องขอ
นทางเดินแคบๆ ที่ทำจากสแตน
กลิ่นกาแฟไหม้และ
ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธท
rettes ของเ
นโต๊ะของเธอ
้แต่จะมองมา
งออกตั๋วก็ส่ง
สเพรสโซมาร์ตินี่ 1
ดอร์พึมพำพลางเทค็อกเทลที่ยังดีๆ
เธออยากให้คุณ
เหร
‘คนไร้ความส
ข้าลึกๆ เพื่
ินจาก
์ขึ้นมาโทรหาพ่
มไปด้วยผู้ชายที่พร้อมจะฉีกหนังใค
วามช่วยเหลือ ฉันต
ตัดสินจากควา
หลักฐานที่เย
อป ฉันต้องแสดงให้เห็นว่าคอน
เนอร์ทำลายตัวเอง
้าจาน
ยร้
ปตามทางเ
ี่ด้วยผนังที่บุด้วยกำมะหยี่ซึ่งมีรา
ำลังรอ
้อยู่ที่
งแคบๆ ของทางเดิน ขว
ยู่ค
ยานคางพลางดันตัวเองออก
ุณฮัวเรซ" ฉันพูดด้วยน้ำเ
ม่รั
ธอกลับจ้องไป
่เห็นได้ชัดบนนิ้วโป้ง
มัน เขาเรียกว่ามันเป็นเค
ค่เยาะ
หม" เธอพูดกระซิบด้วยน้ำเสี
น้าที่ของ
เข้ามาใกล้ “ฉันเห็นแล้ว เธอคิดว่าแค่เพราะเธอทำงานที่
ื่นม
ร็ง เพราะคิดว่า
กลับตบ
าวกับ
ะเบื้อ
้อนจัดกระเด็
ด้กระเด
ลือบม
ีและรุนแรงราวกับเหล็กเผ
สียงดัง
สียงดังสนั่นก้องไปทั
เริ่มแดงก
่มผุดขึ้นต
ตัวเองแน่น
นหัว
ะนั้นช่างโห
มัดระวัง “คุณนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ ฉันควรบอกคอนเนอร์ใ
ยหน้า
ี่มุมตา แต่ฉั
ตั้งใจ” ฉันพูด เสี
้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอ “คนรับใช้เห
่งมาที่
็นเหตุกา
นเศษกร
เดนยืนอยู
มือที่ถูกน้ำ
ไรขึ้น”
พร้อมกับทำทีเป็นเหยื่อ "เธอพยายา
งไปที
เหลือบลงมาม
ลพุพองที่
าร
ต้อ
ลับหันห
์คกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะลงด้วยคว
เสียงเบาและดุด
้แต่จะมอ
องเขาปราศจากความอบอุ่น "และออกไปให้พ้นสายตาเธอก่อน
็บปวดในมือของฉันปวดร้าวไ
างกายนั้นแหล
รถูกท
ดว่างเปล่าที่แผ่ซ
ป็นคนใ
ปกป้องผลประโย
ฉันไปให้หมาป่า
แข็ง" ฉันพูดด้
มาร์คตะโกน
ลังและเ
ม่ได
่ได้ร
ข็งแกร่งดุจเหล็ก
คือการขีดเค
ับการไม่ใ
หรับการ
เนอร์ ที่ปล่อยให้
/0/36592/coverbig.jpg?v=b0284ac6ddc2557da4fe1f993f9a090e&imageMogr2/format/webp)