สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

“ฉันเกิดมาในตระกูลมาเฟีย เป็นเพียงอะไหล่สำรองที่มีชีวิตไว้เพื่อบริจาคอวัยวะให้พี่สาวคนโปรด ตอนที่คาโปผู้ไร้ความปรานีตาบอดและบาดเจ็บสาหัส ฉันคือคนที่เย็บแผลและดูแลเขาในเซฟเฮาส์ลับ เขาบอกว่ารักฉันและสัญญาจะแต่งงานด้วยเมื่อเขามองเห็นอีกครั้ง แต่เมื่อเขาหายดี พี่สาวของฉันกลับสวมรอยขโมยผลงาน กลิ่นกาย และเสียงของฉันไป เขาหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานนั้นอย่างสนิทใจ ในวันที่ป้ายเหล็กขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมา เขาเลือกพุ่งเข้าไปปกป้องพี่สาว ปล่อยให้ฉันถูกทับจนขาแหลกละเอียด พ่อแม่แท้ๆ ตบหน้าฉันและสั่งให้คนลากฉันไปขังในห้องดับจิตอันหนาวเหน็บ โทษฐานที่ทำให้พี่สาวขวัญเสีย ส่วนผู้ชายที่ฉันเคยช่วยชีวิต กลับมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและสั่งเนรเทศฉันไปลอนดอน ก่อนที่ครอบครัวจะจัดฉากทิ้งให้ฉันตายในซากรถที่ไฟลุกท่วม ฉันเคยมอบความอบอุ่นและต่อลมหายใจให้เขา แต่เขากลับตอบแทนด้วยการขังฉันไว้ในความตายและเลือกแต่งงานกับหัวขโมย ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉันรอดชีวิตมาจากกองเพลิงนั้นได้ ฉันทิ้งแฟลชไดรฟ์บันทึกเสียงความจริงทั้งหมดไว้ให้เขาเป็นของขวัญแต่งงานชิ้นสุดท้าย จากนั้นก็เซ็นเอกสารตัดขาดครอบครัว แล้วนั่งเครื่องบินหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อีกซีกโลก... ปล่อยให้พวกเขาจมอยู่ในนรกแห่งความจริงที่เพิ่งค้นพบ”