ฮูหยินของข้าเป็นบุรุษอย่างนั้นรึ

อนเเรก เซียวหยาปรายตามองบุรุษชุดน้ำตาล ดวงหน้าหล่อเหลา ดวงตางดงามราวกับสตรี คิ้วประดุจกระบี่พาดเฉียง รับ

เดาได้ว่า เมื่อเสิ่นจ้านมาถึงคงจะถามหานางกระมัง

เพราะไม่สบาย เเต่ทว่าคิดไปคิดมา ท่านแม่ทัพม

กไม่รู้ว่าจะอธิบายเยี่ยงไร แต่พอเห็นบุตรสาวคนรอง เอ

น จากนั้นนั่งลงที่ว่

งมาก ได้เเต่เก็บส

ม เซียวหยายกยิ้มที่มุมปาก สาวใช้นำตะเกียบมาให้นาง หญิงสาวพลันเจ็

ไปกระซิบกับ

รทำข้าวสารเป็นข้า

จ้

รเลวจะล่วงรู้แผนก

า ไม่อย่างนั้น ข้าจะร้อง

นได้ยินทั้งหมด ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว คาดไม่ถึงว่า เซียวเหยียนกล้าจะทำเรื่

คิดว่าในใจ พิษกำหนัดท

ขอตัวกลับก่

เซียวอี้ ในกายกับร้อนรุ่มดังเป

นแม่

่นหลังหนาเดินจาก

สุขไม่คิดเลยว่า เสิ่นจ้านจะกลับไปแล้ว

ท่านแม่ทัพกลับไป" เซียนเหย

ตบเซียวหยาเหมือนกัน แต่เซียวอี้ต้องอดทนไว้ เเผนการ

นอน พบว่าเสี่ยวอ้ายนอนรอจนหลับ ใบหน้างามยิ้ม

ึ่ง สาวใช้รีบขอบคุณเจ้านาย อีกทั้งไม

หวนคิด ทำไมเสิ่นจ้านไม่โดน

่างหนาสีดำก็พลันกระโดดเข

หน้า คือ ท่านแ

กเข้ามาในห้องข้าย

กำหนัดจะไม่ให้เขามาหานางได้อย่างไร ในเ

หนัด กระนั้นเจ้

วอขึ้นมา ให้นางรั