อดีตคู่แท้ผู้เย่อหยิ่ง คุกเข่าอ้อนวอนขอรักคืน

ฉันกำลังจะตายในงานเลี้ยง ไอเป็นเลือดสีดำขณะที่ฝูงหมาป่ากำลังฉลองการเลื่อนตำแหน่งของลีเดีย น้องสาวต่างแม่ของฉัน

อีกฟากหนึ่งของห้อง คาเล็บ หัวหน้าฝูงและคู่แท้ของฉัน ดูไม่กังวลเลย เขาดูหงุดหงิด

“หยุดเถอะ เอเลน่า” เสียงของเขาดังก้องอยู่ในหัวฉัน “อย่าทำลายค่ำคืนนี้ด้วยคำโกหกเรียกร้องความสนใจของเธอ”

ฉันอ้อนวอนเขา บอกเขาว่ามันเป็นยาพิษ แต่เขากลับสั่งให้ฉันออกจากบ้านฝูงของเขาไปเพื่อไม่ให้พื้นสกปรก

ด้วยความเสียใจ ฉันจึงเรียกร้องพิธีตัดขาดความผูกพันต่อหน้าสาธารณชน และจากไปตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงแรมราคาถูกแห่งหนึ่ง

หลังจากที่ฉันสิ้นลมหายใจไปแล้ว ความจริงก็ปรากฏออกมา

ฉันส่งบันทึกทางการแพทย์ให้คาเล็บ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าลีเดียวางยาพิษในชาของฉันด้วยสมุนไพรหมาป่ามานานสิบปีแล้ว

เขาคลั่งด้วยความเศร้าโศก เมื่อรู้ว่าเขาปกป้องฆาตกรและปฏิเสธคู่แท้ของเขา เขาทรมานลิเดีย แต่ความเสียใจของเขาไม่อาจพาฉันกลับมาได้

หรืออย่างน้อยเขาก็คิดเช่นนั้น

ในโลกหลังความตาย เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ได้แสดงภาพสะท้อนของฉันให้ฉันเห็น ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอไร้หมาป่า

ฉันเป็นหมาป่าขาว หมาป่าที่หายากและทรงพลังที่สุด ถูกกดข่มด้วยพิษ

“เจ้าสามารถอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขได้” เทพธิดากล่าว “หรือเจ้าจะกลับไปก็ได้”

ฉันมองดูชีวิตที่พวกเขาขโมยไปจากฉัน ฉันมองดูพลังที่ฉันไม่เคยได้ใช้

“ฉันอยากกลับไป” ฉันพูด “ไม่ใช่เพราะความรักของเขา แต่เพื่อแก้แค้น”

ฉันลืมตาขึ้น และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่หมาป่าในตัวฉันคำราม

บทที่ 1

มุมมองของเอเลน่า:

โคมระย้าเหนือห้องจัดเลี้ยงหมุนวนอย่างน่าเวียนหัว เป็นภาพลวงตาของคริสตัลและแสงสว่างที่เยาะเย้ยความมืดที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือดของฉัน *อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อกวางย่าง น้ำหอมแบรนด์เนม และฟีโรโมนฉุนๆ ของหมาป่าที่กำลังแปลงร่าง* สำหรับคนอื่นๆ นี่คือการเฉลิมฉลองแห่งปี ลิเดีย ที่รักของฝูง ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นนักรบชั้นยอด แต่สำหรับฉัน มันเหมือนงานศพ

ฉันไอออกมาพลางกดผ้าเช็ดปากซับน้ำตา เมื่อดึงออก ผ้าลินินสีขาวเปื้อนคราบดำ ไม่ใช่แค่เลือด แต่มันเน่าเปื่อย

“เธอเหลือเวลาไม่มากแล้ว เอเลน่า” หมอประจำฝูงกระซิบพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้โดยแสร้งทำเป็นตรวจชีพจร ดวงตาของเขาเย็นชา *เป็นมืออาชีพ และเชื่อฟังอย่างสิ้นเชิง* เขาเป็นลูกจ้างของพ่อฉันนี่นา “พิษหมาป่าได้แข็งตัวอยู่ในไขกระดูกของเธอแล้ว หมาป่าในตัวเธอ... ฉันไม่ได้ยินเสียงเธออีกแล้ว เธอคงจากไปแล้ว”

หมาป่าในตัวฉัน วิญญาณที่ควรจะนำทาง ปกป้อง และทำให้ฉันแปลงร่างได้ เธอเงียบหายไปหลายปี ถูกกดไว้ด้วย 'ยา' ที่ลีเดีย พี่สาวต่างแม่ของฉันบังคับให้ฉันกินเพื่อรักษา 'อาการป่วย' ของฉัน

ฉันมองไปทั่วห้อง นั่นไง เขาอยู่ตรงนั้น คาเล็บ

เขายืนสูงสง่า ไหล่กว้างในชุดทักซิโด้ที่ตัดเย็บอย่างดี แต่ก็ไม่อาจซ่อนพลังอันร้ายกาจของอัลฟ่าไว้ใต้ผิวหนังได้ เขากำลังหัวเราะกับสิ่งที่ลีเดียพูด มือของเขาวางอยู่บนหลังของเธออย่างหวงแหน

ภาพนั้นบาดใจฉันยิ่งกว่าคมดาบใดๆ คาเล็บคืออัลฟ่าแห่งฝูงหมาป่าจันทร์ดำ เขาคือหมาป่าที่ทรงพลังที่สุดในภูมิภาค และเขาคือคู่แท้ของฉัน

เทพีแห่งดวงจันทร์ได้จับคู่เราไว้ด้วยกัน วิญญาณต่อวิญญาณ แต่เขาไม่ต้องการโอเมก้าที่แตกสลายและไร้พลังหมาป่า เขาต้องการนักรบอย่างลีเดีย

ฉันหลับตาลงและเชื่อมต่อจิตใจเข้ากับเขา มันคือใยแมงมุมทางจิตที่เชื่อมโยงสมาชิกทุกคนในฝูง เสียงกระซิบที่ฉันมักจะปิดกั้นไว้ ฉันจดจ่ออยู่กับเขาเพียงคนเดียว

*คาเล็บ... ได้โปรด* ฉันส่งเสียงในใจสั่นเครือ *ฉันต้องการความช่วยเหลือ มันเจ็บ ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย*

อีกฟากหนึ่งของห้อง คาเล็บตัวแข็งทื่อ เสียงหัวเราะของเขาหยุดลง เขาหันมา ดวงตาจ้องมาที่ฉัน *มีประกายบางอย่าง—ความกังวล? สัญชาตญาณ?—ก่อนที่มันจะถูกกลบด้วยความรำคาญ*

*หยุดนะ เอเลน่า* เสียงของเขาดังก้องอยู่ในหัวฉัน เย็นชาและแข็งกระด้างราวกับหินแกรนิต *อย่าทำลายค่ำคืนนี้ด้วยคำโกหกเรียกร้องความสนใจของเธอ*

*มันไม่ใช่เรื่องโกหก* ฉันอ้อนวอน ความเจ็บปวดในอกพุ่งสูงขึ้นเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างเราสั่นสะเทือนจากการปฏิเสธของเขา *หมอบอกว่า-*

*ฉันบอกให้เงียบ!*

คำสั่งทางจิตกระแทกเข้ามาในหัวฉัน เขาไม่ได้แค่พูด แต่เขาใช้อำนาจของอัลฟ่า มันเป็นน้ำหนักทางจิตที่บังคับให้ฉันก้มหน้าลง บดขยี้เจตจำนงของฉัน แต่ความเจ็บปวดทางกายในปอดนั้นรุนแรงกว่า ฉันกลั้นมันไว้ไม่ได้

ฉันก้มตัวลง ไออย่างรุนแรง เลือดสีดำกระเด็นไปโดนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด แล้วกระเด็นลงพื้น

เสียงเพลงหยุดลง เสียงพูดคุยเงียบลง

คาเล็บมาถึงในทันที ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือ แต่เพื่อยืนค้ำหัวฉันเหมือนเมฆฝน

"เธอดื่มไวน์เหรอ?" เขาคำราม เสียงของเขาก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด "เธอรู้ว่าร่างกายมนุษย์ที่อ่อนแอของเธอรับแอลกอฮอล์ไม่ได้ ดูสภาพแบบนี้สิ"

"มัน...ยาพิษ" ฉันพูดเสียงแหบพร่า มองขึ้นไปที่เขา "คาเล็บ ดูเลือดสิ มันดำ"

"มันคือไวน์แดงต่างหาก *ยัยตัวดราม่า*" เขาถ่มน้ำลาย

"โอ้ ไม่นะ เอเลน่า!" ลีเดียปรากฏตัวข้างๆ เขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความกังวล เธอคว้าแขนของคาเล็บไว้ “เธอทำแบบนั้นอีกแล้ว คาเล็บ เธออิจฉาเพราะฉันได้เลื่อนตำแหน่ง เธอจะป่วยทุกครั้งที่ฉันประสบความสำเร็จ”

“ไล่เธอออกไป”* ซาร่าห์ แม่ของฉันคำรามผ่านการเชื่อมต่อทางจิต เสียงของเธอเหมือนมีดบาดสมองฉัน “ลุกขึ้นแล้วออกไปก่อนที่ฉันจะลากเธอออกไปด้วยการดึงผม เธอทำให้ครอบครัวอับอาย”

ฉันมองไปที่คาเล็บ คู่ชีวิตของฉัน ผู้ชายที่ควรจะรักฉันเหนือสิ่งอื่นใด เขามองไปที่เลือดบนพื้น แล้วมองไปที่รองเท้าขัดเงาของเขา ซึ่งมีเลือดหยดหนึ่งอยู่ที่ปลายรองเท้า

ความรังเกียจ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันเห็น

“ถ้าเธอจะตาย เอเลน่า” คาเล็บพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและโหดร้าย “ไปตายที่อื่นเถอะ อย่ามาทำให้บ้านของฉันสกปรก”

บางสิ่งในตัวฉันแตกหัก มันไม่ใช่กระดูก มันเป็นความหวังสุดท้ายที่ฉันยึดมั่นมาตั้งแต่อายุสิบแปด

ความเจ็บปวดไม่ได้หายไป แต่ความกลัวกลับหายไป มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาว่างเปล่า

ฉันเช็ดปากด้วยหลังมือ ทำให้สารพิษสีดำเปื้อนผิวซีดของฉัน ฉันลุกขึ้นยืน ขาของฉันสั่น แต่ฉันก็เกร็งเข่าไว้

“ท่านพูดถูก อัลฟ่า” ฉันพูดออกมาเสียงดัง เสียงของฉันแหบพร่า แต่ก็ดังไปถึง “ฉันจะไม่ทำให้บ้านของท่านสกปรกอีกแล้ว”

ฉันหันไปมองผู้อาวุโสสูงสุดที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหัวหน้า มองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ท่านผู้อาวุโส” ฉันพูด “ฉันต้องการพิธีตัดขาดความสัมพันธ์”

เสียงอุทานดังระงมไปทั่วห้อง พิธีตัดขาดความสัมพันธ์เป็นพิธีกรรมโบราณที่เจ็บปวดทรมานเพื่อตัดขาดพันธะคู่ครองอย่างรุนแรง มันไม่ค่อยได้ทำกัน และมักจะทำก็ต่อเมื่อคู่ครองฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้กระทำความผิดร้ายแรงเท่านั้น

ดวงตาของคาเล็บเบิกกว้างขึ้น แล้วหรี่ลงเป็นเส้นเล็กๆ เขาคว้าแขนฉัน นิ้วของเขาจิกเข้าไปในเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยช้ำของฉัน

*“คิดว่าแกจะขู่ฉันได้เหรอ?”* เขาพูดเสียงต่ำ “แกคิดว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะทำให้ฉันสนใจเหรอ? แกแค่ขู่เล่นๆ”

“ฉันไม่ได้ขู่เล่นๆ” ฉันกระซิบ “ฉันจะไป”

“งั้นก็ไป!” คาเล็บคำราม *เขาผลักฉันออกไป*

*ฉันเซถอยหลัง เสียหลักบนพื้นลื่นๆ* หัวของฉันกระแทกกับพื้นหินอ่อน

“ออกไป!” เขาใช้เสียงอัลฟ่า “กลิ้ง!”

ร่างกายของฉันเชื่อฟังก่อนที่ความคิดจะทัน ฉันคลานถอยหลังไปอย่างอับอายขายหน้า สิ้นหวัง ในขณะที่ลีเดียยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังเขา

ฉันยืนขึ้นอย่างโซเซ ฉันไม่มองเขา ฉันมองไปที่ทางออก

หมาป่าในตัวฉันส่งเสียงคร่ำครวญครั้งสุดท้ายอย่างน่าเศร้า เป็นเสียงแห่งความสิ้นหวังอย่างที่สุด แล้วเธอก็เงียบไป คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอไม่ได้แค่หลับ เธอจากไปแล้ว