งของเ
ฉันแล้ว ฉันทิ้งกุญแจไว้บนโ
าของฉัน แต่ฉันไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไป ร่างกายของฉันกำลังหยุดทำงานทีละ
น้ำ ฉันจะไม่ตายใน
้งสุดท้าย อีเมลถูกส่งไปแล้ว ความจริงอยู่ข้างน
ชื่อมต่อทางจิตจะขาดหายไปแล้ว *ฉัน
่โรซ่าไม่เคยนอนหลับจริงๆ เธอเป็นหมอรักษาโรคของพวกโจรแก่ๆ คนหนึ่ง หญิงที่ผ่านเรื่
งบ้าน สายตาพร่ามัว มีจุ
สียงเบามาก แทบ
มือข้างหนึ่งถือปืนลูกซอง อีกข้างถือผ้า
เธอไม่ได้ถามอะไร ไม่ได้ขอเงิ
ม์ และกระดาษเก่าๆ เป็นครั้งแรกในรอบห
งด้านหลัง วางฉันลง
อามือแตะหน้าผากฉัน "มันได้ผลแล้
ียงแหบพร่า "แค่...อยู
ามาเช็ดเลือดและสิ่งสกปรกออกจากใบหน้าฉันอย่างเบามื
วงจันทร์เต็มดวง เหมือนดว
ข้ามาหาฉัน ความเจ็บปวดในกระ
จบแล้วหรือ
จไม่ลงไปจนสุด หัวใจของฉัน
ต
ม่มีอะไ
งของค
ตระเวนชายแดน ตัวอักษรมากมายเต็มไปหมด *นับตั้งแต่เอเลน่า
ยง แต่มันคือความรู้สึก มันรู้สึกเหมือนสายไวโอลินข
้าอก ผมล้มลงจากเก้าอี้ช
ลน่า รีบวิ่งเข้ามาจากทางเดิน "
มเจ็บปวดว่างเปล่าที่อยู่มาตั้งแต่พิธีตัดขาดพลันขยายตัวกลาย
้นโทรศัพท์ของจอห์นก็สั่น แล้วโ
ึ้นพร้อมกันนั้น
อที่สั่นเทา สายตาพร่ามัวเพราะควา
เอเลน่า (
อ: ควา
*นิ้วของฉั
ิเสธพุ่งขึ้นมาในลำคอเห
อผ่านทางจิต *เอเล
มเง
ชื่อมต่อที่ถูกบล็อก ไม
องห้องว่างเปล่า
ูด เสียงสั่นเครือ "
ยนเป็นเล
/0/36580/coverbig.jpg?v=110914e285a9f0d32b289a6c642f66fe&imageMogr2/format/webp)