สายเกินไปที่จะเสียใจ: ฉันคือภรรยาของปีศาจมาเฟีย

งของเ

ออกตรงไปยังเพนต์เฮาส

างน้อยก

มๆ ที่ฉันเลือกไว้เมื่อปีที่แล้ว กลิ่นวานิลลาแ

นย่นจมูก เดินผ่านฉันไปราวกับหลีกเลี่ยงกลิ่นเหม็

ายเนคไทออก เขาไม่ไ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ย้ายขอ

ัก “อะ

ยู่ในนั้น มีเพียงความเย็นชาและไร้ความรู้สึกแบบหัวหน้าแก๊งที่ออ

ัน” ฉันพูด เ

่างนุ่มนวล “ฉันจ่ายค่าผ่อนบ้าน ฉันจ

ครัว รินเครื่องดื่มให้ต

อนผ่าวด้วยความอับอาย คารินกำลังเด

ญ่ คารินยืนอยู่ข้างเตียง ลูบมือไปบนผ้า

้วที่ยกขึ้น “อ้อ คุณยังอยู่ที่นี่อีก

ฉันเริ่มโยนเสื้อผ้าลงไปในกระเป๋า ไม่

อมนอนบนม้านั่งในสวนสาธารณะ

ก้วในมือ เขามองฉันเก็บของ

ที่ถนนสาย 5 เหรอ? ได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะให้คนขับรถมาขนกล่อ

้องของเมียน้อย เขาคิดไม่อ

เมนต์” ฉันพูดพลางรูด

บ้านพ่อเธอเหรอ? พ่อเธอจะขายเธอกลับม

ฉันแค่เด

ันไว้ “เอมเ

่อย

นี้เช้าเรามีประชุมอาหารเช้าที่นี่ ฉันต้

กให้ฉันทำแพนเค้กให้คุณหลังจากที่คุณพา

หน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น “และเลิกเรียกมันว่าเตียง

ตอนนี้เธอสวมชุดคลุมผ้าไ

จฉันเลย “ฉันหิวแล้ว เราสั่งอาหา

อยากได้” เชสตอบ เปลี่ยนมาพู

ูดต่อด้วยภาษาที่รวดเร็วและไพเราะของโลกข

ทำเป็นว่าฉันไม่เข้าใจ เขาใช้มันเป็นกำแพงกั้นฉัน เพื

็นภาษาอังกฤษพลางเหลือบมองเตาที่ส่วนผสมสำหรับอาหา

ชั้นวางไวน์แ

แดงชั้นดี หนึ่งในไม่กี่ขวดท

รุนแรง เชสรู้เรื่องนั้น เราเคยนอนโรงพยาบาลฉุกเฉินหนึ่

” คารินพูดพลา

ขาเปิดจุกโดยไม่ลัง

ย่กว่านั้น เขาไม่สนใจว่าฉันจะหยุดหายใจหร

ห้คาริน พวกเ

ป๋าเดินทาง ฉันไม่ต้องการ

ไปที่ปร

ค่โยนบางอย่างลงบนโต๊ะทางเข้าหินอ่อน

ริกันสี

สิ" เขาพูด "ใจเย็นๆ กลับม

ปิดป

รินหัวเราะคิกคัก จากนั้นฉันได้ยินเส

ม เสียงของเขาเต็ม

สียงนั้นไป แต่ความเงียบในโถงท