งของเ
่าฉันเหลือเวลาอีกเพียงประมาณสองวันเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่ พิษกำลังแพร่กร
ั่ง พ่อของฉัน จอห์
้น!" เ
ดุ้ง
งเรื่องกับผู้อาวุโส?" เขาเดินไปมาในห้องเล็กๆ เตะกล่องรองเท้าเก่าของลีเดีย
ถามอย่างประชดประชัน "
้างล่าง แล้วไปขอโทษน้องสาวของเธอ จากนั
นหนาวตัวหลวมมาสวมเพื่อปกปิดรอยฟกช
กไม้ ดอกลิลลี่สีขาว ดอกก
ี่แห้งผากด้วยผ้าเช็ดหน้าไหม เม
ขึ้นมา พวกมันสวยงาม เปล่งประกายระยิบระยับราวกับไข่มุก แต่ละอองเกสร
ในฝูงว่าเธอแพ้ดอกไม้จันทร์อย่างรุนแรงเมื่อสามปีก
โทษด้วยการเฆี่ยนสามครั้
าจนมีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยิน “ฉันรู้ แต่ตอนนี้คาเล็บไม่อยู่ท
ันพูดพล
าจากทางเข้า เขาเพิ่งวิ่งออกกำลังกายตอนเช
ับเอเลน่า ฉันขอให้เธอช่วยฉันถือดอกไม้ แต่เธอปฏิ
อย่างนั้น” ฉั
็ทำสิ่งที่บ้าคลั่ง เธอคว้ามือฉันและยั
่างคล่องแคล่ว ฉันเห็นผงแป้งแวบหนึ่งบนปลายนิ้วของ
ตะป่ำเกาที่คอ ทันใดนั้น ผื่นแดงก็เริ่มผุดขึ้นบนผิวหนัง
จากห้องครัว “แกทำอะไรลงไป
ุผล เขาเห็นคู่แท้ของเขาอยู่บนพื้น หาย
ร็วกว่าที่สายต
กฉันออกไปอย่างไม่ระมัดระวัง
ก ฉันทรุดลงกับพื้น หายใจหอบ ภาพพร่ามัว ซี่โครงของฉัน
งเขาเปล่งประกายสีอำพันสดใสของหมาป
งบนอกของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่เหนือ
ขยิ
ามอาฆาตแค้นอย่างแท
็บคำรามใส่พ่อของฉัน พยักหน้าม
่ออก มองดูคนที่ฉันรักโอบ
ต่ไม่มีใครได้ยินฉัน “ฉันจ
/0/36580/coverbig.jpg?v=110914e285a9f0d32b289a6c642f66fe&imageMogr2/format/webp)