สายเกินไปที่จะเสียใจ: ภรรยาที่ถูกทิ้งคือทายาทมหาเศรษฐี

งออเดรย์

ฉีกเนื้อผ้าบอบบางให้ออกห่างจากเนื้อตัวที่กำลังลุกไหม้ ฉันข่วนคอและหน้าอกของตัวเอง พยายามเช็ดของเหลวแสนทรมานนั้

ลับบ้าน ต้องไปอาบน้ำให้ได้ สถานที่จัดกิจกรรมมีจุดปฐมพยาบาลอยู

่ปวดแสบปวดร้อนจากการสัมผัสควานหากุญแจอย่างเก้งก้าง ฉันพุ่งพรวดผ่านประตูเข้าไป พลางถอดเสื้อผ้าทิ้งไปตลอดท

หม้เกรียม ความตกใจทำให้ฉันกรีดร้องออกมา แต่มันเป็นความเจ็บปวดอีกแบบหนึ่ง ความเจ็บปวดที่ช่วยชะล้าง ฉันยื

ซึ่งยังคงบวมจากการถูกเจคทำร้ายก่อนหน้านี้ปวดตุบๆ ประท้วง ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกาย

งห้องทำงาน กล่องใบสุดท้าย มันบรรจุอัลบั้มรูปเก่าๆ จดหมาย และของกระจุกก

ี่ความจำจะเสื่อม ก่อนที่จะมีเจด้า เรายิ้มในทุกๆ รูป แววตาเต็มไปด้วยความรักอันเร่าร้อนในวัยเยาว์ หัวใจของฉันเจ็บแปลบ เป็นความเจ็บปวดที่ลึกและว่างเปล่า แม้หลังจากทุกสิ

นตรายและทำลายตัวเอง ถึงเวลาแล้ว ฉันจะเผามันใ

อกมา ฉีกรูปภาพ ฉีกจดหมายเป็นชิ้นๆ การฉีกแต่ละครั้งคือการกระทำที

องเรา ภาพรอยยิ้มของเราม้วนงอและดำเกรียม กลายเป็นเถ้าถ่าน มันเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่คมก

เจคยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเบิกกว้าง หน้า

อและหน้าอก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป แววตาปรากฏความกังวลวูบหนึ่ง “เกิดอ

เกี่ยวกับความรังเกียจของเขา การสะบัดหนีอย่างรุนแรง

งที่อ่าง เปลวไฟกำลังเลียเศษเสี้ยวสุดท้ายของรูปถ่าย รูปถ

ันอะไรกัน?” เขาคำรามพลางเตะอ่าง รูปถ่ายที่เหลือกระจายเกลื่อน บางรูปยังคงมีควันกรุ่น

าของของฉันเหรอ? เธอกำลังพยายามสร้างจินตนาการบิดเบี้ยวเพื่อมาหลอกฉันงั้นสิ?” สายตาของเขาจับจ้องไปที่รอยไหม้ของฉั

รุนแรงของเขาเองก่อนหน้านี้ แล้วบีบมัน คลื่นความเจ็บปวดร

ันก็แค่การเสแสร้ง! เธอพยายามจะใส่ร้ายเจด้าใช่ไหม

ลยนะ” ฉันพูดหอบๆ น้ำตาไหล

ได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วเหรอ? จู่ๆ ก็อยากจะเป็นอิสระขึ้นมางั้นสิ? เธอมีแผนอะไรกันแน่ ออเดรย์? เ

ๆ มันโหดร้าย ไร้เยื่อใย และปราศจากการยอมรับอย่างสิ้นเชิง

นใจ เธออยากให้ฉันชมความสวยของเธอเหรอ ออเดรย์? อยากให้ฉันบอกว่าเธอน่าปรารถนาแค่ไหนใช่ไหม?” เขาสาวเท้าเข้ามาหาฉัน แววต

งที่ไหม้เกรียมครูดกับผ้าคลุมเตียงหยาบๆ ฉันดิ้นรน แต่เขาแข็งแรงเกินไปและรวดเร็วเกิน

มาด้วยความหวาดกลัวที่ถาโถ

? คิดว่านี่เป็นเรื่องของตัณหารึไง?” สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างของฉัน รอยไหม้ รอยฟกช้ำ

นขมับ ฉันเตรียมใจรับความหวาดกลัวแล

องประท้วง ทุกรอยไหม้ ทุกรอยฟกช้ำลุกเป็นไฟด้วยความเจ็บปวด

าแสยะยิ้ม “ที่ที่เธอจะได้เร

ตรงมุมห้อง โครงสร้างประหลาดที่มีลักษณะคล้ายโต๊ะพร้อมสายรัดและเครื่องพันธนาการ เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ มันดูคล้ายอ

“ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะเซ็นทุกอย่าง ฉันจะไ

ยเหรอ? คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอเดินหนีไปจากอาณาจักรที่เธอมีพันธะทางกฎหมายผูกพันอยู่เฉยๆ งั้นสิ?” เขาเหวี่ยงฉันลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉีย

าการ แต่ร่างกายของฉันอ่อนแรง การเคลื่อนไหวเงอะง

กกว้างด้วยความหวาดกลัว นี่คืออุปกรณ์ที่เขาออกแบบขึ้นมา “เครื่องทดสอบความเครียด” เขาเรียกมันแบบนั้น เพื่อใช้กับสิ่งประดิษ

รรยาของฉัน ออเดรย์ ภรรยาหุ่นเชิดของฉัน” เขาประกาศด้วยน้ำเสียงสงบเยือกเย

ัน เป็นแรงบีบรัดที่เย็นเยียบ จากนั้น ความเจ็บปวดแหลมคมก็ทิ่มแทงเข้ามา มันเป็นแรงกดที่รู้สึกเหมือน

ู่ใต้ร่าง ร่างกายของฉันดิ้นพล่าน แต่เครื่องพันธนาการยังคงยึดแน่น ความ

ตรงหน้าฉัน แต่เป็นเจคที่สดใสและร่าเริงในสมัยมหาวิทยาลัย เจคที่เคยกอดฉันไว้แน่นยามที่ฉันหวาดกล

ากลำบาก ชื่อนั้นเป็นเสียงกระซิบอัน

าที่เมื่อครู่ยังเป็นหน้ากากแห่งความสุขสมจากการทารุณพลันคลายลง

มันผูกพันกับความฝันที่เขามักจะฝันถึงบ่อยๆ ความฝันถึงชายหาดที่อาบไปด้วยแสงแดด ผู้หญิงผมยาวสีเข้มที่กำลังหั

ระหนก อุปกรณ์ส่งเสียงหึ่งๆ แล้วดับลง ความเจ็บปวดที่บดขยี้ค่อย

งของเขาหยาบกระด้างด้วยความร้อนรนใจอย่างประหลาด “ออเดรย์! ออเดรย์ ตื่นสิ! เอล

ใบยังคง