icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ในกรงกุหลาบซาตาน

บทที่ 7 6

จำนวนคำ:1393    |    อัปเดตเมื่อ:31/12/2021

ช่วยแป๋งด้ว

วก็พ่ายแพ้ ทุกอย่างเริ่มวูบวาบเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ขาด ภาพในสายตาหายไป ส

ฝันร้ายเสียด้วย ฝันว่าณวัตรพยายามมอมเหล้าหลอกปล้

ใครสักคนทำอะไรกุกกักในห้องน้ำ เสียงน้ำฝักบัวไหลกระทบพื้น เปิดผ้าห่มที่คลุมออกดู ร่างเธอเปลือยเปล่า

ัต

้อผ้ามาสวมจนถอยหลังไปชนถังขยะใบเล็กล้มลง ขยะในน

ว หญิงสาวรีบดันโต๊ะหัวเตียงไปขวางประตูไว้ เสียงคนท

ิดเดี๋ย

นน้ำตาคลอเบ้า กลัดกระดุ

างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก จนพูดอะไรไม่ออก ปิดหูไม

์บริภาษได้แค่นั้นแล้วรีบวิ่งออกไป

อน้องใช้โทรศัพท์หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์คอนโดโทรขึ้นมาให้เธอเอาเงินค

ข้ากอด พี่สาวทำหน้างงแต่ไม่ได้ติดใจ

ดี๋ยวโทรไปอายัตเอทีเอ็ม บัตรเครดิต แ

น ปิดโทรศัพท์มือถือที่ปรียาภัท

ะไร ดู

อยากพักก่อนหางานทำน่ะ

ท่านี้ก็ดีแล้ว แต่ทางคุณไพรัชน่ะสิ” ปลายเ

งขึ้นเอา ๆ เพราะราคาน้ำมัน โครงการเลยชะลอการซื้อ ส่วนพวกมีกำลังก็กดราคาเ

เรื่องนี้ต่อ แต่เข้าหู

ปิดเครื่องตลอด ถ้าไม่ใช่เธอพี่คิ

ปจึงถอนหายใจโล่งอก พี่ไม่ระแคะระคาย

ทว่าไม่มีจากคนที่เธอกลัว หนึ่งในนั้นเป็นดนัยวุธ เพิ่งโทรมาล่าสุดเมื่อเช้า ตัดส

งหลายครั้งปิดโทรศัพท์ตลอดเลย”

่อย” หญิงสาวตอบอ้อมแอ้ม “แล้ว

วันงานเลี้ยงได้คุ

่อซึมตามไรผม เมื่อเพื่อนเริ่มพา

หน่อย โชคด

นะบอก

สายเงียบ ปัทมนต์คิดว่าเนิ่นนานราวกับน

ัน เห็นว่ามีเรื่องยุ่ง ๆ ทางบ้าน”] ดนัยวุธเป็นคนไม

ารเกร็งมือ

เหมือนมีแค่ตัวเองเท่านั้นที่ยังเป

ธอใจชื้นขึ้นที่การสนทนาราบรื่นเบี่ยงเบนไปสู่ประเด็นอื่น หา

รื่องสำคัญ ฉันจะบินแล้วนะคืนนี้ ตอ

นดีด้วยนะ แต่ฉัน

รื่องงานกันอยู่ ฉันไปเซอร์เวย์เผ

ด้ยิน ปากสั่น และ

ากเที่ยวอเมริกาเมื่อไรก็ติด

อบ

รื้นขอบตากับความห่วงใยเล็ก ๆ น้อย

เปิดรับโบนัส

เปิด
ในกรงกุหลาบซาตาน
ในกรงกุหลาบซาตาน
“ในอ้อมแขนซาตานซึ่งกลายเป็น... รักนิรันด์ +++++++++++++++++ นิยายรักเบาสมองของปัทมนต์ ที่ชีวิตนี้อยากอยู่เป็นโสด เก็บเงินขึ้นคานสวยๆ แต่กลับมาผู้ชายหลายคนเข้ามาวุ่นวายในชีวิต กว่าจะเจอรักแท้ก็มีอุปสรรคและบททดสอบนิดหน่อยพอให้นักอ่านลุ้นเอาใจช่วยพร้อม ๆ กันนะคะ ++++++++++++++++++ "ผมอยากฟังคำตอบ" เขายืนประจันหน้ากับเธอตรง ๆ ปัทมนต์กลืนน้ำลาย รู้สึกบรรยากาศในห้องช่างเย็นเยียบ "ขอ...ขอเวลาฉันอีกหน่อยได้ไหม อย่างที่คุณรู้ พี่สาวฉันอยู่โรงพยาบาล อะไรหลายอย่างยังวุ่น ๆ อยู่" เสียงตะกุกตะกัก หายใจไม่ทั่วท้อง เด็กสปาแอบไปยืนดูอยู่ห่าง ๆ ข้างตู้เย็น "ผมว่ามันเป็นปัจจัยที่ดีช่วยในการตัดสินใจ ว่ายังไงล่ะครับ เยสหรือโน" เร่งเร้าราวไม่รับรู้ความลำบากใจของอีกฝ่าย หญิงสาวสูดลมหายใจเชิดหน้าขึ้น "งั้นฉันตอบว่าโนะ..." "อ้อ อีกอย่าง ผมให้ข้อมูลเพื่อประกอบการตัดสินใจ" พูดยังไม่ทันจบเขาก็แทรกขึ้น "ค่ารักษาพยาบาลคุณปรียาภัทรยังไม่มีใครมาดูแล รู้หรือยังว่าทำไมพี่คุณถึงขึ้นแท็กซี่จากสนามบิน" ปัทมนต์ตาโตกับข้อข้องใจที่ชักเลือนไปแล้ว ด้วยมัวแต่ห่วงพี่สาวอยู่หน้าห้องไอซียู "เพราะภรรยาคุณไพรัชตามไปอาละวาด เธอรู้เรื่องแล้วไม่พอใจที่เขากำลังจะมีลูก อุบัติเหตุอาจมีผลกระทบกับเด็กเกินกว่าคาด ค่ารักษาคงหลายแสน สถานการณ์ยังไม่ค่อยดีนัก" "คุณรู้ได้ยังไง" "บอกแล้วไงครับ ถ้าเป็นเรื่องที่สนใจผมก็จะรู้ คำตอบล่ะ" ชายหนุ่มยื่นหน้ามาใกล้ยิ้มมุมปาก ปัทมนต์รู้สึกตนเป็นอีฟ และคนตรงหน้าเป็นซาตานในร่างงูเจ้าเล่ห์ กำลังยื่นแอปเปิลสีแดงสดให้ "เยสหรือโนครับ" เธอกำลังจะเป็นลม หายใจติดขัด แต่ความเข้มแข็งสุดท้ายร้องบอกให้ประคองสติไว้ ภาพปรียาภัทร สปา และไพรัช ผุดขึ้นมาในสมอง "เวลาผมมีไม่มากนะ" กลิ่นน้ำหอมชั้นดีลอยอ่อนจากกายสูงกระตุ้นภายในอกเต้นระรัว ให้รู้ว่าเหตุการณ์ต่อหน้านี้คือความจริงไม่ได้ฝัน ใบหน้าขาวซีด ไหล่หนักดังมีเหล็กทับไว้ "ตอบครับ" ซาตานที่กำลังเล่นสนุกกับชีวิตเธอและพี่เร่งเร้า "คำตอบคุณรู้อยู่แล้วนี่" การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อช่วยไพรัช แต่เป็นปรียาภัทร หญิงสาวกัดฟัน จ้องหน้าเขาราวจะแผดเผาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง "ผมไม่ใช่ผู้วิเศษ เดาใจคนไม่ได้หรอกครับ โดยเฉพาะผู้หญิง" รุทระหัวเราะหึ ++++++++++++++++++++++++++++++”