เกิดใหม่ครั้งนี้ขอยกขยะให้น้องสาว

เสียงกรีดร้องฉีกความเงียบในยามเช้า แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

เหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง กฤศมนลืมตาโพลง หอบหายใจอย่างหนักราวกับคนกำลังจะจมน้ำ ความรู้สึกของการตกจากที่สูงยังคงเกาะกุมอยู่ในทุกอณูของร่างกาย ปลายเท้าของเธอยังคงเย็นเฉียบราวกับได้สัมผัสกับความตายมาจริง ๆ

เธอฝันถึงมันอีกแล้ว... วันที่เธอถูกอัครพลผลักตกจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลบ้า

แต่เมื่อสติกลับคืนมา เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องผู้ป่วยที่ขาวโพลนและเย็นยะเยือก ที่นี่คือห้องนอนของเธอ ห้องที่คุ้นเคยก่อนแต่งงาน แสงแดดอุ่น ๆ ส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวเข้ามา ตกกระทบบนพรมขนสัตว์นุ่มฟู

กฤศมนค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง หัวใจยังคงเต้นรัวอยู่ในอกเหมือนกลองสงคราม

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งโต๊ะที่หัวเตียง ตัวเลขสีแดงสดตอกย้ำวันที่ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล วันนี้คือวันที่ครอบครัวจิตรานนท์และจิตต์สว่างจะมาตัดสินใจเรื่องคู่ครองของเธอกับณัชชา

หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เธอลุกพรวดจากเตียง วิ่งไปที่หน้ากระจกเงาทรงสูง ภาพที่สะท้อนออกมาคือใบหน้าของตัวเองในวัยยี่สิบสองปี ผิวพรรณเปล่งปลั่ง สุขภาพดี และไม่มีร่องรอยของความทรมานใด ๆ

เธอ... กลับมาเกิดใหม่จริง ๆ

ความทรงจำในชาติที่แล้วถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ภาพที่เธอถูกอัครพลกักขัง ทรมาน ปั่นหัวจนทุกคนคิดว่าเธอเป็นบ้า และสุดท้ายก็ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธอ ทั้งบริษัท ทั้งครอบครัว ทั้งชีวิต...

เล็บของเธอจิกเข้าไปในฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ ความเกลียดชังฉายชัดออกมาในดวงตา

ชาตินี้เธอจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด เป้าหมายแรกและสำคัญที่สุด คือต้องหนีไปให้ไกลจากผู้ชายที่ชื่ออัครพล!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูปลุกเธอจากภวังค์ "คุณกฤศมนคะ คุณท่านให้มาเรียนว่าแขกมากันครบแล้วค่ะ รอคุณอยู่ที่ห้องรับแขก" เสียงของสาวใช้ดังเข้ามา

กฤศมนสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน เธอปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ก่อนจะเดินไปเลือกชุดเดรสสีครีมอ่อนที่ดูเรียบร้อยและเหมาะสมจากตู้เสื้อผ้า

เมื่อแต่งตัวเสร็จ เธอสบตากับตัวเองในกระจกอีกครั้ง แววตาที่เคยอ่อนแอและสับสนในชาติที่แล้ว บัดนี้เหลือเพียงความแน่วแน่และเย็นชา

เธอเดินลงบันไดไปยังห้องรับแขก ทุกย่างก้าวหนักอึ้งแต่ก็มั่นคง

ทันทีที่เธอปรากฏตัว ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว คุณทรงเกียรติผู้เป็นพ่อ คุณลดาวัลย์แม่เลี้ยง และคุณประเสริฐ จิตรานนท์ ผู้นำตระกูลจิตรานนท์ นั่งรออยู่บนโซฟาชุดใหญ่

สายตาของกฤศมนกวาดมองไปที่ชายหนุ่มสองคนที่เป็นตัวเลือกในวันนี้ คนหนึ่งคืออัครพล จิตรานนท์ ลูกพี่ลูกน้องของรัฐศาสตร์ อดีตสามีในชาติที่แล้วของเธอ เขายังคงสวมหน้ากากสุภาพบุรุษได้อย่างแนบเนียน รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่น แต่สำหรับกฤศมนแล้ว มันน่าขยะแขยงสิ้นดี

อีกคนคือรัฐศาสตร์ จิตรานนท์ ทายาทตัวจริงของตระกูลจิตรานนท์ เขานั่งนิ่ง ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เหมือนทุกอย่างรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับเขา

กฤศมนส่งยิ้มที่สุภาพแต่ห่างเหินให้กับอัครพล ขณะที่ในใจรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

ณัชชา น้องสาวต่างแม่ของเธอ นั่งอยู่ข้างคุณลดาวัลย์ในชุดเดรสหรูหราฟูฟ่อง เธอส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้กฤศมนอย่างไม่ปิดบัง

ตามบทละครในชาติที่แล้ว ณัชชาจะร้องไห้ฟูมฟาย ตีโพยตีพายว่าจะต้องแต่งงานกับรัฐศาสตร์ให้ได้ เพราะในตอนนั้น ใคร ๆ ก็มองว่ารัฐศาสตร์คือทายาทอันดับหนึ่งที่มีอนาคตไกลกว่า

กฤศมนเตรียมคำพูดไว้ในใจแล้ว เธอจะแสร้งทำเป็นเสียสละ ยอมให้น้องสาวได้สมหวัง ส่วนตัวเองก็จะถูก "เหลือ" ไว้ให้อัครพล และในจังหวะนั้นเอง เธอจะปฏิเสธการแต่งงานต่อหน้าผู้ใหญ่ทุกคน ทำให้แผนการนี้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

คุณประเสริฐกระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจ "เอาล่ะ ตามธรรมเนียม เราควรจะถามความสมัครใจของเด็ก ๆ ก่อน" เขาหันไปมองณัชชาเป็นคนแรก "หนูณัชชา ว่ายังไงล่ะ"

ณัชชาลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ

กฤศมนมองภาพนั้นอย่างว่างเปล่า รอคอยให้น้องสาวเอ่ยชื่อของรัฐศาสตร์ออกมา

แต่แล้ว...

"ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ"

คำพูดที่ชัดถ้อยชัดคำนั้นดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาด ทุกคนในห้องนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แม้แต่อัครพลเองก็ยังแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเล็กน้อย

รอยยิ้มที่สงบนิ่งบนใบหน้าของกฤศมนแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ เธอหันขวับไปมองณัชชา หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

ณัชชากำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ในแววตานั้นมีความหมายซ่อนอยู่ว่า "คิดไม่ถึงล่ะสิ"

ในวินาทีนั้นเอง กฤศมนก็เข้าใจทุกอย่าง... ณัชชาก็กลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน!

ชาติที่แล้ว ณัชชาที่ได้แต่งงานกับรัฐศาสตร์ไม่มีความสุขเลย เพราะรัฐศาสตร์ไม่เคยรักเธอ ในขณะที่อัครพลสามารถชิงอำนาจในตระกูลมาได้ในภายหลังและกลายเป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลที่สุด ณัชชาคงคิดว่าการเลือกอัครพลในชาตินี้คือการเดินเส้นทางลัดสู่ความสำเร็จ!

อัครพลปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว เขาส่งยิ้มที่อ่อนโยนและชื่นชมให้กับณัชชา เป็นการยอมรับการตัดสินใจของเธอ

ตอนนี้ ตัวเลือกจึงเหลือเพียงหนึ่งเดียว... และมันถูกโยนมาให้กฤศมน

ทุกสายตาหันกลับมามองที่เธออีกครั้ง มีทั้งความเห็นใจและแววตาที่รอคอยชมเรื่องสนุก

ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ คือผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเย็นชาไร้หัวใจ และมีรักแรกที่ฝังใจอยู่อย่างรัฐศาสตร์

แผนการทั้งหมดของกฤศมนพังทลายลงในพริบตา เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอมองไปยังรัฐศาสตร์ที่ยังคงมีใบหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอกำลังยืนอยู่บนปากเหว และไม่มีทางให้ถอยกลับอีกแล้ว

เธอต้องเลือก มิฉะนั้นจะถูกครอบครัวทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี