คนนี้...พ่อเลี้ยงขอ

pte

ึ้นมา หลังจากที่นั่งเก็บงำความเครียดเอาไว้ในใจ เธอไม่

้องเอื้อมไปหยิบกระเป๋าผ้า ปรายลดาเป็นคนมีระบบระเบียบจัดของตัวเองเอาไว้เป็นอย่างด

ี้ยงเด็ก เลี้ยงต้อยกันตั้งเยอะตั้งแยะ อย่าบอกนะว่า... น้องไม่เคยไปเลี้

น ประกาศตัวเป็นศัตรูชัดเจน ขณะที่เจ้าตัวน่าจะรู้ดีว่าเป็นฝ่า

ด้านเกินทน แต่วัยคึก

่างเชื้อเชิญ “มื้อนี้พ่อเลี้ยงเลี้ยงเอง เพื่

บแก้วน้ำและยาขึ้นมารับประทาน ซึ่งมันแทบจะหก! พอรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร

ญิงสาวที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของความรักในรูปแบบความห

่สนขี้ปากใครจ

... ‘น้ำส้ม’ อร่อยไหม?” ในถ้อยคำย้ำชั

ะมันใกล้ถึงที่ที่เขาไม่ควรลุกลามไปเป็นอันขาด มันไม่ใช่พื้นที่สาธารณะอย่าง

ส้มในมือ ไม่สนว่ามันจะหกกระเด็นใส่เสื้อสีขาว คว้ากระเป๋าขึ้นสะพ

่างมาก พยายามจะตามไปแต่ก็ไม่ทัน เขายังไม่รู้ว่าแฟนสาวของตัวเองพักอยู่ที่ไหน ขณะที่ปรเมษฐ์สั

ลอด เขาถึงได้ตัดสินใจหนีปัญหาหัวใจ ไปทำงานไกลถึงต่างประเทศ เพราะค

ากพ่อเลี้ยงที่เธอรักมาตลอด เธอจึงเร

โรคซึมเศร้าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมค่อนข้างมาก อารมณ

้องซ้ำชั้น หากไม่ได้เพื่อนรักอย่างนัชชาคอยช่วยเหลือ พาไปพบจิตแพทย์อย่างสม่ำเสมอ และรับปร

งแล้วหากมีเวลา เป็นเรื่องที่นัชชาตั้งใจมาบอกเพื่อนวันนี้ว่าหล่อนคงไม่ค่อยมีเวลา เนื่อ

ล่นทับลงมา ปรายลดาแสร้งทำฝืนยิ้มว่าเธอไม

ยการยกมือขึ้นวางบนศีรษะ ขยี้เส้นผมสีดำสลวยจนยุ่งเหยิงอย่างที่เคยทำ ก่อนจะปิดประตูห

งดี อยากให้เธอได้ปรับความเข้าใจกับพ่อเลี้ยง ต้นเหตุของอาก

็นแค่แฟนกัน เลิกกันไปไม่นา

ดี เธอจะได้เป็นทาสที่ถูกจูงให้เดินตามไปง่าย ๆ แต่ถ้าเขาอยากจะฆ่า

อพอจะรู้อยู่ว่าเขาเป็นห่วง “พุดไม่เป็นไรค่ะ พี่เปา... จะอาบน้ำ

บงานก่อสร้าง บางวันเขาก็นอนดึกอาจถึงเช้าหากต้องโหมงานโปรเจกต์ใหญ่ ๆ บ้างคุยวิดีโอคอล

พี่ใช่ไหม?” ทั้งน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด

พุดมีแฟนจนกว

มที่พี่บอก

หล เพื่อสะกดกลั้นความขมขื่นในใจ เธอแค่รู้สึกดี

มเขาดีก

ังสือจบค่อยมาคุยเรื่อง

ามหดหู่นั้น มันมากพอ ๆ กับแรงริษยาที่ลุกไหม้ดั่งเป

บมันหรือเปล่า.. จ

ลอกตาไปมาจึงต

ด หอมแก้ม..

ิง ๆ ที่เธอรู้สึกกลัวหน้าตาถมึงทึงของคนตร

อไปมากกว่านั้น ต่างจากอีกคนที่ทั้งจับทั้งลูบคลำ! อย่างในร้านอาหารก่อน

ัวไร้เดียงสาขณะ

ังตัวมาก ๆ ห้ามอยู่ที่ไหนกับผู้ชายสองต่อสอ

่ะ.

โทรศัพท์ด้วย ถ้าไม่รับ...” เสียงเข่นเขี้ยวมาตามไรฟันละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ