งคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเจริญสุข
เป็นจังหวะมั่นคง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่เน้นดวงตาให้ดูโฉบเฉี่ยว เธอไม่ได้มาที่
ห้องรับแขก บรรยากาศภ
หลังผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสสีขาวลูกไม้ ใบหน้
ิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป แทนที่ด
กว่าใคร ที่แท้ก็อดีตคนใช้บ้านเรานี่เอง ห
ลูบผมกุลนิษฐ์ "นิษฐ์ หนูอย่าไปสนใจคนไม่มีการศึก
หยันไว้มิดชิด แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุ
ขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามินตรา ท่
รักมันบังคับกันไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ฉันกับพี่นน
ื่อเป็นการชดเชย พี่นนท์ถึงให้เงินพี่ตั้งห้าสิบล้าน เงินตั้งเยอะ
ตรงหน้า ปลายนิ้วของเธอลูบเข้าหากันเบา ๆ
ดว่าคุณคงเข้าใจอะไ
ังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเธอจนก
็นฉันที่ทิ้งเขา" เสียงของมินตราไม
วามเต็มใจ เพราะสำหรับของที่คนอื่นใช้แ
ึง ส่วนกุลนิษฐ์หน้าแดงก่ำด้วยความ
ัวจรดเท้า "ข้อสอง เงินห้าสิบล้า
น ฉันอาจจะพิจารณาบริจาคให้ก็ได้นะ ถือว่าเป
!" ชญานิศทนไม่ไหว
วย ในทางกฎหมาย ตอนนี้พี่ชายของคุณยังไม่ได้แต่งงานใหม่ สถาน
มันเหมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าของกุ
วงเผาะ หันไปสะอื้นกับพิมพา
ชี้หน้ามินตรา "มินต
ันไดไปยังชั้นสอง เธอแค่ต้องการของของเธอ แล้วจะอ
ดังหนักแน่น ทุกย่างก้าวเหมือนกำล
ไปทำไม! ก็แค่ผู้หญิงที่ถูกพี่ชายฉันทิ้ง! แต
ิษฐ์ อย่าไปลดตัวโกรธคนแบบนั้น เดี๋ยวพอมันหม
งเธอ เปิดลิ้นชักและหยิบกล่องไม้
าอาฆาตสามคู่ยังคงจ้องมองมาที่เธอ ราวกั
/0/36069/coverbig.jpg?v=f43f78939cb408e8fd4d08f1391496e6&imageMogr2/format/webp)