้าไป、ทันทีที่เธอปรากฏตัว、ทุกสายตาในห้อ
งคนของเธอ、และกรกันต์ที่กำลังโอบเปรมฤดีอยู่、
เต็มไปด้วยคราบเลือดของเธอ、ไม่มีใครแสดงท่าทีเป็
วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสีย
ก็ยอมกลับบ้านสักทีสินะ。"
าวกับกำลังมองสิ่งสกปรก、"รีบไปจัดการตัวเองให้เรีย
บนิ่ง、ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กรกันต์แ
างรวดเร็ว、ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความกังวล、ยื่นมือจะเข้ามาปร
ังจะสัมผัสตัวเธอ、ณัฐวดีก็
ร็ว、แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม、"พี่หญิงใหญ่คะ、น้องรู้ว่าพี่โกรธพวก
、ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก、ไหล่สั่นน้อย ๆ、รา
มาดึงเปรมฤดีไปหลบอยู่ข้างหลัง、แล้
่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน、แต่เธอกลับมาก็มาท
ธอจะความจำเสื่อมก็ผุดขึ้นมา。เปรมฤดีก็เป็นแบบนี้เสมอมา、สวมบทบาทเป
ูกคู่นี้เข้ามาอยู่ในบ้าน、หุ้นที่ตาของเธอท
เข้ามาในใจ、แววตาของณัฐวดีเย็
่ชัดเจนพอที่ทุกคนจะได้ยิน、"เป็นห่วงว่าฉันจะไม่ต
งนั่งเล่นเงีย
ดลงทันที、ร่างกายสั่นเทา
...น้อง...น้อง..." เธอยิ่งร้
้ง、"เธอมันบ้าไปแล้ว! สร้างเรื่องลักพาตัวตัวเอ
พูดนั้น、มุมปากยกขึ้นเป็นรอ
ทรมาบอกฉันเองว่าเธอฆ่าโจร、นี่ถ้าไม่ใช่การแ
กโจรฆ่าตายโดยที่ไม่มีทางสู้、ถึงจะ
า、"คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีแบบเธอ、จะไปสู้กับโจร
้แล้ว! อย่าเถียงกันอีก! ณัฐวดี、กลับขึ้นห้องไป! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไ
่อปิดปากเธอ、และทำให้เร
ลังกรกันต์、แววตาฉา
่เพราะเชื่อคำพูดของกรกันต์、แต่เพราะข้อสรุปที่ว่า "ณัฐวดีสร้าง
งคืออะไร、ไม
นจนเล็บจิกเข
..ด
ท่านั้น。สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่การแก้ตัวด้วยคำพูด、
หลังแล้วเดินขึ้นบันไดไป
นีไปอย่างน่าสมเพช、แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่
-
/0/35600/coverbig.jpg?v=aa423d17c8e65fcf816d16a7b3b6ea22&imageMogr2/format/webp)