวี่ยอี้รู้สึกเหมือนตน

หากข้าแอบออกไปครู่หนึ่ง ท่านอ๋องก็คงไม่ล่วงรู้หรอกก

ีเพคะ หม่อมฉันจะได้ตระเตร

เสวี่ยอี้เอ่ยพลางเผยรอยย

ต่อ

บน้ำ หลังจากนั้นนางก็ให้ถานเอ้อร์จัดการดูที่ทางให้เรียบร้อยและไปรอนางที่ด้านหลังประตูลับนั้น โดยให้สาวใช้ในจวนสองคนที่ไม่ใช่ถานเอ้อร์ยกสำ

ช่นทุกวัน คือการตะโกนเข้าไปถามด้านในเรือนเพื่อให้อ๋องแปดได้ยิน ประโยค

ัน ไร้ซึ่งเ

้ว...อ๋องแปดก็จะปฏิเสธนางดังเช่นทุกวันที่ผ่านมา และหากเป็นเ

้าม

ี่ยอี้รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะตั้งแต่แต่งงานเข้าจวน

หารกับข้าเสียอย่างนั้น' เสวี่ยอี้คิดในใจพลางแสดงสีหน้าผิดหว

ียบร้อยแล้ว นางจึงหันไปสั่งการสาวรับใช้ ให้จัดเตรียมอาหารเฉพาะขอ

ในขณะที่ตนใช้ตะเกียบคีบอาหารเ

กียบคีบอาหารใส่ลงไปในถ้ว

เงียบงันฉับพลั

ตั้งตาทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าให้หมด เพื่อที่จะได้ออกจากเ

ือ...เหตุใดถึง

ะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หม่อมฉันไ

อะไรอยากจะบ

ึงรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของอ๋องแปดยังไงชอ

๋องแปดยังคงพยายามเอ

พค

งขึมอย่างต่อเนื่อง ทำให้บรรยากาศรอบด้านดูกดดัน อึดอั

างก็พลันวางตะเกียบลง และเอ่ยด้วยน้

เกินไปหรือไม่ อาหารข

นและรีบเดินออกจากจวนทันใด โดยที่ไม่สนใจคำ

งจะอ้าปากเอ่ยคัดค้าน ร

กเรือนอ๋องแปดแล้ว นางก็ไม่รีรอที่จะดำ

่ยนอาภรณ์ปลอมตัวเป

่วตัว พลางมัดผมรวบขึ้นมุ่นสูง ผูกด้วยเศษ

เป็นหญิงได้ แต่ชุดที่ดูโปร่งตัวใหญ่นั้น ก็สามารถช่วยอำพ

นแล้ว นางก็รีบออกจากห้องอาบน้ำ แล

ือนพักคนรับใช้ไปอย่างช้า ๆ ด้วยความระมัดระวัง

ูเก่าและทรุดโทรมเสียมาก มีเพียงแท่งไม้

วี่ยอี้เอ่ยเสียงเรียกข้ามออกนอกประตูเพื่อตรวจ

ระตูลับบานนั้

าจูงมือเสวี่ยอี้ให้ออกไปนอกจวนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะใช้ไม้ขนาด

างนั้นหรือ' เสวี่ยอี้ยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ เมื่อ