คนนี้...พ่อเลี้ยงขอ

pte

ไข้ต่ำ ๆ จนเรียนวิชาต่อไปไม่ไหว ขณะที่เพื่อนรักอาสาอยู่จดบันทึก

ค์ และยัยปริม ก็คงจะไม่มีใครจริง ๆ พ่อปองกานต์จร

’ ในโลกออนไลน์ พอได้เกิดเข้ากับตัวเองจริงดันขำไม่ออก เพราะนั่

ย โดยสารทางรถยนต์แค่สิบนาทีก็ถึง จะเรียกวินมอเตอร์ไซค์ให

่งด้วยดีไซซ์ทันสมัยสมราคา เธอไม่ลืมส่งข้อความบอกเพื่อนว่าเดินทางมาถึงจุดหมายโดย

ยร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานเรียบร้อยก้าวพ้นอ

พุ่งขึ้นมาระลอกหนึ่งในแววตาประกายกร้าว เมื่อพบว

กิโลฯในเดือนเดียว ดวงตาแดงช้ำเศร้าหมองบอกว่าเธอไม่เคยมีความสุข

ปามีอะ

จเย็นยะเยียบอยู่เท่

งเรียนหนังสือไม่จบ พี่ไม่

้องนี้... เป็นห้องพุด พุ

งหมด ทว่าเขาก็ยังไม่แน่ใจ สายตาอาลัยอาวรณ์ของเขาค้างอยู่บนใบหน้าสดสวยซีดเ

กุญแจมาจากป

กใครไม่สำคัญ เราต

เป็นฝ่ายขับไสไล่ส่งเธอทางอ้อมแค่เพราะว่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง ปรายลดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนจ

องรักตัวเองหากเขา

ีแฟนแล

..

ายลดาไม่ชอบเลย ปรเมษฐ์มักจะแทนตัวเองว่า ‘พ่อเลี้ยง’ เวลาที

ดจะน

่สักเท่าไร ตาคมจับจ้องร่างบางที่พาสองขาไร้เรี่ยวแรงไปล้มตัวลงนอน ก้

ง ซื้อยาอะไรมากิน... ท

ปิดลงอย่างเหนื่อยล้าจากการเรียนและปัญหาหัวใจ โดยไม่ได้เปลี่ยนเสื้

เขาจากไป... มันเ

ก็คงต้องมีอารมณ์ร้อนรุ่มประสาชายโสด แล

ง ริมฝีปากไม่ทำตามสัมปชัญญะจะคอยเฝ้าจุมพิตไปบนซอกคอขาวเนียน ไล่เรียงไปตามเรือนกายราว

อรู้สึกตัวอยู่ตลอด ไม่กล้าสู้

นที่เขาพูดกับเด็กน้อยคนหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปข้างหน้า พลันค้าง

... โทร

ู่ในความเงียบ เช่นตอนนี้ เธอรู้ดีว่าคนเจ

ยหาเพื่อนผู้หญิง ซึ่งตัวของเขาเองก็คงจะไม่มี ปิ่นแ

กว่า หากพอยื่นมือไปข้างหน้าอีกครั้ง ยาที่เริ่มออกฤทธิ์พาสติของเธอกลับมา อาการปว

อยู่แล้ว ก็ปล่อย

าเป็นเด็กดีไม่เคยมีกิริยาแบบนี้กับเขาแม้สักค

วซะก่อน ค่อยมานอน” พออีกคนยังไม่ขยับ เสี

เปลี่ยน

มองกลับไปด้วยความขุ่นเคืองใจ เข

มาเดี๋ยวน

ีหน้าดื้อรั้น เสียงสั่น ๆ

บร้อย น่ารักกับเขาเสมอ ลุกพรวดจากที่นอน เริ่ม

ป ๆ ไป

จริง ๆ ! จึงยอมสงบศึกด้วยการลุกไปแต่โดยดี เขาให้เวลาเธอได

นหนึ่ง... มันทำให้เขานึกถึงคำพูดของแม่ว่าจะเป็น

บแก้มแค่ได้ยินซุ่มเสียงเจ็บปวดจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองเอาไว้ นานนับชั่วโมงกว่า

งเตียง หลายชั่วโมงแล้วที่คนป่วยมีอาการระส่ำระสา

ี้ซีดขาวราวกระดาษ กระทั่งเรือนกายซูบผอมจนเห็นก

ไม่ได้ออกฤทธิ์นานนัก มันเป็นการรักษาที่ปล

่ยังไง และการที่คนแข็งแรงไม่เคยป่วยอย่างปรายลดาถึงกับล้มหมอนนอนเสื

ักลามไปถ

อกกำลังกาย เข้าฟิตเนส แม้แต่วิ่งในสวนสาธารณะในทุก ๆ เช้

เปียกชุ่มเหงื่อโทรมกายด้วยผ้าสีขาวในข

บต้องหนึ่งครั้ง มันจะลุกลามไปอย่างรวดเร็วเหมือนไ

นที่แสนอ้างว้าง โดดเดี่

าวระบมศีรษะทำให้เธออยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น