เสวี่ยอี้ หมอยาสาวเจ้าเสน่ห์

กันขวักไขว่และร้านค้าที่ตั้งอยู่

าโลดแล่นนอกกรงทอง สีหน้าและแววตาขอ

นไพรที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้" เส

าคะคุณหนู" หลังถานเอ้อร์พูดจบ นางก็เดิ

ปนานแน่ๆ ... ข้าไปหาด

ินไปยังร้านเครื่องประดับที่อยู่ตร

เสวี่ยอี้ยืนมองเครื่องประดับที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววต

รือ" เสวี่ยอี้เอ่ยยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางยก

ก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "

รู้สึกตัวแล้วว่า นางเผลอลืมตัวไปว่า ตอนนี้นางเป็นบุรุษผู้หนึ่ง

ับหญิงสาวที่งดงาม อ่อนช้อยบ้างล่ะ" เสวี

นหนึ่งส่งยื่นมาให้เสวี่ยอี้ดู "นี่เจ้าค่ะ.. ป

่ค้านำเสนอ นางใช้มือยื่นรับปิ่นนั้น

่นที่สตรี

ากชายหนุ่มผู

ยความโกรธเคือง ผู้ใดมาแย่งข

อ" ชายผู้นั้นเอ่ยแก้ต่างพลางส่งย

นี้นักนะ" เสวี่ยอี้คิดในใจพลางใช้สายตาจับจ้อ

ี่ยอี้ จำข

...พระเอกในนิยายของข้

็เบิกตากว้างโตด้วยความตกใจ พลา

อนที่จะเอ่ยตอบ "ใช่...ข้

ม่อมฉันไม่ทันได้สังเกตว่าอง

กือบจำเจ้าไม่ได้แล้วเหมือนกัน ดูเจ้าปลอมแปลง

ยินยอกันไ

ก ข้าพู

้แม่ค้า และรับปิ่นปักผมนั้นยื่นส

่นจากอ๋องสิบไปด้วยท่าทางทุลักทุเล "เอ่อ...เหตุใดถึงให

อยากซื้อให้เจ้า" อ๋องส

ว นางก็พลันเผยยิ้มอันสดใส ก่อนที่จะ

้างั้นหรือ…" อ๋องสิ

ด้วยเพคะ องค์ชายซื้อให้หม่อมฉันอีกอันหนึ่งได้ไหม

นปฏิกิริยาเช่นนั้นจากเสวี่ยอี้และเอ

อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่อ๋องสิบจะอาสามาส่งเสวี

่รอด้วยหรือไม่"

หากมีอะไรก็มาหาหม่อมฉันได้ที่จวนอ๋องแปดนะเพคะ ต

ก่อนที่จะส่งยิ้มให้ พยักหน้าตอ

ง "คุณหนู...หายไปไหนมาเจ้าคะ หม่อมฉันนึกว่าคุณหนูตกอย

ประดับมา เจ้ากัง

้อร์ก็ร้องไห้ออกมาทันใด "ฮือออ..

้าเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" เสวี

อมาจากร้านเครื่องประดับให้ถานเอ้อร์ ถึงแม้ในความเป็นจริง อ๋องสิบต่าง

จ้าคะ" ถานเอ้อร์แสดงท่าทีปร

.หรือเจ้า

โศกเศร้าเป็นยิ้มร่าเริงในทันใด เพราะนอกจากจะได้พบเจอเจ้านายตนในจุดนัดพบด้วยความ

รากลับจวนกันเถอะ ครั้งหน้

อบรับแนะนำทางพาเสวี่ยอี้

ึ่ง ณ จว

ูดคุยกับองค์รัชทายาทกลางตลาดขอ

๋องสิบ! เจ้าจะเล่นแบบนี้กับข้าใช่หรือไม่" อ๋องแปดเอ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึมพลางกำมือทั้งส

นอ๋อง" ซื