/0/36580/coverbig.jpg?v=110914e285a9f0d32b289a6c642f66fe&imageMogr2/format/webp)
สีดำขณะที่ฝูงหมาป่ากำลังฉลองการเลื่อ
หัวหน้าฝูงและคู่แท้ของฉัน
้องอยู่ในหัวฉัน “อย่าทำลายค่ำคืนนี
พิษ แต่เขากลับสั่งให้ฉันออกจากบ้
าดความผูกพันต่อหน้าสาธารณชน และจากไปตา
ลมหายใจไปแล้ว ควา
่งพิสูจน์ได้ว่าลีเดียวางยาพิษในชาขอ
้องฆาตกรและปฏิเสธคู่แท้ของเขา เขาทรมานลิเด
น้อยเขาก็
ันทร์ได้แสดงภาพสะท้อนของฉันให้ฉั
่าที่หายากและทรงพลังท
างสงบสุขได้” เทพธิดากล่า
าขโมยไปจากฉัน ฉันมองด
ด “ไม่ใช่เพราะความรัก
นครั้งแรกในชีวิตที่
ที
งของเ
เส้นเลือดของฉัน *อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อกวางย่าง น้ำหอมแบรนด์เนม และฟีโรโมนฉุนๆ ของหมาป่าที่กำลังแปลงร่าง* สำหรับ
เมื่อดึงออก ผ้าลินินสีขาวเปื้อนคร
วงตาของเขาเย็นชา *เป็นมืออาชีพ และเชื่อฟังอย่างสิ้นเชิง* เขาเป็นลูกจ้างของพ่อฉันนี่นา “พิษหมาป่า
่างได้ เธอเงียบหายไปหลายปี ถูกกดไว้ด้วย 'ยา' ที่ลีเดีย พี่
ง นั่นไง เขาอยู
่อาจซ่อนพลังอันร้ายกาจของอัลฟ่าไว้ใต้ผิวหนังได้ เขากำลังหัวเร
ัลฟ่าแห่งฝูงหมาป่าจันทร์ดำ เขาคือหมาป่าที่
าณต่อวิญญาณ แต่เขาไม่ต้องการโอเมก้าที่แตกสลา
มุมทางจิตที่เชื่อมโยงสมาชิกทุกคนในฝูง เสียงกระซิบท
ใจสั่นเครือ *ฉันต้องการความช่วยเห
ขาหยุดลง เขาหันมา ดวงตาจ้องมาที่ฉัน *มีประกายบางอย่าง
ัน เย็นชาและแข็งกระด้างราวกับหินแกรนิต *อย่าท
วดในอกพุ่งสูงขึ้นเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างเร
อกให้
อัลฟ่า มันเป็นน้ำหนักทางจิตที่บังคับให้ฉันก้มหน้าลง บดขยี้เจตจำนงข
ือดสีดำกระเด็นไปโดนผ้าปูโต๊ะ
ุดลง เสียงพ
ช่เพื่อช่วยเหลือ แต่เพื
่วห้องโถงที่เงียบสงัด "เธอรู้ว่าร่างกายมนุษย์ที
งแหบพร่า มองขึ้นไปที่เขา
างหาก *ยัยตัวดรา
ร้เดียงสาและความกังวล เธอคว้าแขนของคาเล็บไว้ “เธอทำแบบนั้นอีกแล้ว คาเล็บ
งจิต เสียงของเธอเหมือนมีดบาดสมองฉัน “ลุกขึ้นแล้วออกไปก่
เหนือสิ่งอื่นใด เขามองไปที่เลือดบนพื้น แล้วมองไปที่รอ
นั่นคือทั้ง
ยน้ำเสียงต่ำและโหดร้าย “ไปตายที่อื
่กระดูก มันเป็นความหวังสุดท้าย
ความกลัวกลับหายไป มันถูกแท
ีดำเปื้อนผิวซีดของฉัน ฉันลุกขึ้นยื
ัง เสียงของฉันแหบพร่า แต่ก็ดังไปถึง “
ี่นั่งอยู่ที่โต๊ะหัวหน้า มอ
พูด “ฉันต้องการพิธี
่เจ็บปวดทรมานเพื่อตัดขาดพันธะคู่ครองอย่างรุนแรง มันไม่ค่อยได้ทำกัน แล
ป็นเส้นเล็กๆ เขาคว้าแขนฉัน นิ้วของเขาจิ
ียงต่ำ “แกคิดว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบ
เล่นๆ” ฉันกระ
าเล็บคำราม *เ
กบนพื้นลื่นๆ* หัวของฉ
าใช้เสียงอั
ฉันคลานถอยหลังไปอย่างอับอายขายหน้า สิ้น
ซเซ ฉันไม่มองเขา
้า เป็นเสียงแห่งความสิ้นหวังอย่างที่สุด แล้วเธอก็เงีย
/0/36580/coverbig.jpg?v=110914e285a9f0d32b289a6c642f66fe&imageMogr2/format/webp)