ความลับของภรรยาที่ถูกเมิน เมื่อตัวจริงปรากฏ

อาหารเย็นสามอย่างและซุปร้อน ๆ หนึ่งถ้วยถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะอาหาร มินตรานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ สายตาของเธอทอดมองไปยังภาพวาดราคาแพงบนผนังห้องชุดสุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ ของตระกูลเจริญสุขวัย เธอรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับภาพวาดนั้น เป็นเพียงของประดับราคาแพงที่ไร้จิตวิญญาณในบ้านหลังนี้

เสียงประตูเปิดออก ชานนท์เดินเข้ามาในห้องโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนรองเท้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรียบตึง ไม่ปรายตามองอาหารบนโต๊ะเลยสักนิด เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัด หยิบเอกสารปึกหนึ่งและซองจดหมายสีขาวออกมา วางกระแทกเลื่อนไปตรงหน้ามินตรา เสียงกระดาษเสียดสีกับโต๊ะไม้ดังบาดแก้วหู

"เราหย่ากันเถอะ" น้ำเสียงของเขาเย็นชาพอ ๆ กับสีหน้า ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจที่น่าเบื่อหน่าย

มินตราก้มมองเอกสาร ตัวอักษรขนาดใหญ่บนหน้าแรกเขียนไว้ชัดเจน หนังสือสัญญาหย่า

หัวใจของเธอไม่ได้เต้นแรงขึ้น ไม่มีน้ำตา ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอก มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย การรอคอยตลอดสามปีในที่สุดก็มาถึงจุดจบเสียที

ชานนท์เห็นเธอเงียบไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด "ในซองนี้คือเช็คมูลค่าห้าสิบล้านบาท ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ผมให้คุณตลอดสามปีที่ผ่านมา"

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "จำนวนนี้มากพอที่จะทำให้คุณและครอบครัวที่ต่างจังหวัดของคุณใช้ชีวิตได้อย่างสบาย ๆ ไปทั้งชาติ"

มินตราเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้ชายที่เธอเคยคิดว่ารัก ดวงตาของเธอสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ไม่มีอาการตกใจ ร้องไห้ฟูมฟาย หรือคุกเข่าอ้อนวอนอย่างที่ชานนท์คาดหวัง

ความสงบนิ่งนั้นทำให้ชานนท์รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านในช่องท้อง ราวกับว่าสถานการณ์กำลังหลุดลอยออกจากการควบคุมของเขา

มินตรายื่นมือออกไปช้า ๆ หยิบเพียงหนังสือสัญญาหย่าขึ้นมา ไม่แตะต้องซองเช็คแม้แต่ปลายนิ้ว เธอพลิกอ่านกระดาษทีละหน้า ข้อความเหล่านั้นเหมือนกำลังหัวเราะเยาะความทุ่มเทของเธอ ปลายนิ้วของเธอลูบเข้าหากันเบา ๆ ตามความเคยชินเวลาใช้ความคิด

"คุณนิษฐ์กลับมาแล้ว ผมไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ" ชานนท์พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเจือความรู้สึกเหนือกว่า

กุลนิษฐ์ ชื่อนี้เคยทำให้มินตรารู้สึกจุกที่ลำคอ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเพียงแค่สมเพช

"ได้" มินตราตอบกลับ เสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่น

เธอเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก หยิบปากกาสีดำขลับออกมา มันคือปากการุ่นลิมิเต็ดฉลองครบรอบของ M.K. เทคโนโลยี ที่ชานนท์ไม่เคยสังเกตเห็น เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อ มินตรา กล้าหาญ ลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล ลายมือของเธอตวัดสวยงามและเฉียบขาด

เซ็นเสร็จ เธอเลื่อนเอกสารกลับไปตรงหน้าชานนท์

มินตรายืนตัวตรง สบตากับชานนท์ที่สูงกว่าเธอ "พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่สำนักงานเขต"

เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองซองเช็คห้าสิบล้านบาท ราวกับว่ามันเป็นขยะสกปรก

ชานนท์ยืนนิ่งค้าง ข้อนิ้วที่วางอยู่บนโต๊ะเกร็งจนขาวซีด เขาเตรียมคำพูดไว้มากมายเพื่อรับมือกับการอาละวาดของเธอ แต่กลับต้องมาเผชิญกับความเด็ดขาดที่คาดไม่ถึง

มินตราหันหลังเดินตรงไปยังห้องนอน แผ่นหลังของเธอตั้งตรง ไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้

เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เปิดตู้เซฟที่ซ่อนอยู่หลังกระจก ตู้เซฟที่ชานนท์ไม่เคยรู้ว่ามี ภายในนั้นมีภาพร่างการออกแบบเครื่องประดับของ 'เมโลส' เหรียญรางวัลการแข่งขันยิงปืนของ 'เทีย' และเอกสารแสดงสัดส่วนการถือหุ้นของ M.K. เทคโนโลยี

เธอหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำขึ้นมา กดโทรออกเพียงไม่กี่วินาที

"มินตรา!ในที่สุดเธอก็โทรหาฉัน!" เสียงผู้หญิงสดใสและตื่นเต้นดังทะลุลำโพงออกมา

"จิรา ช่วยฉันหาที่อยู่หน่อย ฉันจะย้ายออกไปคืนนี้" มินตราพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะกรี๊ดออกมา "ในที่สุดเธอก็จะหย่ากับไอ้สารเลวนั่นแล้วใช่ไหม!"

มินตรามองออกไปที่แสงไฟของกรุงเทพฯ นอกหน้าต่าง "ใช่ ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระแล้ว"

เธอวางสายและเริ่มเก็บของ เธอเลือกหยิบไปแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นที่เป็นของเธอจริง ๆ และของในตู้เซฟ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้ชายคนนั้นซื้อให้ เธอทิ้งมันไว้ที่นี่

เมื่อมินตราลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากห้องนอน ชานนท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองเช็คบนโต๊ะสลับกับอาหารที่เริ่มเย็นชืด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

มินตราเดินผ่านเขาไปโดยไม่หยุดชะงัก ไม่หันไปมองเขาแม้แต่หางตา เหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

ที่ประตูหน้า ลุงบุญ พ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลยืนอยู่ เขามองกระเป๋าในมือเธอด้วยแววตาเวทนาและกังวล "คุณผู้หญิง..."

มินตรายกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม "ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาค่ะลุงบุญ"

นั่นคือความอบอุ่นเดียวที่เธอได้รับจากบ้านหลังนี้ เธอผลักประตูบานใหญ่และก้าวเดินออกไป